Po kilku
dniach wyszłam ze szpitala. Stwierdziłam, że najwyższy czas poszperać w
książkach które dała mi ciocia. Okazało się, że moja rodzina ma naprawdę
ciekawą historie. Mama pochodziła z bardzo starego rodu banshee. Tata został
ugryziony gdy był bardzo mały, po kilku latach stał się Prawdziwym Alphom W
jednej z bardzo zniszczonych książek było napisane, że w każdym pokoleniu
rodziła się córka i syn. Lecz w innej księdze
przeczytałam, że jeśli urodzi się istota taka jak ja ten warunek nie zawsze się
spełnia. Odetchnęłam z ulgą. Myśl o tym, że mam brata przyprawiała mnie o
dreszcze.
Wieczorem
siedziałam z kubkiem gorącego kakao na tarasie przed domem. Patrzyłam na
gwiazdy, nagle przyszła Mel, również z rozgrzanym kubkiem.
- Cześć
kochana. - Powiedziała z uśmiechem i usiadła obok mnie.
-Cześć ciociu.
-Dobrze się
czujesz?
-Biorąc pod uwagę minione wydarzenia, czuję
się dobrze.
-Chcesz coś
jeszcze wiedzieć?
-Jest mnóstwo rzeczy, które chciałabym
wiedzieć.
-Niestety nawet jak bym chciała, nie potrafię
ci na nie odpowiedzieć.
-Tak wiem,
ale chce cię spytać o jedno.
-Pytaj o co
chcesz.
-Jacy byli
moi rodzice? Kochali mnie?
-Catherine
twoi rodzice kochali cię najbardziej na świecie. Opiekowali się tobą cały czas.
Twój tata był bardzo odważny i silny, ale były takie dni gdy całymi dniami
leżał w łóżku.
-To coś
związanego z tym, że był Prawdziwym Alphom? Czyli Scottowi też się może coś
stać?
-Ależ nie
kochanie.
-To czemu
całymi dniami leżał w łóżku?
-Bo nawet
jeśli był potężnym wilkołakiem, jako małe dziecko potrafiłaś nieźle dać w kość.
Zaczęłyśmy
się śmiać.
-Czekaj co
ty się tak martwisz o tego Scotta? Cat? Ten chłopak ci się podoba.
-Nieee…
-Cat?-
spojrzała na mnie z zainteresowaniem w oczach. Byłam zmuszona do przyznania
się.
-Dobra masz
racje. Jest w nim coś wyjątkowego. Coś czego nie ma żaden inny chłopak.
-Może chodzi
ci o pazury, kły lub to, że porasta sierścią? – Spytała z ironią.
-Bardzo
śmieszne. A co z mamą? Jaka ona była?
-Uwierz mi
nie znałam bardziej czułej i wrażliwej osoby lecz wbrew pozorom była bardzo
silna. Uwielbiała cię, byłaś jej oczkiem w głowie.
-Dobrze to
słyszeć.
Bardzo długo
siedziałyśmy na dworze. Ciocia opowiadała mi różne zwariowane historie jakie
się im przytrafiały. Dużo się dowiedziałam o moich rodzicach, ale wiem jedno. Kochali
mnie. Zrobiło mi się ciepło na sercu. Choć ich tu ze mną nie było, czułam się
jakby całą noc opowiadali mi te historie co Mel. Jakby śmiali się razem z nami.
Jakby cały czas tu byli. Gdzieś w głębi mojej duszy miałam nadzieję, że jednak
uszli z życiem. Jednak to były tylko marzenia. Tak właśnie, to mi teraz zostało,
marzenia i strach przed tym co się wydarzy.
-Zrobiło się
późno, idź spać skarbie. Nigdy nie wiadomo co przyniesie jutro.
-Już idę,
ale mam do ciebie jeszcze jedno pytanie.
-Tylko
szybko, bo ja padam z nóg.
-W jednej z
książek które mi dałaś, było napisane, że od bardzo dawna, praktycznie od zawsze,
w naszej rodzinie rodziła się córka i syn. Czemu byłaś ty z mamą?
-Oj Cat.
Bałam się tego pytania. Bo widzisz ja jestem a… adoptowana.
-Jaka
jesteś?! Czekaj skoro jesteś adoptowana, to czy moja mama miała brata?
-Niestety
miała i tak jakby niezbyt dobrze skończył.
-Czemu
niestety? I co się z nim stało? On żyje? Kim jest i czemu nigdy o nim nie słyszałam?
-Bo Ana nigdy
nie chciała żebyś się dowiedziała, że miałyśmy brata.
-Niby
dlaczego?
-Bo to ten,
który cię napadł w dzieciństwie, ten sam który potem ją zabił.
-VICTOR?!
Jak?
