niedziela, 29 marca 2015

Rozdział 16



~Stiles~

- Scott powiedz, że nie zwariowałeś.
- Nie zwariowałem! – krzyknął i opadł na łóżko, łapiąc się za głowę. – Nie rozumiem tylko czemu to zrobiła.
- Co się stało?
- Powiedziała, że nie chce żebyśmy jej szukali. Nie chce nas narażać.
- Znajdziemy ją. – Usiadłem obok Scotta i ze szczerym współczuciem poklepałem po plecach.
- Nie wywąchamy jej. Ten maniak ma jakąś barierę i nic z tym nie można zrobić! Powiedziała mi tylko, że jest w starym domu jej rodziców. Na dodatek, Victor ma też Allison i jej ojca.
- Że co? – wstałem gwałtownie.
- Widziałem ich. On ją zabiję. A ja nie mam pojęcia jak ją znaleźć.
- Ja wiem. – W drzwiach nagle pojawiła się Lydia.
- Co? Ale… jak? – krzyknąłem.
- Peter mi powiedział.
- Co on ma do tego wszystkiego? – spytał Stiles.
- Więcej niż sądziliśmy.

***

- Myślisz, że to się uda? – spytałem, gdy Lydia wyjawiła nam swój plan.
- Musi – stwierdziła.
- W takim razie rób swoje – powiedział Scott.
- Jesteś pewny? Wiesz, że nie będzie dla ciebie przyjemnie.
- Lydia, krzycz! – odpowiedział, a rudowłosa wydała z siebie bardzo głośny wrzask, a następnie stanęła jak wryta..
- Catherine… - rzuciła i upadła.
- Co jej jest? – wrzasnąłem, łapiąc ją w ramiona.
- Skąd mam wiedzieć?
- Tak miało być?
- Nie wiem!

~Catherine~

            Otworzyłam gwałtownie oczy, usiadłam i wzięłam głęboki oddech.
- Catherine! – krzyknęła Melanie.
- Tak wiem, długo byłam nieprzytomna.
- Jest niedziela -  dopowiedziała Allison.
- Słuchajcie, można powiedzieć, że wiem jak się stąd wydostać.
- To mów. - Opowiedziałam im więc o tym co usłyszałam od mojego wcielenia. W między czasie wytłumaczyłam co zamierzam zrobić.
- Podsumowując – odezwała się Allison. – Gadałaś z Scottem we śnie. Twoje wcielenie wymyśliło sposób na pokonanie Victora. Musimy czekać, aż w jakiś sposób skontaktują się z nami, a do pokonania twojego wujka potrzebny jest ci naszyjnik i całe stado.
- Dokładnie.
- W takim razie czekamy, ale mam jedno pytanko. Jakim cudem oni nawiążą z nami kontakt?
- Przypuszczam, że prędzej czy później znajdą sposób.
Długo nie czekaliśmy. Nie minęła godzina, a rozległ się przeraźliwy wrzask. Ja i Allison zatknęłyśmy uszy, reszta najwyraźniej nic nie słyszała.
-  To Lydia – usłyszałam tylko głos Allison i zemdlałam. Ponownie.
            Znalazłam się w ogromnym,  jasno oświetlonym pomieszczeniu. Na drugim końcu sali dostrzegłam rudowłosą dziewczynę.
- Lydia! – krzyknęłam.
- O mój Boże Cat! Udało się!
- Wiedziałam, że dasz radę.
- Zaraz, przecież nie chciałaś , żebyśmy cię znaleźli.
-  Plany się zmieniły. Wiem jak pokonać Victora, raz a dobrze.
- Opowiadaj.
- Więc dziś podczas pełni mój wujaszek ponownie będzie próbował zabrać mi moją moc, a wszystko za sprawą magicznego naszyjnika, który dostałam od matki. Pewnie pomyślisz, że zwariowałam, ale jedno z moich wcieleń powiedziało mi, że potrafię przejąć kontrolę nad tym wisiorkiem. Rzecz w tym, że czerpie on energię z pozostałych członków stada. Zrozumiałam też, że do wykonania rytuału potrzebne mu będzie jakieś drzewo… nie pamiętam już jakie.
- Nemeton – powiedziała w zamyśleniu.
- Zgadza się. Skąd wiedziałaś?
- Długa historia. Mów dalej.
- Na czym skończyłam? A, tak! Podczas pełni zabierze nas tam i ponownie odprawi ten dziwny rytuał, a wtedy ja przejmę kontrolę nad naszyjnikiem i pokonam go raz na zawsze.
- Odpowiada mi ten plan – powiedziała. – Ale czy nie uważasz, że skoro już raz przezwyciężyłaś  naszyjnik to nie wprowadzi jakiś dodatkowych zabezpieczeń?
- Victor nie ma pojęcia, że to potrafię. Wierze w siebie i w was. Wracaj do nich  i powiedz jaki jest plan. Spotkamy się w nocy.
- Wiesz jak wrócić?
- Wystarczy, że się skupisz.

