niedziela, 29 czerwca 2014

LIEBSTER BLOG AWARD

Co to jest Liebster Blog Award?
,,Nominacja do Liebster Blog Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za ,,dobrze wykonaną robotę”. Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbie obserwatorów, więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował”

Nie spodziewałam się, że po tak krótkim czasie zostanę nominowana. :Bardzo dziękuję  --->   http://b-e-a-c-o-n--h-i-l-l-s.blogspot.com/ 



Pytania

1.  Czemu zaczęłaś pisać bloga?

Zaczęłam pisać, bo zawsze lubiłam coś tworzyć, snuć różne historię. Zainspirowało mnie do tego również parę blogów które czytam. Wiele razy zaczynałam pisać powieści, ale po pewnym czasie zapominałam o nich, a tutaj są osoby które czytają moje opowiadanie i liczą na mnie.

2. Ile czasu już piszesz?

Piszę od jakiś dwóch miesięcy.

3. Ulubiona książka?


Nie mam jednej ulubionej, tak się nie da. Gustuje w książkach fantasy. Książkami które lubię najbardziej są: "Proroctwo Wygnanych Magów",  "Inne Anioły (wszystkie 5 części)" i "Urodzona o Północy"

4. Ulubiony serial?


<3 <3 <3 Teen Wolf <3 <3 <3  oczywiście

5. Komu ufasz najbardziej?

Przyjaciółce


 6. Co skłoniło cię do pisania?


Inne blogi



7. Czy twoi znajomi wiedzą, że piszesz?


Niektórzy tak

8. Czy wciąż masz świeże pomysły?

Znaczy się mam mnóstwo pomysłów, ale wszystkie są do wykorzystania w późniejszych rozdziałach, nie mam niczego na teraz. :(

9. Czy jesteś zadowolona ze swojego bloga.

Nie umiem oceniać sama siebie, taka prawda. Według mnie niektórym osobą się podoba. Ja wciąż się uczę pisać i nie wiem jak to się potoczy dalej.

10. Ulubiony zespół?


Nie mam ulubionego zespołu. Ale jak już to chyba Nickelback

11. Ulubiony aktor/aktorka?


Dylan O'Brien <3






Nominowane Blogi


Niestety nie czytam 11 blogów, a większość z tych które czytam już zostały nominowane, więc nominowałam jeden.



http://podwochstronachmocy.blogspot.com/ 

Oto pytania:

  1. Co cię zainspirowało do pisania?
  2. O kiedy piszesz?
  3. Ulubiony zespół/piosenkarz/piosenkarska
  4. Ulubiony aktor/aktorka?
  5. Jak oceniasz swoją dotychczasową pracę na blogu?
  6. Ulubiony film
  7. Masz jakieś hobby?
  8. Ulubiona książka
  9. Masz dobrą wenę?
  10. Masz jakieś plany na przyszłość?
  11. Ulubiony serial

środa, 25 czerwca 2014

Rozdział 9



Stałam na ganku wtulona w Scotta. Było mi tak miło i przyjemnie, ale gdy dotarło do mnie co przed chwilą zrobiliśmy, momentalnie odsunęłam się od niego. Spojrzał na mnie ze zdziwieniem i rozczarowaniem w oczach. Zrobiło mi się go żal, jednocześnie sama chciałam rzucić mu się w ramiona i zostać w nich na zawsze.
-Coś się stało?
-Nie ja…  Ja nie mogę. To się nie powinno stać.
-Czemu?
-Allison.
-Nie rozumiem.
-Byłeś z nią. Ona jest moją przyjaciółką. Ja nie mogę jej tego zrobić.
-Cat to co było minęło. Ona i ja to zamknięty rozdział. Zrozum ją i Isaaca coś łączy. Niby czemu nas nie może?
-Możemy wejść do środka? Jestem głodna. Tę rozmowę dokończymy kiedy indziej. -Po czym Scott skinął głową i weszliśmy do kuchnie gdzie siedzieli już wszyscy. 
Usiedliśmy do stołu i zabraliśmy się do jedzenia. W czasie posiłku wszyscy poza mną i Scottem rozmawiali. Scott łapczywie jadł kolejne porcje nakładane przez Melanie, a ja siedziałam z głową spuszczoną w dół i bawiłam się ziarnkiem groszku. 

