wtorek, 30 grudnia 2014

Rozdział 15





~Scott~


Wbiegłem do domu Cat. Wziąłem jej ubrania i wróciłem do kliniki. Zastałem w niej Deatona.
- Co tutaj robisz?
- Chyba wiem co się stało z Catherine.
- Jak to?
            Nagle usłyszałem znajomy mi dźwięk samochodu. Stiles i Lydia właśnie wjechali na parking. Chwile później podjechało sportowe auto Dereka.
- Deaton? – zdziwił się Stiles. – Co ty tutaj robisz?
- Melanie też zniknęła, martwiłem się o Cat i przyszedłem
- To Melanie tez zniknęła? – spytała Lydia.
- Pewnie są w tym samym miejscu. – dopowiedział Isaac
- Tu masz rację. Byłem dziś umówiony z Melanie, ale odwołała spotkanie . Mówiła, że ktoś widział jej daleką rodzinę i musi to sprawdzić. Potem nie dawała już znaku życia.
- Zaraz chwila. Daleka rodzina? Scott czy ty myślisz, że to może być…
- Victor.
- Kto? –spytali Isaac, Lydia i Derek.
-  Jeżeli to on, to musicie uważać. Jest bardzo niebezpieczny.
- Deaton, gdzie widziano Victora ?
- Nie wiem. Mel mi nie mówiła. Proszę znajdziecie je.
- Znajdziemy.
-  Scott. Lepiej znajdźcie je przed jutrzejszą pełnią. Mam przeczucie, że Victor je do czegoś jutro wykorzysta, a potem nie będą już potrzebne.
- Nie dopuszczę do tego.
            Podzieliliśmy się na trzy grupy. Isaac poszedł z Deatonem, Derek z Lydią, a ja ze Stilesem. Żaden z nas nie mógł złapać ich zapachu. Przeszukaliśmy całe miasto i las. Nigdzie ich nie było. Powoli zaczynało się robić jasno. Stiles spojrzał na telefon i powiedział mi, że jest już szósta. Pół godziny później spotkaliśmy się wszyscy w klinice.
- I co, macie coś?
- Nic – powiedzieli chórem.
-  U nas to samo. Czemu nie możemy jej wyczuć?
- Możliwe, że to robota Victora.
- Jak my jej mamy znaleźć?
- Wy idziecie odpocząć. Byliście całą noc na nogach. – powiedział Derek. – My będziemy szukać dalej i zadzwonimy do taty Stilesa. Może on cos poradzi.
- Nie będę spał gdy Catherine grozi niebezpieczeństwo! – krzyknąłem.
- Ja też – dopowiedzieli Lydia, Stiles i Isaac.
-Derek ma racje. – powiedział Deaton. - Nie macie wyjścia. Jeżeli chcecie im pomóc., musicie odpocząć. Przyda wam się to jeśli chcecie pokonać tego szajbusa.
- Nie!
- Scott… -Lydia chwyciła mnie za ramię. – Spójrz na siebie. Jesteś roztrzęsiony. Z resztą z tego co mówił Deaton, obie są mu potrzebne do  jutrzejszej pełni, mamy jeszcze czas.
- Jesteś pewny, że nic im na razie się nie stanie? –spytałem Deatona.
- Tak. Catherine jest mu potrzebna do zdobycia mocy, a Melanie pewnie by ją szantażować.
- Niech będzie. – powiedziałem i wyszedłem z kliniki

~Melanie~

-Cat obudź się. Proszę.
- Yyyyyy… - mruknęła.
- Catherine!
- Melanie? Co… gdzie my jesteśmy?
- Najwyraźniej Victor zdecydował się nas przewieźć. Od dwudziestu minut jedziemy cały czas na wschód.  Jak się czujesz?
- Trochę boli mnie głowa, a poza tym nic.
- To dobrze. Po co przyszłaś?
- W szafce znalazłam list z groźbą, że jak nie przyniosę mu tego naszyjnika to cię zabije. Więc gdy już się obudziłam w klinice dla zwierząt pozbyłam się Scotta i przybiegłam tutaj. Dziwi mnie tylko czemu nas jeszcze nie znaleźli. Z tego co widzę jest już południe, a przyszłam w nocy.
- Victor wywołuje jakąś barierę ochronną na wilkołaki. Nie wyczują nas.
- Znajdą nas, jestem tego pewna.
Nagle zarzuciło nas do przodu, a samochód stanął. Tylne drzwi się otworzyły, a w nich stał mój przyszywany braciszek.
- Dzień dobry księżniczko!
- Nie mów tak do mnie!
- Wybacz mi, że uderzyłaś w barierę, ale musiałem mieć pewność, że wszystko pójdzie po mojej myśli.
- Zabiję cię!
- Oj Catherine, mała naiwna Catherine. Zupełnie jak ciotka.
- Wypuść nas! Do czego jesteśmy ci potrzebne?
- Wszystkiego się w swoim czasie dowiesz. Wyglądasz zupełnie jak moja siostra.
- Ta którą zabiłeś?
- Zgadza się. Oh Ana i Max, tak dzielnie walczyli. Chcieli cię ochronić i mnie zabić. Okropne prawda? Na szczęście żadna z tych rzeczy im nie wyszła. Ciebie i tak niedługo zabiję, a ja? No cóż dzięki tobie odzyskam moc, którą mi odebrali, próbując mnie zabić. Dobrze koniec cudownego wspominania. Chodźcie dziewczęta. Mam dla was niespodziankę przed śmiercią.
- Nigdzie nie idę.
- Szkoda, myślałem, że chcesz zobaczyć przyjaciółkę i jej tatusia.
- Allison?
- Nie wiem jak ma na imię.
- Cat to sztuczka. Nie słuchaj go.
- Muszę im pomóc.
I wybiegła z samochodu. Pobiegłam za nią. Po chwili stałam w moim starym, doszczętnie zniszczonym domu, wpatrując się jak moja siostrzenica biegnie w kierunku Chrisa i jego córki.
- Cat? Nie powinno cię tu być.
- Mnie? Allison,  to ja powinnam tu leżeć związana, a nie ty.
- Nie mów tak. To nie twoja wina.
 - Długo tu jesteście?
-Tatę złapał kilka dni temu, a mnie porwał chwilę po tym jak reszta wywiozła cię po tym wypadku. Tak właściwie to co się wtedy stało?
-  Długo by gadać. Zaraz chwila już tu kiedyś byłam.
- Tak nie do końca kochanie. Byłaś tu gdy ja tego chciałem.
- To jest ten stary dom z moich wizji.
- Cat ja tu mieszkałam i twoi rodzice też – powiedziałam.
- To jest dom mamy i taty?
- Zgadza się księżniczko. To był dom twoich zapchlonych rodziców, a gdy tylko twoi przyjaciele po ciebie przyjdą zabiję ich, a na ich nieszczęsnych ciałach zamienię tę ruinę w moją siedzibę.
- Nie waż się! – krzyknęła i rzuciła się na Victora, który tylko złapał ją za ramię i rzucił na podłogę.
-Cat, nie!
- Wybacz moja mała, nie chciałem na razie cie krzywdzić, ale nie dałaś mi wyboru. – powiedział śmiejąc się i wyszedł.

