czwartek, 19 czerwca 2014

Rozdział 8



Po kilku dniach wyszłam ze szpitala. Stwierdziłam, że najwyższy czas poszperać w książkach które dała mi ciocia. Okazało się, że moja rodzina ma naprawdę ciekawą historie. Mama pochodziła z bardzo starego rodu banshee. Tata został ugryziony gdy był bardzo mały, po kilku latach stał się Prawdziwym Alphom W jednej z bardzo zniszczonych książek było napisane, że w każdym pokoleniu rodziła się córka i syn.  Lecz w innej księdze przeczytałam, że jeśli urodzi się istota taka jak ja ten warunek nie zawsze się spełnia. Odetchnęłam z ulgą. Myśl o tym, że mam brata przyprawiała mnie o dreszcze. 

Wieczorem siedziałam z kubkiem gorącego kakao na tarasie przed domem. Patrzyłam na gwiazdy, nagle przyszła Mel, również z rozgrzanym kubkiem.

- Cześć kochana. - Powiedziała z uśmiechem i usiadła obok mnie.

 -Cześć ciociu.

-Dobrze się czujesz?

 -Biorąc pod uwagę minione wydarzenia, czuję się dobrze.

-Chcesz coś jeszcze wiedzieć?

 -Jest mnóstwo rzeczy, które chciałabym wiedzieć.

 -Niestety nawet jak bym chciała, nie potrafię ci na nie odpowiedzieć.

-Tak wiem, ale chce cię spytać o jedno.

-Pytaj o co chcesz.

-Jacy byli moi rodzice? Kochali mnie?

-Catherine twoi rodzice kochali cię najbardziej na świecie. Opiekowali się tobą cały czas. Twój tata był bardzo odważny i silny, ale były takie dni gdy całymi dniami leżał w łóżku.

-To coś związanego z tym, że był Prawdziwym Alphom? Czyli Scottowi też się może coś stać?

-Ależ nie kochanie.

-To czemu całymi dniami leżał w łóżku?

-Bo nawet jeśli był potężnym wilkołakiem, jako małe dziecko potrafiłaś nieźle dać w kość.

Zaczęłyśmy się śmiać.

-Czekaj co ty się tak martwisz o tego Scotta? Cat? Ten chłopak ci się podoba.

-Nieee…

-Cat?- spojrzała na mnie z zainteresowaniem w oczach. Byłam zmuszona do przyznania się.

-Dobra masz racje. Jest w nim coś wyjątkowego. Coś czego nie ma żaden inny chłopak.

-Może chodzi ci o pazury, kły lub to, że porasta sierścią? – Spytała z ironią.

-Bardzo śmieszne. A co z mamą? Jaka ona była?

-Uwierz mi nie znałam bardziej czułej i wrażliwej osoby lecz wbrew pozorom była bardzo silna. Uwielbiała cię, byłaś jej oczkiem w głowie.

-Dobrze to słyszeć.

Bardzo długo siedziałyśmy na dworze. Ciocia opowiadała mi różne zwariowane historie jakie się im przytrafiały. Dużo się dowiedziałam o moich rodzicach, ale wiem jedno. Kochali mnie. Zrobiło mi się ciepło na sercu. Choć ich tu ze mną nie było, czułam się jakby całą noc opowiadali mi te historie co Mel. Jakby śmiali się razem z nami. Jakby cały czas tu byli. Gdzieś w głębi mojej duszy miałam nadzieję, że jednak uszli z życiem. Jednak to były tylko marzenia. Tak właśnie, to mi teraz zostało, marzenia i strach przed tym co się wydarzy.

-Zrobiło się późno, idź spać skarbie. Nigdy nie wiadomo co przyniesie jutro.

-Już idę, ale mam do ciebie jeszcze jedno pytanie.

-Tylko szybko, bo ja padam z nóg.

-W jednej z książek które mi dałaś, było napisane, że od bardzo dawna, praktycznie od zawsze, w naszej rodzinie rodziła się córka i syn. Czemu byłaś ty z mamą?

-Oj Cat. Bałam się tego pytania. Bo widzisz ja jestem a… adoptowana.

-Jaka jesteś?! Czekaj skoro jesteś adoptowana, to czy moja mama miała brata?

-Niestety miała i tak jakby niezbyt dobrze skończył.

-Czemu niestety? I co się z nim stało? On żyje? Kim jest i czemu nigdy o nim nie słyszałam?

-Bo Ana nigdy nie chciała żebyś się dowiedziała, że miałyśmy brata.

-Niby dlaczego?

-Bo to ten, który cię napadł w dzieciństwie, ten sam który potem ją zabił.

-VICTOR?! Jak?

