- Zaraz chwila, o co chodzi?
- Cat nie mów, że zapomniałaś. - Zaprotestował Stiles, a ja popatrzyłam na niego ze zdziwieniem.
-Ona nie żartuje, naprawdę zapomniała - Wszyscy osłupieli, a ja nadal nie wiedziałam o co chodzi. Podszedł do mnie Scott i powiedział:
-Cat dzisiaj są twoje urodziny.
Faktycznie dziś jest 8 czerwca, rozejrzałam się po kuchni. Na stole stał talerz z parującymi naleśnikami oblanymi syropem klonowym, obok stała miska z jajecznicą, parę parujących tostów i owoce, a także dzbanek soku pomarańczowego, w którym brzęczały obijające się o siebie kostki lodu.
-Na śmierć zapomniałam.
-Okej siadajcie i jedzcie. Nie chciałabym, żeby moja praca poszła na marne.
-Och Mel dziękuję ci bardzo. Nie musiałaś.
-Wszystko, żeby tylko cię uszczęśliwić.
Usiedliśmy do stołu. Jedliśmy, rozmawialiśmy, śmialiśmy się. Tak mógłby wyglądać mój każdy poranek ale wybiła godzina siódma trzydzieści i trzeba było iść do szkoły. Wpakowaliśmy się do niebieskiego Jeepa i pojechaliśmy w kierunku Beacon Hills High.
-To jak Cat, na ile osób robisz imprezę?
- Hej Lyds bez obrazy, ale nie robię imprezy?
- Niby czemu? Są twoje urodziny!
-Wiem, ale pomyśl. W tym mieście znam tylko was, Mel, Dereka, Petera, Isaaca i tatę Allison.
-Niemożliwe. Na pewno znasz jeszcze kogoś.
- Niestety nie. Jakoś przez to całe bycie Luscendee nie miewam czasu na spotykanie się z innymi. Mam tylko was.
-Wow dziewczyno.
-Co?
-Zabrzmiało to tak jakbyś nie cieszyła się naszą znajomością.
-Nie żartuj Stiles, przecież dobrze wiecie, że zawdzięczam wam praktycznie wszystko.
-Cat nie musisz dziękować. Ale Lydia ma racje.
-W sprawie?
-Kończysz osiemnaście lat. Trzeba to jakoś świętować.
-Scott, przecież ja tu nikogo nie znam.
-Okej masz racje - wtrąciła się rudowłosa - więc my ci urządzimy imprezę.
-Naprawdę nie musicie.
-Ależ nikt nas nie zmusza. - zaprzeczył Stiles -Słuchaj może nikt ci o tym nie mówił ale w naszej paczce jest osoba, która urządza najlepsze imprezy w mieście.
-Wcale nie robię najlepszych imprez w mieście.
-Lydia, nie żartuj. Podaj mi chociaż jedną imprezę, która była nie udana.
- Przypomnieć ci moje zeszłoroczne urodziny? Powrót Petera? Derek bez umiejętności Alphy? MÓWI CI TO COŚ?
-Dobra, dobra rozumiem.
-Lydia dobrze wiesz, że to wszystko stało się przez Petera.
-Scott wiem, nadal pamiętam jak mnie omamił i podstępem wykorzystał.
-Uwierz mi ja też... - westchnął i powrócił do wpatrywania się w okno
-Ej o co chodzi? Jaki powrót Petera?
-Długa historia. - powiedzieli zgodnie wszyscy z wyjątkiem Allison.
-Liczę na to, że kiedyś ją usłyszę.
-Może, ale nie dziś. Cat zobaczysz wyprawię ci najlepsze urodziny. Lepsze niż moje w zeszłym roku.
-Lydia!!!
-No co? Chłopcy to nie wy wróciliście go do życia, tylko ja i to ja mam to na sumieniu.
-Okej zrozumieliśmy.
-Zawsze się tak sprzeczacie jak jedziecie razem do szkoły?
-Zwykle jedziemy osobno. -Odpowiedział Stiles po czym powrócił do kierowania.