Po zjedzeniu obiadu poszliśmy do salonu. Był to dość spory pokój by pomieścić naszą siódemką, a nawet więcej osób. W samo południe przez dwa wielkie okna wpadały promienie słoneczne, które oświetlały gablotkę ze zdjęciami naszej rodziny. Pod oknem stała największa kanapa, po jej bokach znajdowały się dwa fotele. Naprzeciwko była jeszcze jedna, mniejsza kanapa. Po między nimi ustawiona była niezbyt duża oszklona ława. Rozsiedliśmy się. Nastała cisza. Po pewnym czasie Chris wyjął z kieszeni marynarki stary dziennik. Wszyscy sprawiali wrażenie jakby wiedzieli co to jest za notes. Tylko ja jedna nie miałam bladego pojęcia o co chodzi, lecz nie musiałam długo czekać na wyjaśnienia.

-Bestiariusz? –Spytał Stiles. Co to jest? To przecież jest zwykły notes jak to ma w czymkolwiek pomóc. Zdecydowałam się spytać
-Bestiariusz? Niby co to jest? Jakieś bajeczki o bestiach?
-Można tak to ująć. Tak. – Powiedział tata Allison z irytacją w głosie. Wszyscy patrzyli się na mnie jak na wariatkę, a ja właśnie tak się czułam. Podciągnęłam kolana na kanapę i skuliłam się w nich ze wstydu, a Chris ciągnął dalej. – No więc każda rodzina łowców posiada taki dziennik, w którym spisuje swoją wiedzę o wszystkim co nadprzyrodzone, nasza rodzina też taki ma. Co większość z tutaj zgromadzonych o tym wie. –Spojrzał się znacząco na moich przyjaciół, a oni spojrzeli się po kolei, jedno na drugie i zaczęli się śmiać. Argent zrobił poważną, zirytowaną minę i ciągnął dalej. – Pomyślałem więc, że przyniosę go i sprawdzimy czy jest w nim coś o tobie. –Powiedział spoglądając na mnie. Jeszcze bardziej skuliłam się i próbowałam wbić się w fotel. Mel najwyraźniej zwątpiła w niego.
-Jesteś pewien, że będzie tu coś o Cat.
- Nie jestem pewien, ale warto sprawdzić.
-Okej dzieciaki nie ma sensu trzymać was tutaj, ja i Chris  przeszukamy Bestiariusz, a wy idźcie do góry i poszperajcie w książkach czy coś

Poszliśmy do mojego pokoju, który wyglądał dosłownie jak po przejściu tornada. Książki zajmowały każdy centymetr  pomieszczenia, po moim pośpiechu nie zdążyłam posprzątać ubrań leżących na łóżku.  Na dodatek nie rozpakowałam jeszcze wszystkich pudeł. Zrobiło mi się wstyd, że ludzie na których mi zależy zobaczyli pokój w takim stanie. Ku mojemu zdziwieniu zaczęli się śmiać. Wygoniłam ich z pokoju i powiedziałam żeby dali mi chwilę na posprzątanie. Nie chcieli mnie słuchać weszli i pomogli mi sprzątać po piętnastu minutach pomieszczenie było bardzo czyste, po czym usiedliśmy na moim łóżku i długo rozmawialiśmy. Zrobiło się późno. Mel pozwoliła zostać im na noc, pod warunkiem że Stiles i Scott będą spali w osobnym pokoju. Wykłócałam się o to by jednak spali u mnie. Jednak ciocia nie zmieniła zdania. Gdy tylko chłopcy wyszli Lydia rzuciła się pędem w stronę mojej szafy. Do godziny drugiej zachwalała mój gust i razem . Potem poszłyśmy spać.