-Gdy twoja mama i Victor byli mali. Byli nierozłączni, wszystko robili razem. Potem gdy mieli po dziesięć  lat twoi dziadkowie mnie adoptowali. Ana przestała spędzać czas z bratem i poświeciła go mnie. Po kilku latach stałyśmy się przyjaciółkami, gdy miałyśmy szesnaście lat Ana zaczęła przejawiać zdolności banshee i wszystko się zmieniło. Ona stała się oczkiem w głowie rodziców, lecz mnie to nie przeszkadzało, bo całe moje dzieciństwo mieszkałam w domu dziecka, gdzie nikt nie zwracał na mnie uwagi. Tylko Victor poczuł się niedoceniony, zrobił się zazdrosny i zamknął się w sobie. Minęło parę lat, a twoja mama poznała Maxa. Zakochali się w sobie, wzięli ślub i wyprowadzili się, szczęśliwie Ana pozwoliła mnie u siebie zamieszkać. Nie miałyśmy żadnego, nawet najmniejszego kontaktu z Victorem. Gdy się urodziłaś i było jasne, że staniesz się tym kim jesteś.

-To znaczy dzieckiem Prawdziwego Alphy i banshee?

-Tak. Victor wpadł w szał kilka krotnie próbował cię porwać, lecz nigdy mu się nie udawało. Gdy ataki się nasilały twoi rodzice postanowili cię chronić i wyjechać jak najdalej od Beacon Hills. Niestety się spóźnili. Tylko, że tym razem Victor wrócił silniejszy niż poprzednio i pokonał twoich rodziców. Obiecałam twojej mamie, że będę cię chronić, za wszelką cenę. I do niedawna mój braciszek siedział cicho. Niepotrzebnie przyjechałyśmy do Beacon Hills. Teraz znów grozi ci niebezpieczeństwo.

-Mel nie załamuj się. Kiedyś i tak bym się wszystkiego dowiedziała. Zdziwiła byś się jak  dobrze i bezpiecznie czuję się w tym mieście. Moi przyjaciele oni są niezwykli, ja jestem niezwykła. Wreszcie wiem co tak na prawdę stało się z moimi rodzicami i mogę ich pomścić tylko muszę trochę poćwiczyć. Zobaczysz dorwę tego całego Victora i się na nim zemszczę. I mam nadzieję, że mi w tym pomożesz.

-Z wielką chęcią. Wiesz co pójdziemy jutro do Argenta i dowiemy się czym tak  na prawdę jesteś.

-Dobrze ciociu.

-A teraz spać.

-Już idę.



Poszłyśmy spać w nocy śnili mi się rodzice. Sen o jakim od dawna marzyłam. Rano zeszłam na dół i zastałam Melanie krzątającą się po kuchni.

-Część skarbie.-Spojrzała na mnie.- Ty jeszcze nie ubrana? Zobacz która jest godzina. Nie zdążysz się wyszykować.
-Spodziewasz się kogoś?
-Tak, zaprosiłam Chrisa na obiad...
-Spokojnie zdarzę.
 -...i twoich przyjaciół też. Jak oni mają Lydie, Stilesa, Allison i Scotta.
-Czemu mi nie powiedziałaś?
Pobiegłam do góry, usłyszałam  tylko jak Melanie śmieje się ze mnie. Umyłam się i  uczesałam, przyszedł czas na wybór stroju. Zdecydowałam się na brzoskwiniową, prostą sukienkę na ramiączkach, lecz po chwili zdjęłam ją z siebie i założyłam podobną o kolorze morskim. Zeszłam na dół pomogłam cioci nakryć do stołu. Ani się nie obejrzałam i rozległ się dzwonek do drzwi.
-Pójdę otworzyć.-Powiedziałam i udałam się do drzwi.- Dzień dobry panie Argent, ooo cześć Allison.
-Hej kochana, jak się trzymasz?
-Dobrze. Ciociu poczekam z Allison na dworze na pozostałych.
-Jasne Cat, nie ma sprawy.
Siedziałam z Allison na huśtawce przed domem i czekałam na przyjaciół. Po pewnym czasie wreszcie się zjawili.
-Nareszcie już myślałam, że nie przyjdziecie.
-Oj Allison znasz przecież tych panów zawsze zjawiają si e nie w porę.
-No tak, zapomniałam, dzięki Lydia.
-Ej my też tu jesteśmy.-oburzył się Stiles.- Wejdziemy do środka?
-Idźcie zaraz przyjdziemy.-Powiedział Scott i złapał mnie za rękę.
-Chciałeś o czymś pogadać?
-Chciałem ci tylko powiedzieć...
Nie dokończył. Zamiast tego pocałował mnie, a cały świat wokół nas nagle zniknął.

3 komentarze:

  1. O jejjjku *.* POCAŁOWALI SIĘ !
    OMG <3 Happy dance <3
    Wszystko czyta się dobrze <3
    Jejku <3
    Mam nadzieję,że nowy rozdział pojawi się jak najszybciej <3
    Pozdrawiam i weny ;*

    OdpowiedzUsuń
  2. WOW!! Pocałowali się! To fantastycznie i ogólnie rozdział niesamowity. Co raz ciekawsze i fajniejsze <3 Czekam na następny rozdział i życzę weny <3
    Nie mogę się doczekać! WOW WOW WOW WOW

    OdpowiedzUsuń
  3. Ta Cat przypomina mi kire twoje opowiadania są extra czekam na next

    OdpowiedzUsuń