~Scott~


Nie chciałem odpoczywać, wolałem dalej szukać Cat. Niestety Stiles popędził za mną i powiedział, że będzie mnie pilnował. Weszliśmy do mojego pokoju i usiedliśmy na łóżku.

- Nie musisz mnie pilnować.
- A właśnie, że muszę. Scott, ja też się o nią martwię. Tak wiem, że nie tak jak ty. Przecież widziałem tę scenę w samochodzie i tę na ganku jak się całowaliście też. Nie jestem ślepy, ale musisz odpocząć.
- Ty też widziałeś?
- Tak. Nie pozwól by zmęczenie uderzyło ci do głowy i idź spać.
- Nie jestem w stanie spać.
- Tak wiem. Ja też. Mogę cię ogłuszyć jeśli chcesz.
-  Było by super, ale nie dałbyś rady.
- Dzięki wiesz.
- Stiles, to co widziałeś wtedy przed domem Cat… to było jednorazowe.
- Żartujesz? Nie widzisz jak obydwoje do siebie lgniecie? Wybacz to nie brzmiało ładnie. Rzecz w tym, że zaprzepaszczasz niesamowitą szanse.
- Ty też mi będziesz robił kazanie jak Lydia?
- A myślisz, że kto jej kazał to powiedzieć, po tym co widziałem w samochodzie. Mnie byś nie posłuchał.
- W sumie racja.
- Widzisz? A teraz spać.
- Dobrze tato.
Odwróciłem się i zasnąłem. Przyśniła mi się Cat. Ona leżała na ziemi, a nad nią klęczała Melanie i… Allison? Po chwili zobaczyłem jeszcze jedną dziewczynę. Była ubrana w czarną skórę i miała rozpuszczone włosy. Gdy się odwróciła, nie mogłem uwierzyć własnym oczom. To była Catherine!
- Scott? Co ty tutaj robisz?
- To tylko sen. To tylko sen – powtarzałem sobie.
- To nie sen! Tak właściwie to sama nie wiem co to jest, ale wiem, że to co widzisz dzieje się naprawdę.
- O mój Boże! Cat, ty nie żyjesz?
- Spokojnie, nie jest aż tak źle. Victor tylko mnie ogłuszył.
- Co tu robi Allison i jej tata?
- Victor ich wcześniej porwał.
- To dlatego nie odbierała. Teraz to nie ważne, gdzie jesteście?
- W moim starym domu. Moi rodzice tu mieszkali.
- Wiesz może dokładniej gdzie to jest.
- Wiem, ale nie mogę ci powiedzieć.
- Dlaczego? Szukaliśmy was całą noc! I czemu nie potrafiliśmy was wyczuć?
- Melanie mówiła, że Victor stosuje pewnego rodzaju barierę dzięki, której nie potraficie nas wywąchać.
- Gdzie jesteś?
- Nie powiem ci. Nie chcę was narażać.
- A ja nie chcę żeby tobie się coś stało.
- I tak kiedyś umrę. Już się z tym pogodziłam, ale wy macie szanse dalej żyć. Victor, on powiedział, że gdy przyjdziecie nam na pomoc on was zabije i zbuduje na waszych ciałach swoją siedzibę.
- Nie obchodzi mnie to! I nie możesz godzić się z takim losem. Masz dopiero osiemnaście lat!
- Dla ciebie to dopiero, a dla mnie to aż. Scott nie żałuję ani jednej chwili spędzonej w Beacon Hills. Coś mi mówi, że jeśli się zgodzę na wszystko co Victor będzie chciał mi zrobić,  to ich wypuści. On potrzebuje tylko potulnej mnie.
- Nie zostawię cię tak! Znajdę cię!
- Nie szukajcie proszę.
Nagle jej twarz zaczęła się rozmywać.
-Co się dzieje?
- Chyba się budzę. Żegnaj Scott i pamiętaj co mówiłam.
 -Nie! –krzyknąłem, ale było już za późno. Obudziłem się i podbiegłem do Stilesa.

- Stiles! Stiles! Obudź się!
- Co się dzieje? – wrzasnął, spadając z łóżka.
- Wiem gdzie jest Cat!