Rano obudziła mnie ciocia i powiedziała żebyśmy jak najszybciej zeszli na dół. Czy znaleźli w końcu jakieś informacje… o mnie? Obudziłam Allison i Lydie i poszłam do Scotta i Stilesa. Nie minęło dziesięć minut, a wszyscy siedzieliśmy w kuchni jedząc śniadanie. Gdy przyszła Mel i Chris wszyscy oderwali się od jedzenia i spojrzeli na nich.
-Cat mamy dobrą wiadomość. Wiemy czym jesteś i jakie masz zdolności. Tu jest wszystko. – Podała mi Bestiariusz i dodała. – Chyba lepiej będzie jak pójdziemy.
Usiedliśmy w salonie, wzięłam do ręki Bestiariusz i otworzyłam na zaznaczonej stronie. Zaczęłam czytać.
-Dziewczynka, której rodzicami są Banshee i Prawdziwy Alpha może być Luscendee*.
-Co to jest? Czytaj dalej. –Powiedziała Lydia
-N…Nie mogę, czytaj za mnie.
-Dobrze. A więc, jest to dziewczyna, która ma wszystkie zdolności wilkołaka oraz niektóre moce Banshee. Bardzo potężne Luscendee potrafią panować nad pogodą, moją również częściową zdolność porozumiewania się telepatycznego. Pełnie swej mocy uzyskują podczas pierwszej pełni po ukończeniu lat osiemnastu. Dojrzałe potrafią doskonale przewodzić wilkołakom, wyjątkiem są Omegi i banshee, którzy posłusznie się ich słuchają. Dotąd nie znaleziono żadnego sposobu na zabicie tych stworzeń.
-Cat?- Wszyscy się na mnie spojrzeli. Byłam przerażona.
-Proszę powiedzcie mi, że to sen, że się zaraz obudzę i wszystko będzie jak dawniej. Ja nie mogę być tym czymś to nie jest możliwe. Scott?
-Przykro mi Cat, ale to najwyraźniej prawda.
Wtuliłam się w Scotta i zaczęłam płakać.


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

* Nazwa wymyślona przez autorkę

Rozdział dedykuję Wolferce, która mnie wspiera i zachęca do pisania.
 

czwartek, 19 czerwca 2014

Rozdział 8



Po kilku dniach wyszłam ze szpitala. Stwierdziłam, że najwyższy czas poszperać w książkach które dała mi ciocia. Okazało się, że moja rodzina ma naprawdę ciekawą historie. Mama pochodziła z bardzo starego rodu banshee. Tata został ugryziony gdy był bardzo mały, po kilku latach stał się Prawdziwym Alphom W jednej z bardzo zniszczonych książek było napisane, że w każdym pokoleniu rodziła się córka i syn.  Lecz w innej księdze przeczytałam, że jeśli urodzi się istota taka jak ja ten warunek nie zawsze się spełnia. Odetchnęłam z ulgą. Myśl o tym, że mam brata przyprawiała mnie o dreszcze. 

Wieczorem siedziałam z kubkiem gorącego kakao na tarasie przed domem. Patrzyłam na gwiazdy, nagle przyszła Mel, również z rozgrzanym kubkiem.

- Cześć kochana. - Powiedziała z uśmiechem i usiadła obok mnie.

 -Cześć ciociu.

-Dobrze się czujesz?

 -Biorąc pod uwagę minione wydarzenia, czuję się dobrze.

-Chcesz coś jeszcze wiedzieć?

 -Jest mnóstwo rzeczy, które chciałabym wiedzieć.

 -Niestety nawet jak bym chciała, nie potrafię ci na nie odpowiedzieć.

-Tak wiem, ale chce cię spytać o jedno.

-Pytaj o co chcesz.

-Jacy byli moi rodzice? Kochali mnie?