-Gdy twoja
mama i Victor byli mali. Byli nierozłączni, wszystko robili razem. Potem gdy
mieli po dziesięć lat twoi dziadkowie
mnie adoptowali. Ana przestała spędzać czas z bratem i poświeciła go mnie. Po kilku
latach stałyśmy się przyjaciółkami, gdy miałyśmy szesnaście lat Ana zaczęła
przejawiać zdolności banshee i wszystko się zmieniło. Ona stała się oczkiem w
głowie rodziców, lecz mnie to nie przeszkadzało, bo całe moje dzieciństwo mieszkałam
w domu dziecka, gdzie nikt nie zwracał na mnie uwagi. Tylko Victor poczuł się
niedoceniony, zrobił się zazdrosny i zamknął się w sobie. Minęło parę lat, a
twoja mama poznała Maxa. Zakochali się w sobie, wzięli ślub i wyprowadzili
się, szczęśliwie Ana pozwoliła mnie u siebie zamieszkać. Nie miałyśmy żadnego,
nawet najmniejszego kontaktu z Victorem. Gdy się urodziłaś i było jasne, że
staniesz się tym kim jesteś.
-To znaczy dzieckiem
Prawdziwego Alphy i banshee?
-Tak. Victor
wpadł w szał kilka krotnie próbował cię porwać, lecz nigdy mu się nie udawało.
Gdy ataki się nasilały twoi rodzice postanowili cię chronić i wyjechać jak
najdalej od Beacon Hills. Niestety się spóźnili. Tylko, że tym razem Victor
wrócił silniejszy niż poprzednio i pokonał twoich rodziców. Obiecałam twojej
mamie, że będę cię chronić, za wszelką cenę. I do niedawna mój braciszek
siedział cicho. Niepotrzebnie przyjechałyśmy do Beacon Hills. Teraz znów grozi
ci niebezpieczeństwo.
-Mel nie
załamuj się. Kiedyś i tak bym się wszystkiego dowiedziała. Zdziwiła byś się
jak dobrze i bezpiecznie czuję się w tym
mieście. Moi przyjaciele oni są niezwykli, ja jestem niezwykła. Wreszcie wiem
co tak na prawdę stało się z moimi rodzicami i mogę ich pomścić tylko muszę
trochę poćwiczyć. Zobaczysz dorwę tego całego Victora i się na nim zemszczę. I
mam nadzieję, że mi w tym pomożesz.
-Z wielką chęcią. Wiesz co pójdziemy jutro do Argenta i dowiemy się czym tak na prawdę jesteś.
-Dobrze
ciociu.
-A teraz
spać.
-Już idę.
Poszłyśmy
spać w nocy śnili mi się rodzice. Sen o jakim od dawna marzyłam. Rano zeszłam na dół i zastałam Melanie krzątającą się po kuchni.
-Część skarbie.-Spojrzała na mnie.- Ty jeszcze nie ubrana? Zobacz która jest godzina. Nie zdążysz się wyszykować.
-Spodziewasz się kogoś?
-Tak, zaprosiłam Chrisa na obiad...
-Spokojnie zdarzę.
-...i twoich przyjaciół też. Jak oni mają Lydie, Stilesa, Allison i Scotta.
-Czemu mi nie powiedziałaś?
Pobiegłam do góry, usłyszałam tylko jak Melanie śmieje się ze mnie. Umyłam się i uczesałam, przyszedł czas na wybór stroju. Zdecydowałam się na brzoskwiniową, prostą sukienkę na ramiączkach, lecz po chwili zdjęłam ją z siebie i założyłam podobną o kolorze morskim. Zeszłam na dół pomogłam cioci nakryć do stołu. Ani się nie obejrzałam i rozległ się dzwonek do drzwi.
-Pójdę otworzyć.-Powiedziałam i udałam się do drzwi.- Dzień dobry panie Argent, ooo cześć Allison.
-Hej kochana, jak się trzymasz?
-Dobrze. Ciociu poczekam z Allison na dworze na pozostałych.
-Jasne Cat, nie ma sprawy.
Siedziałam z Allison na huśtawce przed domem i czekałam na przyjaciół. Po pewnym czasie wreszcie się zjawili.
-Nareszcie już myślałam, że nie przyjdziecie.
-Oj Allison znasz przecież tych panów zawsze zjawiają si e nie w porę.
-No tak, zapomniałam, dzięki Lydia.
-Ej my też tu jesteśmy.-oburzył się Stiles.- Wejdziemy do środka?
-Idźcie zaraz przyjdziemy.-Powiedział Scott i złapał mnie za rękę.
-Chciałeś o czymś pogadać?
-Chciałem ci tylko powiedzieć...
Nie dokończył. Zamiast tego pocałował mnie, a cały świat wokół nas nagle zniknął.