~Lydia~

Obudziłam się i leniwie usiadłam na łóżku. Spojrzałam na zegar. Była piętnasta. Czas szybko leci jak jest się zmęczonym. Ubrałam się i zaszłam na dół zjeść szybki obiad. Rodziców jak zwykle nie było w domu, więc nie musiałam się martwić pytaniami typu: Czemu tak długo spałaś?, Gdzie byłaś w nocy?. Po chwili zadzwonił telefon. Podniosłam słuchawkę, nie patrząc kto dzwoni.
- Tak?
- Lydia wiemy gdzie jest Catherine. Tak właściwie to Scott to podobno wie.
- Miałeś go pilnować.
- Pilnowałem.
- To niby jak mógłby się dowiedzieć?
- To ta ciekawsza część. Cat mu powiedziała.
- Ale jak?
- Nie wiem, nie chce powiedzieć. Prosił żebyś przyjechała.
- Jasne. Gdzie się spotkamy?
- W domu Scotta.
- Dobra już jadę.
Zakończyłam rozmowę i pobiegłam do samochodu. Wsiadłam, trzasnęłam drzwiami i zaczęłam poprawiać lusterko. Nagle zobaczyłam w nim twarz Petera Hale’a.
- Czego chcesz?
-Pomóc –powiedział uśmiechając się.
- Ty?
- Czemu nikt nie wierzy, że się zmieniłem?
- Może dlatego, że próbowałeś nas zabić?
- Trafny argument. Jedź, nie przeszkadzaj sobie.
Włączyłam silnik i wcisnęłam pedał gazu.
- Po co w ogóle chcesz nam pomóc?
- Bo znałem rodziców tej małej. Można powiedzieć, że coś im obiecałem.
- I wszystko staje się jasne.
- Lydia, nie narzekaj.
- Tylko stwierdzam fakt.
- Nie słyszałaś dziś niczego co mogłoby wam pomóc?
- A czemu miałabym?
- Jesteś Banshee, a ona Luscendee. Nie masz pojęcia jak silna jest więź między wami.
- A ty wiesz lepiej?
- Na to wychodzi.
- Słuchaj, Scott w jakiś sposób dowiedział się gdzie ona jest więc nie jesteś już potrzebny.
- Więc skontaktowała się z nim. Ma bardzo potężną moc.
-  Jak to skontaktowała? Da się to zrobić w odwrotną stronę?
-  Tak i tylko ty możesz to zrobić.
- Czemu?
- Mogę się założyć, że on nie chce byście ją znaleźli. Nawet jeśli dokładnie się dowiecie gdzie się znajduje, nie znajdziecie jej. Ten dupek Victor tego dopilnuje. Zapewne zastraszył ją, że was zabije. Jeśli ona nie chce być znaleziona…
- …to jej nie znajdziemy.
- Dokładnie. Musisz ją przekonać by was wpuściła.
- Ale jak? – spytałam odwracając się, ale Petera już nie było.
- Oczywiście. Arogancki bydlak – powiedziałam do siebie.


~Catherine~


Otworzyłam oczy i zaczęło mnie razić ostre światło. Przestraszyłam się, że to może być kolejny atak moich mocy. Jednak po chwili wzrok mi się poprawił i wszystko przejrzyście widziałam. Rozejrzałam się, wszyscy byli w tym samym miejscu, w którym stali podczas mojej wizji ze Scottem. Coś mi nie pasowało. Nie zainteresowali się tym, że się obudziłam? Po chwili dotarło do mnie, że wszyscy są jakby w pułapce czasu. Żadne z nich się ruszało, nawet nie oddychało. Próbowałam ich jakoś z powrotem „uruchomić”. Nic nie pomagało. Stwierdziłam więc, że się rozejrzę. Wyszłam z pokoju, w którym nas przetrzymywano. Ku mojemu zdziwieniu nasz oprawca również był sparaliżowany. Nagle potknęłam się, kilka centymetrów dalej znajdowała się ściana, więc przygotowałam się na zderzenie z nią. Jednakże spadając na nią, przeleciałam przez mur.
- No świetnie – mruknęłam. – Co tym razem? Umarłam? Zmieniłam się w ducha? To jakaś kolejna szalona wizja?
-Max? Max? – usłyszałam.
-Tutaj kochanie! –odpowiedział drugi głos.
Skierowałam się do pokoju, z którego dochodziły wołania. Nagle zobaczyłam rodziców. Podbiegłam do nich i uściskałam. Przynajmniej próbowałam. Przeleciałam przez nich tak samo jak przez kamienną ścianę. Krzyczałam. Nie słyszeli mnie. Prowadzili własny dialog i w ogóle nie zwracali na mnie uwagi. W końcu odpuściłam i słuchałam ich.
-Nawet nie wiesz jak się cieszę, że zgodziłeś się żeby Melanie zamieszkała z nami.
-Kochanie, przecież wiesz, że nie zostawiłbym własnego stada, bo poniekąd twoja siostra też do niego Nałęże. Nawet jeżeli jest człowiekiem.
- Ty to umiesz dobrać słowa – powiedziała moja mama i pocałowała tatę delikatnie.
- Hej! – zjawiła się nagle młodziutka Melanie. – Chciałabym wam jeszcze raz…ooou. To ja nie przeszkadzam.
- Siostruś! Jesteś nareszcie! Nie martw się nie przeszkadzasz.
- Cieszę się! To jak, gdzie mogę się rozpakować?
-Chodź, pomogę ci - powiedział mój tata, zabierając walizki Mel.
- Dzięki.
-Stado? A co się stało z rodziną?
-Victor? Co ty tu robisz?
-Chciałem cie jeszcze zobaczyć. Dziś jest wyjątkowy dzień.
- Niby dlaczego?
- Moje dwie siostrzyczki nareszcie wynoszą się z domu.
- Nie mów, że nie będziesz tęsknić.
Victor podszedł do mojej mamy i wziął ją w ramiona.
- Pewnie, że będę tęsknić.
- Dasz sobie sam radę?
- Jestem już duży, potrafię o siebie zadbać.
- Jakby co możesz zawsze na nas liczyć.
- Będę pamiętać.
Nagle poczułam się jakby coś mnie ciągnęło i scena się zmieniła. Tym razem stałam w progu razem z moją mamą, która trzymała coś w ramionach. Przyjrzałam się. To byłam ja jako niemowlę. Muszę przyznać, że byłam rozkoszna, nie żeby teraz było inaczej. Mniejsza. Na przeciwko nas stał Victor, szczerzący się od ucha do ucha.
-Victor? Wejdź proszę. Stęskniłam się za tobą.
- Ja za tobą również. Jejku mała Catherine rośnie jak na drożdżach.
- Prawda? Jak to ten czas leci. Jeszcze nie dawno bawiliśmy się w piaskownicy. A teraz?
- Masz rację – powiedział i po chwili ciszy dodał. – Ana? Mogę zadać ci pytanie?.
-Jasne.
- Wiesz co to Luscendee?
- Pewnie. Córka Banshee i Prawdziwego Al… Chyba nie myślisz, że Catherine…
- Pewnie, że o tym myślę.
- Victor. Sam dobrze wiesz, że takie dziecko rodzi się bardzo rzadko.
- Tak wiem, ale..
- Ale co?
-Jest sposób by to sprawdzić. Księżycowy Medalion.
- Myślisz, że dzięki niemu dowiemy się czy ona jest…no wiesz.
- Tak.
- W takim razie co szkodzi sprawdzić?
-Ważne jest by sprawdzić to dzisiaj.
- Czemu?
-Bo inaczej to nie zadziała – powiedział, podnosząc do góry połyskujący wisiorek.
-Księżycowy Medalion? Skąd go masz?
- Czy to ważne? Spotkajmy się o wschodzie księżyca na polanie przy Nemetonie. Max będzie wiedział gdzie to jest.
-Dobrze.
Scena znowu się zmieniła. Tym razem była ruchoma. Moi rodzice szli przez las. Ana trzymała mnie ma rękach.
- Naprawdę myślisz, że to bezpieczne.
- Max, to przecież mój brat. Nic by nie zrobił swojej siostrzenicy.
- Może. Jednak mam złe przeczucia. To w te stronę.
-Nie martw się. A tak w ogóle to skąd znasz to miejsce.
-Za czasów mojej młodości było tu parę nieprzyjemnych akcji. Nie lubię tego drzewa. Ma jakąś dziwną energie. Słyszałem, że druidzi kiedyś odprawiali tu rytuały. Ten głupi pieniek jest…był i być może będzie przyczyną śmierci wielu osób.