-Catherine twoi rodzice kochali cię najbardziej na świecie. Opiekowali się tobą cały czas. Twój tata był bardzo odważny i silny, ale były takie dni gdy całymi dniami leżał w łóżku.

-To coś związanego z tym, że był Prawdziwym Alphom? Czyli Scottowi też się może coś stać?

-Ależ nie kochanie.

-To czemu całymi dniami leżał w łóżku?

-Bo nawet jeśli był potężnym wilkołakiem, jako małe dziecko potrafiłaś nieźle dać w kość.

Zaczęłyśmy się śmiać.

-Czekaj co ty się tak martwisz o tego Scotta? Cat? Ten chłopak ci się podoba.

-Nieee…

-Cat?- spojrzała na mnie z zainteresowaniem w oczach. Byłam zmuszona do przyznania się.

-Dobra masz racje. Jest w nim coś wyjątkowego. Coś czego nie ma żaden inny chłopak.

-Może chodzi ci o pazury, kły lub to, że porasta sierścią? – Spytała z ironią.

-Bardzo śmieszne. A co z mamą? Jaka ona była?

-Uwierz mi nie znałam bardziej czułej i wrażliwej osoby lecz wbrew pozorom była bardzo silna. Uwielbiała cię, byłaś jej oczkiem w głowie.

-Dobrze to słyszeć.

Bardzo długo siedziałyśmy na dworze. Ciocia opowiadała mi różne zwariowane historie jakie się im przytrafiały. Dużo się dowiedziałam o moich rodzicach, ale wiem jedno. Kochali mnie. Zrobiło mi się ciepło na sercu. Choć ich tu ze mną nie było, czułam się jakby całą noc opowiadali mi te historie co Mel. Jakby śmiali się razem z nami. Jakby cały czas tu byli. Gdzieś w głębi mojej duszy miałam nadzieję, że jednak uszli z życiem. Jednak to były tylko marzenia. Tak właśnie, to mi teraz zostało, marzenia i strach przed tym co się wydarzy.

-Zrobiło się późno, idź spać skarbie. Nigdy nie wiadomo co przyniesie jutro.

-Już idę, ale mam do ciebie jeszcze jedno pytanie.

-Tylko szybko, bo ja padam z nóg.

-W jednej z książek które mi dałaś, było napisane, że od bardzo dawna, praktycznie od zawsze, w naszej rodzinie rodziła się córka i syn. Czemu byłaś ty z mamą?

-Oj Cat. Bałam się tego pytania. Bo widzisz ja jestem a… adoptowana.

-Jaka jesteś?! Czekaj skoro jesteś adoptowana, to czy moja mama miała brata?

-Niestety miała i tak jakby niezbyt dobrze skończył.

-Czemu niestety? I co się z nim stało? On żyje? Kim jest i czemu nigdy o nim nie słyszałam?

-Bo Ana nigdy nie chciała żebyś się dowiedziała, że miałyśmy brata.

-Niby dlaczego?

-Bo to ten, który cię napadł w dzieciństwie, ten sam który potem ją zabił.

-VICTOR?! Jak?

-Gdy twoja mama i Victor byli mali. Byli nierozłączni, wszystko robili razem. Potem gdy mieli po dziesięć  lat twoi dziadkowie mnie adoptowali. Ana przestała spędzać czas z bratem i poświeciła go mnie. Po kilku latach stałyśmy się przyjaciółkami, gdy miałyśmy szesnaście lat Ana zaczęła przejawiać zdolności banshee i wszystko się zmieniło. Ona stała się oczkiem w głowie rodziców, lecz mnie to nie przeszkadzało, bo całe moje dzieciństwo mieszkałam w domu dziecka, gdzie nikt nie zwracał na mnie uwagi. Tylko Victor poczuł się niedoceniony, zrobił się zazdrosny i zamknął się w sobie. Minęło parę lat, a twoja mama poznała Maxa. Zakochali się w sobie, wzięli ślub i wyprowadzili się, szczęśliwie Ana pozwoliła mnie u siebie zamieszkać. Nie miałyśmy żadnego, nawet najmniejszego kontaktu z Victorem. Gdy się urodziłaś i było jasne, że staniesz się tym kim jesteś.