Nastała niezręczna cisza, więc postanowiłam ją przerwać.
-Allison przez cała drogę nie odezwałaś się nawet jednym słowem. Coś cię gryzie?
-Nie... znaczy tak...w sumie to sama nie wiem. Mojego tatę gdzieś wezwano. Słyszałam jak rozmawiał przez telefon. Mówił, że to poważne ale wróci za parę dni i że nie mam się martwić. Zawsze jak tak mówi to znaczy, że mam powód do zmartwień.
-Och Allison nie zamartwiaj się. - wsparł ją Scott - Znam osobę, która jest odważna, twarda i ma niezłe przeżycia na koncie. Jest nią właśnie Chris. Nie ma się co martwić.
-Może i masz racje ale straciłam już mamę, dziadka i ciotkę, nie chciałabym, żeby tata do nich dołączył.
-Nic takiego się nie stanie. Obiecuję ci to.
-Mówiąc to Scott objął byłą dziewczynę ramieniem. Patrząc na to zrobiłam się chorobliwie zazdrosna. Nic na to nie poradzę. Bardzo lubię Scotta i wiem, że on mnie też ale Allison była jego przyjaciółką. Na dodatek całkiem niedawno powiedziałam mu, że na razie nie chce z nim być. Czemu to zrobiłam? Zastanawiam się do teraz. Wtedy wszystko w tym mieście było dla mnie nowe. Jednak wiedziałam, że ta dwójka ma za sobą miesiące dość pechowego związku. Wilkołak i łowczyni. Kto by pomyślał? Nawet jeśli obydwoje zarzekają się, że między nimi nic nie ma, ja widzę doskonale, że łączy ich coś więcej niż przyjaźń. Nawet jeśli twierdzą, że tak nie jest oszukują samych siebie. Tak rozmyślając nie zauważyłam, że gapię się na nich. Chciałam właśnie odwrócić wzrok lecz napotkałam spojrzenie wilkołaka. Nastolatek zrobił speszoną minę i zabrał ramię z pleców smutnej dziewczyny. Uśmiechnęłam się do niego i spojrzałam przez okno na coraz bardziej wyraźne kontury liceum. Lekcje zaczynały się o ósmej, więc miałam jeszcze piętnaście minut na wyjęcie książek z szafki. Otworzyłam szafkę z cichym "klik" i złapałam książki do ekonomii. Nagle poczułam dziwne mrowienie w okolicach żołądka. Potem narastająca przyjemna woń sosen i świeżych jagodzianek dotarła do mojego nosa.
-Hej!
Zatrzasnęłam z przerażeniem drzwiczki od szafki, przez co upuściłam podręczniki.
-Och, Scott to ty.
Nastolatek uklęknął i pomógł mi zebrać książki.
-Przepraszam. Przestraszyłem cię?
-Nie coś mnie rozproszy...
Znów wyraźnie czułam ten zapach i nadal czułam mrowienie. Przybliżyłam się do Scotta.
-Ty.
-Co ja?
-To ty tak pachniesz.
-Co?
-Czemu pachniesz jak cukiernia w sosnowym lesie?
-Jak co?
-Czuję sosny i świeże jagodzianki, ty nimi pachniesz.
-Caaat? O co chodzi?
W tej chwili przyszła Lydia, a ja poczułam truskawki i mięte. Za nią przyszła Allison i Stiles i kolejne zapachy uderzyły do mojego nosa. Głowa zaczęła mi pulsować bólem. Świat zaczął wirować.Kolana się pode mną ugięły. W jednej chwili nie widziałam już nic. Czułam jak dwie pary ciepłych rąk ujmują moje ramiona i ciągną mnie do góry. Słyszałam dźwięk otwieranych drzwi. Potknęłam się i upadłam na ziemię. Poczułam przeszywający ból w kolanie i zapach miedzi... nie... to była krew. Wszystkie zapachy się zmieszały. Otworzyłam oczy nadal nic nie widząc i próbowałam krzyczeć lecz z moich ust nie wydobył się żaden dźwięk. Nagle wszystko zniknęło. Ból, zapachy, mrowienie w żołądku, wrócił mi wzrok. Zobaczyłam moich przyjaciół pochylonych nade mną.