- Kochanie, nie bądź takim pesymistą.
- Nie jestem pesymistą! Jestem po prostu czujny.
- To zrozumiałe.
-Jesteście wreszcie! Połóż ją tam – powiedział Victor, a
mama ułożyła mnie na kocyku, rozłożonym na pniu drzewa. Victor zawiesił mi na szyi naszyjnik.
- I co teraz? Skąd będziemy wiedzieli, że jest tym Lu…coś tam – zaczął mój tata.
- Gdy oczy waszej córki zaświecą się na fioletowo, znaczyć to będzie, że jest Luscendee.
- To wszystko?
- Nie do końca potrzebna mi jest wasza pomoc.
- Co mamy robić? – spytała moja mama.
- Stańcie po obu stronach Nemetonu.
Moi rodzice zrobili co kazał im mój wujek. Po chwili chmury odsłoniły księżyc w pełni, a wisiorek zalśnił. Moje oczy zaczęły świecić się na fioletowo. Wyglądało to naprawdę zjawiskowo, dopóki oczy moich rodziców nie stały się białe. Ana i Max padli na kolana i zaczęli krzyczeć i zwijać się z bólu.
-Tak! To działa! W końcu zdobędę moc, która należała mi się od zawsze! A wszystko dzięki temu naszyjnikowi. Niedługo pochłonie całą energię tej małej i nie będzie mi już potrzebna.
Nagle zabrzmiał potężny grzmot, a we mnie uderzył piorun. Moje oczy zaczęły mocniej świecić tak jak naszyjnik. Wyglądało to tak jakbym chciała przejąć nad nim kontrolę. Po chwili moi rodzice zaczęli się powoli wybudzać.
- Nie! To nie możliwe.
-Co jest! Co się stało? – obudziła się moja mama.
-Ty! – zdenerwował się mój tata i przemienił w wilkołaka.
- Ja…
Max nie czekał na wyjaśnienia. Rzucił się na Victora. Ten został kilkakrotnie, mocno podrapany, a następnie uciekł.
- Catherine! – krzyknęła moja mama i zdjęła mnie z pnia.
- Jeżeli jeszcze raz go zobaczę. Zabiję!
- Teraz to nie ważne.
- Catherine nic się nie stało, a to jest najważniejsze.
- Gdyby nie ona, nie wyrwalibyśmy się z tego zaklęcia. Jest bardzo potężna.
Nagle znalazłam się z powrotem w opuszczonym domu.
- Teraz rozumiesz? – usłyszałam. Odwróciłam się i ponownie zobaczyłam moją kopię.
- Znowu ty? Kim ty w ogóle jesteś?
- Jestem twoją pamięcią. Czy to ważne? Zrozumiałaś?
- Co niby miałabym rozumieć?
- Nie wieże. Victor próbował zdobyć moc dla siebie. Jest zazdrosny o to, że wszyscy się od niego odwrócili gdy nasi rodzice się spotkali…
-Nasi? – przerwałam jej.
- Jestem twoją częścią więc mogę tak mówić. Odpowiadam za wspomnienia. Każdy ma wiele wcieleń. Jednak tylko Luscendee potrafią się z nimi porozumiewać. Gratuluję! Właśnie poznałaś jedno z nich.
-Czy wcielenia to nie są przypadkiem cechy?
- Długo by gadać. Wracając do tematu. Zazdrosny wujaszek. Przejęcie mocy i tak dalej. Rzecz w tym. Przypomnij sobie co się stało gdy próbował cie odebrać siły?
- Moi rodzice zesztywnieli, trzasnął piorun, tata chciał zabić Victora. W sumie to mu się nie dziwię. Wszystko przez ten naszyjnik. Po co mama mi go dała?
- Coś ci zaczyna świtać?
- Rodzice mówili, że jestem silniejsza niż się spodziewali. Czy to znaczy że…?
- Jesteś w stanie zapanować nad tym przeklętym naszyjnikiem i wykorzystać go przeciwko niemu, a on nie ma pojęcia, że to potrafisz.
- To wspaniale!
- Potrzebni są ci do tego przyjaciele.
- Nie ma mowy! Poradzę sobie sama.
- Obie wiemy, że nie. Medalion czerpie siłę z innych osób ze…
- …stada. Nie dam rady sama. Muszą mi pomóc.
- Nareszcie zrozumiałaś!
- Jak ja mam się z nimi skontaktować?
- Sami to zrobią. Lepiej żebyś się już obudziła mamy przecież piękny niedzielny poranek.
- Już jest niedziela? – krzyknęłam. – Jak mam się stąd wydostać?
- Po prostu zamknij oczy i skup się nad tym.




 ~***~



Tak wiem. Rozdziału nie było przez trzy miesiące. Ale przydało mi się to, ponieważ konkurs bardzo dobrze mi poszedł. Szczerze powiedziawszy nie miałam pojęcia, że zajdę tak daleko. Rozumiem także, że taki króciutki wpis nie rekompensuje trzech miesięcy, ale spokojnie. Tak naprawdę ten rozdział miał być dłuższy, ale wyszedł aż za długi więc postanowiłam, że podzielę go na dwie części. Dalsza część pojawi się po Nowym Roku. Reasumując. Wracam do bloga. Kolejny rozdział będzie po Nowym Roku. Zapominałabym, jeżeli gdziekolwiek mam jakieś zaległości odnośnie komentarzy postaram się je nadrobić w najbliższym czasie. Na razie się żegnam i życzę wszystkim wybuchowego sylwestra oraz szczęśliwego Nowego Roku.

czwartek, 9 października 2014

Drodzy Czytelnicy!