-To znaczy dzieckiem Prawdziwego Alphy i banshee?

-Tak. Victor wpadł w szał kilka krotnie próbował cię porwać, lecz nigdy mu się nie udawało. Gdy ataki się nasilały twoi rodzice postanowili cię chronić i wyjechać jak najdalej od Beacon Hills. Niestety się spóźnili. Tylko, że tym razem Victor wrócił silniejszy niż poprzednio i pokonał twoich rodziców. Obiecałam twojej mamie, że będę cię chronić, za wszelką cenę. I do niedawna mój braciszek siedział cicho. Niepotrzebnie przyjechałyśmy do Beacon Hills. Teraz znów grozi ci niebezpieczeństwo.

-Mel nie załamuj się. Kiedyś i tak bym się wszystkiego dowiedziała. Zdziwiła byś się jak  dobrze i bezpiecznie czuję się w tym mieście. Moi przyjaciele oni są niezwykli, ja jestem niezwykła. Wreszcie wiem co tak na prawdę stało się z moimi rodzicami i mogę ich pomścić tylko muszę trochę poćwiczyć. Zobaczysz dorwę tego całego Victora i się na nim zemszczę. I mam nadzieję, że mi w tym pomożesz.

-Z wielką chęcią. Wiesz co pójdziemy jutro do Argenta i dowiemy się czym tak  na prawdę jesteś.

-Dobrze ciociu.

-A teraz spać.

-Już idę.



Poszłyśmy spać w nocy śnili mi się rodzice. Sen o jakim od dawna marzyłam. Rano zeszłam na dół i zastałam Melanie krzątającą się po kuchni.

-Część skarbie.-Spojrzała na mnie.- Ty jeszcze nie ubrana? Zobacz która jest godzina. Nie zdążysz się wyszykować.
-Spodziewasz się kogoś?
-Tak, zaprosiłam Chrisa na obiad...
-Spokojnie zdarzę.
 -...i twoich przyjaciół też. Jak oni mają Lydie, Stilesa, Allison i Scotta.
-Czemu mi nie powiedziałaś?
Pobiegłam do góry, usłyszałam  tylko jak Melanie śmieje się ze mnie. Umyłam się i  uczesałam, przyszedł czas na wybór stroju. Zdecydowałam się na brzoskwiniową, prostą sukienkę na ramiączkach, lecz po chwili zdjęłam ją z siebie i założyłam podobną o kolorze morskim. Zeszłam na dół pomogłam cioci nakryć do stołu. Ani się nie obejrzałam i rozległ się dzwonek do drzwi.
-Pójdę otworzyć.-Powiedziałam i udałam się do drzwi.- Dzień dobry panie Argent, ooo cześć Allison.
-Hej kochana, jak się trzymasz?
-Dobrze. Ciociu poczekam z Allison na dworze na pozostałych.
-Jasne Cat, nie ma sprawy.
Siedziałam z Allison na huśtawce przed domem i czekałam na przyjaciół. Po pewnym czasie wreszcie się zjawili.
-Nareszcie już myślałam, że nie przyjdziecie.
-Oj Allison znasz przecież tych panów zawsze zjawiają si e nie w porę.
-No tak, zapomniałam, dzięki Lydia.
-Ej my też tu jesteśmy.-oburzył się Stiles.- Wejdziemy do środka?
-Idźcie zaraz przyjdziemy.-Powiedział Scott i złapał mnie za rękę.
-Chciałeś o czymś pogadać?
-Chciałem ci tylko powiedzieć...
Nie dokończył. Zamiast tego pocałował mnie, a cały świat wokół nas nagle zniknął.