-Ktoś mi wyjaśni co to było? - krzyknął Stiles
~Lydia Martin~
Wyszliśmy z Jeepa. Catherine poszła po książki więc miałam okazje porozmawiać ze Scottem.
-Hej Scott. Chodź tu na chwile. -zawołałam.
Muszę zgrywać twardą. - powiedziałam do siebie w duchu.
W mgnieniu oka nastolatek przybiegł do mnie, a ja złapałam za jego bluzę i pociągnęłam na tyle daleko by Allison i Stiles nas nie słyszeli. Po czym uderzyłam go w głowę.
-Ał! Co to miało być?!
-Co to była za akcja w samochodzie?
-O czym ty gadasz?
-W jednej chwili całujesz się z Cat, a potem przytulasz swoją byłą na jej oczach?
-Że co? Czekaj ty widziałaś jak ja...
-Pewnie, że widziałam. Następnym razem wybierz mniej oszklone miejsce.
-Dzięki za rade. Czy ktoś...
-Nie widziałam tylko ja. Słuchaj zachowałeś się jak ostatni palant.
-Ale...
-Żadnych "ale". Jeżeli chcesz żeby między wami coś było musisz się o to postarać. Teraz weźmiesz ten swój wilczy tyłek i pójdziesz ją przeprosić
-Lydia co ja bym zrobił bez tych twoich świetnych rad.
-Tylko mi się tu nie rozklejaj. Biegnij lowelasie.
-Dzięki. -powiedział, pocałował mnie w policzek i pobiegł do Cat.
-Faceci. -westchnęłam i udałam się w kierunku mojej szafki, gdy nagle zobaczyłam jak Stiles biegnie przez korytarz.
-Stiles, co się stało?
-Dzwonił Deaton. Cat nie może być dziś w szkole. Kazał przyjechać.
-Biegnij po Allison, ja idę po tamtych dwoje.
Udałam się prosto korytarzem. Zobaczyłam jak Scott pomaga Catherine podnieść książki.
-Och jakie to słodkie, wybaczcie gołąbki ale muszę wam przerwać. -Powiedziałam do siebie i podeszłam do nich.
Chwile później dotarli do nas Allison i Stiles. Nagle Cat upadła. Scott i Stiles złapali ją za ramiona i zaciągnęli do sali chemicznej. W pewnym momencie dziewczyna się przewróciła, a z jej kolana zaczęła sączyć się krew. Skierowała głowę ku górze i otworzyła usta tak jakby chciała krzyczeć. Nagle podniosła powieki, a jej oczy... świeciły się... na fioletowo. Spojrzała na nas błagalnym wzrokiem, wydała cichy dźwięk, jakby się dusiła i nagle przestała. Trwała w bezruchu z przerażeniem w oczach. Po czym zemdlała.
-Ktoś mi wyjaśni co to było? -krzyknął Stiles. Wszyscy oniemieli spojrzeli na Cat, po czym bez chwili zwłoki chłopcy ją podnieśli i zanieśli do samochodu Stilesa.
-Ej ludzie. Ona się budzi. -powiedziałam
-C-co się stało? Boli mnie głowa.
-Spokojnie Cat jedziemy do Deatona, on to powinien wyjaśnić. - odpowiedział jej Scott. Spojrzałam na nią. Podniosła powieki, a jej oczy zmieniały się co chwilę z piwnych na fioletowe.
-Wow. Nie znam się, ale chyba to nie zbyt dobrze.
-Allison ma racje. Stiles musisz jechać szybciej.
-Robię co mogę!
-Przestań krzyczeć, ona znowu odlatuje.
-Lydia. Stiles. Nie kłóćcie się, proszę. - powiedział łagodnie Scott, a po chwili dodał, mówiąc do siebie:
-On musi coś poradzić. Nie pozwolę żeby coś jej się stało.
***
Oto i długo wyczekiwana trzynastka. Mam nadzieję, że się spodoba. Miłego czytania. :D