Wybaczcie  mi ale muszę tymczasowo zawieśić bloga. Biorę udział w konkursie literackim i muszę się skupić nad jedym "projektem". Blog zostanie wznowiony gdy tylko skończę  pracę nad  opowiadaniem na konkurs. Jeszcze raz przepraszam. :-(

poniedziałek, 15 września 2014

Rozdział 14



-Catherine...-Słyszałam jakby przez mgłę -Cat... - Nie znałam tego głosu. I nie chciałam poznawać. Zabrałam się w sobie i otworzyłam oczy. Nie mogłam nic zobaczyć, gdyż światło lampy zawieszonej na suficie bardzo mnie raziło. Rozejrzałam się. Blask malał i rósł co chwilę, sprawiając, że nie mogę wiele zobaczyć. Po chwili zorientowałam się, że leże na metalowym stole w klinice weterynaryjnej Beacon Hills. Podniosłam się i stanęłam, ale nogi odmówił mi posłuszeństwa. Przygotowałam się na bliski kontakt mojej twarzy z podłogą, lecz w ostatniej chwili. Ktoś mnie złapał i z łatwością posadził z powrotem na stole.
 -Scott? Co ja tu robię? I czemu to światło tak błyska? I...
 Zgięłam się łapiąc za brzuch. Nagle poczułam znajome dziwne mrowienie w żołądku i woń sosen i jagodzianek.
 -Co jest grane? Znowu czuję sosny i jagodzianki. Jesteśmy tu sami? Gdzie są wszyscy? 
-Masz sporo pytań. Nie martw się Deaton mi wszystko wyjaśnił. Ale najpierw spójrz mi w oczy. 
-Chciałabym, ale to głupie światło mi przeszkadza. Nic nie widzę. Nie wiem gdzie jesteś. 
-Nic nie szkodzi. - Złapał mnie za brodę, uniósł ją lekko do góry i wyszeptał: 
-Jestem tutaj. - A następnie pocałował. Nie próbowałam go powstrzymać i oddałam całus. Wiedziałam, że nie powinnam, jednak zrobiłam to. Po chwili odchyliłam lekko głowę do tyłu i otworzyłam oczy. Widziałam normalnie. Światło już nie pulsowało, a ja przytuliłam się do Scotta. 
-Jak to zrobiłeś? 
-Co? 
-To światło już nie błyska.
-A twoje oczy nie mienią się już na fioletowo. 

-Jak to? 
-Cat w szkole straciłaś przytomność. Przywieźliśmy cię tutaj. 
-W takim radzie gdzie są wszyscy? 
- Deaton opowiedział nam, że im bliżej jest pełnia, tym twoje zdolności rosną, a zwłaszcza w urodziny. 
-Czyli to dziwne mrowienie w żołądku, te zapachy i utrata przytomności. 
-Właśnie co do tych zapachów. Mówiłaś, że jak pachnę? 
Zarumieniłam się 
-Jak sosny i jagodzianki. Każde z wasz pachnie inaczej. Lydia jak mięta i truskawki. Tylko Allison i Stiles pachną podobnie. Sądzę, że każdy ma swój odrębny zapach i taki określający jego...jakby to nazwać? Hmmm...rodzaj? Chociaż jestem w tym nowa i mogę się mylić. 
-Hej to już jakaś teoria. 
-Zostawmy teorie. Chodźmy już do szkoły dobrze? 
Nagle zorientowałam się, że na dworze jest ciemno. 
-Ile byłam nieprzytomna? 
-Kilka godzin. Deaton powiedział, że nie możesz mieć kontaktów z wieloma gatunkami na raz. W szkole zemdlałaś właśnie przez te zapachy zemdlałaś. Parędziesiąt różnych woni w jednym miejscu. Jeny ja bym oszalał. 
-Umiesz pocieszyć. 
-Słyszałem sarkazm? 
-Uczyłam się od mistrza. Więc skoro najwyraźniej nie pozwolisz mi stąd wyjść to co robimy?
 - A na co masz ochotę?
 Muszę szybko wymyślić jak pozbyć się Scotta i wymknąć się z kilinki. List który znalazłam u mnie w szafce zaczął ciążyć mi w kieszeni kurtki. 
-Jestem głodna. 
-Jasne, może być meksykańskie? 
Czy knajpa z jedzeniem jest wystarczająco daleko? 
- Pewnie, uwielbiam wszystko co meksykańskie. 
-W takim razie jadę.
Uśmiechnął się i wyszedł. Cat myśl. Jak wydostać się z kliniki zabezpieczonej jarzębiną? - pomyślałam sobie w duchu i zabrałam się do szukania wyjścia.

 Sprawdziłam okna i drzwi i przeszukałam wszystkie pomieszczenia.
 Nic.
 Nagle rozległo się ciche dzwonienie, oznaczało ono, że ktoś wszedł. Scott nie mógł tak szybko wrócić. To musi być ktoś inny. Poczułam mrowienie w żołądku. Następnie przyjemna woń wanilii i orzechów laskowych spowodowała, że zaczęłam się martwić. Nie był to zapach mi znany, jednak wiedziałam, że ten niespodziewany gość jest człowiekiem. Usłyszałam powolne kroki. Stanęłam za kolumną cały czas patrząc na wnękę prowadzącą do poczekalni. Nagle w przejściu stanęła zakapturzona postać. Intruz wyciągnął rękę do furtki i otworzył ją z cichym klik. Ku mojemu zdziwieniu człowiek zawrócił zostawiając za sobą otwartą bramkę i drzwi. Wyjrzałam przez okno, tajemnicza postać odwróciła się w stronę okna i mogłabym przysiąc, że wyszczerzyła zęby, następnie zniknęła w ciemnościach. Powoli udałam się do wyjścia. Od początku wiedziałam, że ucieczka jest złym pomysłem, ale nie miała wyboru i wybiegłam na parking. Drżącą ze strachu dłonią wyjęłam list z kieszeni i jeszcze raz go przeczytałam. 

Jeżeli chcesz zobaczyć jeszcze swoją ukochaną Melanie, przyjdź do opuszczonego domu przy Black Street dzisiaj o północy. Przynieś medalion pełni. Jeżeli komuś coś powiesz, zabiję ją.

 Schowałam kartkę do kieszeni i spojrzałam na zegarek. 
Jest jedenasta. 
Czyli mam godzinę by znaleźć jakiś głupi medalion i pojawić się na Black Street przed północą.
 Biegłam jak najszybciej. Wparowałam do salonu i pobiegłam na górę i skierowałam się do pokoju Mel. Mijając mój pokój przez uchylone drzwi dostrzegłam zgrabnie zapakowany prezent leżący na moim łóżku. Weszłam wolnym krokiem do pokoju i wzięłam do ręki paczkę. Do wstążki przyczepiona była kartka. Otworzyłam ją i łzy napłynęły mi do oczu. Na kartce było napisane:

 Wszystkiego najlepszego! Kocham cię. Mama. 

Uchyliłam wieko i zobaczyłam połyskujący, srebrny naszyjnik w kształcie pełnego księżyca. Medalion pełni. Pomyślałam w jednej chwili. Zbiegłam po schodach. Byłam wściekła, zatrzasnęłam z impetem za sobą drzwi i spojrzałam w niebo. Nad Beacon Hills w nadnaturalnie szybkim tempie gromadziły się granatowe chmury. Po chwili dotarło do mnie, że to ja jestem powodem narastającej burzy. Pozwoliłam wściekłości wziąć nade mną władzę. Niebo przecięła błyskawica. Ruszyłam sprintem przed siebie, ściskając w ręce ciepły naszyjnik. 


~Stiles~ 


-Jak mogli nas tak po prostu wyrzucić z kliniki? 
-Stiles dobrze wiesz, że jeżeli Scott coś robi, to robi to dla czyjegoś dobra, a zresztą mówił, że ma plan. 
-I dlatego się martwię. 
-Przestań. Obiecał, że zadzwoni jak Cat się obudzi. 
-Właśnie. Od jej omdlenia minęło jakieś piętnaście godzin. Jak możesz tak siedzieć i nie zamartwiać się? 
-Już raz to przeżyłam. Wiem jak to jest czekać na jakikolwiek znak, że ta osoba żyje. Wiem jaki to stres. 
-Niby skąd.
Tym razem gwałtownie wstała i spojrzała mi w oczy 

-A jak myślisz? - spytała podniesionym głosem - Jak się czułam gdy razem z Allison i Scottem prawie oddałeś życie. Gdy leżałeś w tej wodzie przez szesnaście godzin, nie wyrażając żadnych oznak życia! 
Po jej policzkach pociekły łzy. Objąłem ją. 
-Lydia ja... my musieliśmy... 
-Tak wiem. Ja... przepraszam. 
-Hej to nie twoja wina nie musisz przepraszać. A ja nie... 
W tej chwili zadzwonił mój telefon. Ani chwili spokoju. 
-To Scott. 
-Odbierz! 
-Hej i co tam z Ca... CO? Jak to jej nie ma? Okej już jedziemy... Isaac i Derek? No dobra będziemy za jakieś pół godziny. 
-Cat zniknęła. Mamy jechać po Isaaca i Dereka. Mają pomóc ją wytropić. 
-Idź po Jeepa. Ja zadzwonię po Dereka, a potem pojedziemy po Isaaca.

Podjechałem Jeepem pod dom. Lydia wsiadła do niego z telefonem w ręce. 
-Dzwoniłam do Dereka. Isaac jest u niego. Mamy sami jechać do kliniki oni dojadą. 
-Jasne. Kierunek - klinika dla zwierząt Beacon Hills. 


~Melanie~ 


Ocknęłam się przywiązana do krzesła. Nagle coś w kącie się poruszyło i z cienia wyłoniła się jakaś osoba. 
-Kim jesteś? Czego chcesz? 
-Och Melanie to chyba jasne czego chcę. - mężczyzna zbliżył się do mnie. -Chcę mojej siostrzenicy. Chcę Catherine, a ty mi w tym pomożesz. 
- Po tym co zrobiłeś Anie i Maxowi? Nigdy w życiu ci nie pomogę. 
-I tu się mylisz. Bo widzisz siostrzyczko -nakleił mi kawałek taśmy klejącej na usta - nie będziesz miała wyboru. Wkrótce Catherine sama tu przyjdzie. A ty posłużysz mi za przynętę.
Nagle usłyszałam głos Cat. 

-Halo? Jestem i mam ten no... medalion. 
Victor rozsypał wokół mnie krąg i osunął się w cień.
 Zobaczyłam Catherine biegnącą w moim kierunku. Zaczęłam kręcić się na krześle, chciałam ją ostrzec. Nie pomagało biegła dalej. 
-Mel? Melanie! 
Była już prawie przymnie gdy nagle odbiła się od niewidzialnego pola i upadła na ziemię uderzając się w głowę.
 -Widzisz? -powiedział Victor- Mówiłem, że przyjdzie. 
Następnie zaciągnął ją w drugi róg i związał. 
-Witaj moja mała. Mam nadzieję, że twoi głupi przyjaciele nie pojawią się za szybko. Nie chciałbym żeby zepsuli mi plany. 
Spojrzał na naszyjnik spoczywający w dłoniach Cat. Chociaż była nieprzytomna ściskała go bardzo mocno. 
-Wezmę to. Na razie ci się przyda. 
Wyszedł z pokoju śmiejąc się podle. Próbowałam uwolnić się z krzesła jednak byłam zmęczona. Patrzyłam na Cat i modliłam się by jej przyjaciele się pospieszyli.



poniedziałek, 18 sierpnia 2014

Rozdział 13

Po wydarzeniach z poprzedniej nocy, nie miałam najmniejszej ochoty na siedzenie w szkolnej ławce, ale zebrałam się w sobie i wstałam z łóżka. Długo stałam przed szafą pogrążona w myślach, jednak w końcu zdecydowałam, że włożę jeansy i przewiewną koszulę w kolorze morskim. Uplotłam włosy i udałam się na dół. Gdy tylko przekroczyłam próg kuchni Mel, Scott, Stiles, Lydia i Allison, rzucili się na mnie i zaczęli przytulać.
 - Zaraz chwila, o co chodzi? 
- Cat nie mów, że zapomniałaś. - Zaprotestował Stiles, a ja popatrzyłam na niego ze zdziwieniem. 
-Ona nie żartuje, naprawdę zapomniała - Wszyscy osłupieli, a ja nadal nie wiedziałam o co chodzi. Podszedł do mnie Scott i powiedział:
 -Cat dzisiaj są twoje urodziny. 
Faktycznie dziś jest 8 czerwca, rozejrzałam się po kuchni. Na stole stał talerz z parującymi naleśnikami oblanymi syropem klonowym, obok stała miska z jajecznicą, parę parujących tostów i owoce, a także dzbanek soku pomarańczowego, w którym brzęczały obijające się o siebie kostki lodu. 
-Na śmierć zapomniałam. 
-Okej siadajcie i jedzcie. Nie chciałabym, żeby moja praca poszła na marne.
 -Och Mel dziękuję ci bardzo. Nie musiałaś. 
-Wszystko, żeby tylko cię uszczęśliwić. 
Usiedliśmy do stołu. Jedliśmy, rozmawialiśmy, śmialiśmy się. Tak mógłby wyglądać mój każdy poranek ale wybiła godzina siódma trzydzieści i trzeba było iść do szkoły. Wpakowaliśmy się do niebieskiego Jeepa i pojechaliśmy w kierunku Beacon Hills High. 
-To jak Cat, na ile osób robisz imprezę? 
- Hej Lyds bez obrazy, ale nie robię imprezy? 
- Niby czemu? Są twoje urodziny! 
-Wiem, ale pomyśl. W tym mieście znam tylko was, Mel, Dereka, Petera, Isaaca i tatę Allison.
 -Niemożliwe. Na pewno znasz jeszcze kogoś. 
- Niestety nie. Jakoś przez to całe bycie Luscendee nie miewam czasu na spotykanie się z innymi. Mam tylko was. 
-Wow dziewczyno. 
-Co? 
-Zabrzmiało to tak jakbyś nie cieszyła się naszą znajomością. 
-Nie żartuj Stiles, przecież dobrze wiecie, że zawdzięczam wam praktycznie wszystko.
 -Cat nie musisz dziękować. Ale Lydia ma racje.
 -W sprawie? 
-Kończysz osiemnaście lat. Trzeba to jakoś świętować. 
-Scott, przecież ja tu nikogo nie znam.
 -Okej masz racje - wtrąciła się rudowłosa - więc my ci urządzimy imprezę. 
-Naprawdę nie musicie. 
-Ależ nikt nas nie zmusza. - zaprzeczył Stiles -Słuchaj może nikt ci o tym nie mówił ale w naszej paczce jest osoba, która urządza najlepsze imprezy w mieście. 
-Wcale nie robię najlepszych imprez w mieście. 
-Lydia, nie żartuj. Podaj mi chociaż jedną imprezę, która była nie udana. 
- Przypomnieć ci moje zeszłoroczne urodziny? Powrót Petera? Derek bez umiejętności Alphy? MÓWI CI TO COŚ?
 -Dobra, dobra rozumiem. 
-Lydia dobrze wiesz, że to wszystko stało się przez Petera. 
-Scott wiem, nadal pamiętam jak mnie omamił i podstępem wykorzystał.
 -Uwierz mi ja też... - westchnął i powrócił do wpatrywania się w okno 
-Ej o co chodzi? Jaki powrót Petera? 
-Długa historia. - powiedzieli zgodnie wszyscy z wyjątkiem Allison. 
-Liczę na to, że kiedyś ją usłyszę.
 -Może, ale nie dziś. Cat zobaczysz wyprawię ci najlepsze urodziny. Lepsze niż moje w zeszłym roku. 
-Lydia!!! 
-No co? Chłopcy to nie wy wróciliście go do życia, tylko ja i to ja mam to na sumieniu. 
-Okej zrozumieliśmy. 
-Zawsze się tak sprzeczacie jak jedziecie razem do szkoły? 
-Zwykle jedziemy osobno. -Odpowiedział Stiles po czym powrócił do kierowania. 
Nastała niezręczna cisza, więc postanowiłam ją przerwać. 
-Allison przez cała drogę nie odezwałaś się nawet jednym słowem. Coś cię gryzie? 
-Nie... znaczy tak...w sumie to sama nie wiem. Mojego tatę gdzieś wezwano. Słyszałam jak rozmawiał przez telefon. Mówił, że to poważne ale wróci za parę dni i że nie mam się martwić. Zawsze jak tak mówi to znaczy, że mam powód do zmartwień.
 -Och Allison nie zamartwiaj się. - wsparł ją Scott - Znam osobę, która jest odważna, twarda i ma niezłe przeżycia na koncie. Jest nią właśnie Chris. Nie ma się co martwić. 
-Może i masz racje ale straciłam już mamę, dziadka i ciotkę, nie chciałabym, żeby tata do nich dołączył. 
-Nic takiego się nie stanie. Obiecuję ci to. 
-Mówiąc to Scott objął byłą dziewczynę ramieniem. Patrząc na to zrobiłam się chorobliwie zazdrosna. Nic na to nie poradzę. Bardzo lubię Scotta i wiem, że on mnie też ale Allison była jego przyjaciółką. Na dodatek całkiem niedawno powiedziałam mu, że na razie nie chce z nim być. Czemu to zrobiłam? Zastanawiam się do teraz. Wtedy wszystko w tym mieście było dla mnie nowe. Jednak wiedziałam, że ta dwójka ma za sobą miesiące dość pechowego związku. Wilkołak i łowczyni. Kto by pomyślał? Nawet jeśli obydwoje zarzekają się, że między nimi nic nie ma, ja widzę doskonale, że łączy ich coś więcej niż przyjaźń. Nawet jeśli twierdzą, że tak nie jest oszukują samych siebie. Tak rozmyślając nie zauważyłam, że gapię się na nich. Chciałam właśnie odwrócić wzrok lecz napotkałam spojrzenie wilkołaka. Nastolatek zrobił speszoną minę i zabrał ramię z pleców smutnej dziewczyny. Uśmiechnęłam się do niego i spojrzałam przez okno na coraz bardziej wyraźne kontury liceum. Lekcje zaczynały się o ósmej, więc miałam jeszcze piętnaście minut na wyjęcie książek z szafki. Otworzyłam szafkę z cichym "klik" i złapałam książki do ekonomii. Nagle poczułam dziwne mrowienie w okolicach żołądka. Potem narastająca przyjemna woń sosen i świeżych jagodzianek dotarła do mojego nosa. 
-Hej! 
Zatrzasnęłam z przerażeniem drzwiczki od szafki, przez co upuściłam podręczniki. 
-Och, Scott to ty.
 Nastolatek uklęknął i pomógł mi zebrać książki. 
-Przepraszam. Przestraszyłem cię? 
-Nie coś mnie rozproszy... 
Znów wyraźnie czułam ten zapach i nadal czułam mrowienie. Przybliżyłam się do Scotta.
 -Ty. 
-Co ja? 
-To ty tak pachniesz. 
-Co? 
-Czemu pachniesz jak cukiernia w sosnowym lesie? 
-Jak co? 
-Czuję sosny i świeże jagodzianki, ty nimi pachniesz.
 -Caaat? O co chodzi? 
W tej chwili przyszła Lydia, a ja poczułam truskawki i mięte. Za nią przyszła Allison i Stiles i kolejne zapachy uderzyły do mojego nosa. Głowa zaczęła mi pulsować bólem. Świat zaczął wirować.Kolana się pode mną ugięły. W jednej chwili nie widziałam już nic. Czułam jak dwie pary ciepłych rąk ujmują moje ramiona i ciągną mnie do góry. Słyszałam dźwięk otwieranych drzwi. Potknęłam się i upadłam na ziemię. Poczułam przeszywający ból w kolanie i zapach miedzi... nie... to była krew. Wszystkie zapachy się zmieszały. Otworzyłam oczy nadal nic nie widząc i próbowałam krzyczeć lecz z moich ust nie wydobył się żaden dźwięk. Nagle wszystko zniknęło. Ból, zapachy, mrowienie w żołądku, wrócił mi wzrok. Zobaczyłam moich przyjaciół pochylonych nade mną. 
-Ktoś mi wyjaśni co to było? - krzyknął Stiles

 ~Lydia Martin~

 Wyszliśmy z Jeepa. Catherine poszła po książki więc miałam okazje porozmawiać ze Scottem.
 -Hej Scott. Chodź tu na chwile. -zawołałam. 
Muszę zgrywać twardą. - powiedziałam do siebie w duchu.
W mgnieniu oka nastolatek przybiegł do mnie, a ja złapałam za jego bluzę i pociągnęłam na tyle daleko by Allison i Stiles nas nie słyszeli. Po czym uderzyłam go w głowę. 
-Ał! Co to miało być?! 
-Co to była za akcja w samochodzie?
 -O czym ty gadasz? 
-W jednej chwili całujesz się z Cat, a potem przytulasz swoją byłą na jej oczach? 
-Że co? Czekaj ty widziałaś jak ja... 
-Pewnie, że widziałam. Następnym razem wybierz mniej oszklone miejsce. 
-Dzięki za rade. Czy ktoś... 
-Nie widziałam tylko ja. Słuchaj zachowałeś się jak ostatni palant. 
-Ale... 
-Żadnych "ale". Jeżeli chcesz żeby między wami coś było musisz się o to postarać. Teraz weźmiesz ten swój wilczy tyłek i pójdziesz ją przeprosić 
-Lydia co ja bym zrobił bez tych twoich świetnych rad.
 -Tylko mi się tu nie rozklejaj. Biegnij lowelasie. 
-Dzięki. -powiedział, pocałował mnie w policzek i pobiegł do Cat. 
-Faceci. -westchnęłam i udałam się w kierunku mojej szafki, gdy nagle zobaczyłam jak Stiles biegnie przez korytarz. 
-Stiles, co się stało? 
-Dzwonił Deaton. Cat nie może być dziś w szkole. Kazał przyjechać. 
-Biegnij po Allison, ja idę po tamtych dwoje. 
Udałam się prosto korytarzem. Zobaczyłam jak Scott pomaga Catherine podnieść książki.
 -Och jakie to słodkie, wybaczcie gołąbki ale muszę wam przerwać. -Powiedziałam do siebie i podeszłam do nich. 
Chwile później dotarli do nas Allison i Stiles. Nagle Cat upadła. Scott i Stiles złapali ją za ramiona i zaciągnęli do sali chemicznej. W pewnym momencie dziewczyna się przewróciła, a z jej kolana zaczęła sączyć się krew. Skierowała głowę ku górze i otworzyła usta tak jakby chciała krzyczeć. Nagle podniosła powieki, a jej oczy... świeciły się... na fioletowo. Spojrzała na nas błagalnym wzrokiem, wydała cichy dźwięk, jakby się dusiła i nagle przestała. Trwała w bezruchu z przerażeniem w oczach. Po czym zemdlała. 
-Ktoś mi wyjaśni co to było? -krzyknął Stiles. Wszyscy oniemieli spojrzeli na Cat, po czym bez chwili zwłoki chłopcy ją podnieśli i zanieśli do samochodu Stilesa. 
-Ej ludzie. Ona się budzi. -powiedziałam 
-C-co się stało? Boli mnie głowa. 
-Spokojnie Cat jedziemy do Deatona, on to powinien wyjaśnić. - odpowiedział jej Scott. Spojrzałam na nią. Podniosła powieki, a jej oczy zmieniały się co chwilę z piwnych na fioletowe. 
-Wow. Nie znam się, ale chyba to nie zbyt dobrze.
-Allison ma racje. Stiles musisz jechać szybciej.
-Robię co mogę!
-Przestań krzyczeć, ona znowu odlatuje. 
 -Lydia. Stiles. Nie kłóćcie się, proszę. - powiedział łagodnie Scott, a po chwili dodał, mówiąc do siebie:
 -On musi coś poradzić. Nie pozwolę żeby coś jej się stało.




*** 
Oto i długo wyczekiwana trzynastka. Mam nadzieję, że się spodoba. Miłego czytania. :D