***

Minęło parę godzin od czasu gdy rozmawiałam z Lydią. Słońce zmierzało ku zachodowi, a my siedzieliśmy na ziemi i czekaliśmy, dłubiąc plastikowym widelcem w szarą papkę, którą Victor nazwał jedzeniem.
- Obudziła się już? – usłyszałam krzyk z oddali, nagle zza drzwi wyłonił się Victor. – No nareszcie. Myślałem, że już nie wstaniesz księżniczko.
- Martwisz się o mnie? Jakie to urocze.
- Nie przyzwyczajaj się. Chcę żebyś ostatnie godziny swojego marnego życia spędziła w jak najlepszych warunkach.
- To miłe. Poniekąd.
- Oszczędź sarkazmu. Mam dla was dobre wieści. Jedziemy na wycieczkę! – krzyknął z radością. Spojrzałam na przyjaciół. Wiedzieliśmy, że tak się stanie, więc działaliśmy według planu.
- Nigdzie nie jadę! – wrzasnął pan Argent.
- Nie masz wyjścia – powiedział, złapał Allison za kołnierzyk i wyciągnął Allison za drzwi.
- Allison! – krzyknęłam i pobiegłam za nimi. Spojrzałam szybko za siebie i dostrzegłam, że Chris i Melanie również biegną.
- Jednak  jesteście. Twoja córcia jest tym samochodzie – zwrócił się do Argenta, wskazując na małą ciężarówkę. Po czym wsiedliśmy, drzwi się zatrzasnęły, a samochód ruszył.
 Po około dwudziestu minutach drogi, stanęliśmy. Oczywiście Victor zanim nas wypuścił związał nam ręce. Znajdowaliśmy się w lesie. Tak jak przeczuwałam. Mój wujaszek przywiązał nas do drzewa, a następnie podszedł do wielkiego pnia i zaczął coś na nim rozkładać, co chwile na nas zerkając. Niedługo potem zza krzaków wyłonili się nasi przyjaciele. Skinęłam do nich żeby poczekali. Po chwili nad niebo wzniósł się księżyc. Poczułam znajome uczucie w brzuchu, a niebo przeszyła błyskawica. Nagle dotarła do mnie przyjemna woń. Znowu czułam zapachy moich przyjaciół. Tylko, że tym razem  było inaczej. Nie czułam się nimi przytłoczona. Nie przeszkadzały mi. Wręcz przeciwnie, dzięki coraz bardziej wytężonym zmysłom czułam się silniejsza. Przeszył mnie ból, przyjemny ból. Po chwili widziałam rzeczy w promieniu kilometra. Rozejrzałam się. Zobaczyłam Scotta i resztę jakieś pół kilometra stąd. Odwróciłam się w stronę Allison. Brunetka uśmiechnęła się do mnie po czym mina jej zrzedła. Patrzyła się za mnie. Stał nade mną Victor.
- No nareszcie! – krzyknął, aż mnie uszy rozbolały. – Oj, przepraszam zapomniałem, że w tym stanie jest ciebie tak łatwo zranić. Myślałaś, że może dasz sobie radę jakkolwiek wykorzystać pełnię na swoją korzyść? Głupia. Podczas pierwszej pełni jesteś najsłabsza! A teraz chodź. -Victor odpiął mój łańcuch i popchnął do Nemetonu. Przewróciłam się i leżałam plecami na ogromnym pniu. Niebo przeszyła błyskawica. Nagle zrobiło mi się ciemno przed oczami. Nie mogłam oddychać . Słyszałam jedynie powolne bicie mojego serca. Poczułam na piersi dotyk zimnych kościstych palców. Do mojego nosa dotarł nieprzyjemny zapach mieszaniny miedzi, prochu i innych rzeczy, których nie potrafiłam zidentyfikować. Po chwili znów mogłam oddychać, moje serce zaczęło szybciej bić. Wszystko znowu wyraźnie widziałam.
-Nie martw się księżniczko, jeszcze trochę pożyjesz.
            Victor całkowicie pochłonięty mną, nie zauważył gdy Scott, Stiles, Lydia i Isaac uwalniali Argentów i Melanie. Scott właśnie zmierzał ku mojemu wujkowi, ale spojrzeniem nakazałam mu żeby poczekał jeszcze chwilę. Wszyscy się wycofali. Ciemne chmury odsłoniły księżyc w pełni. Wisiorek zalśnił, a Victor uśmiechnął się i dotknął Nemetonu tak jak w mojej wizji. Jego oczy przepełniły się ciemnością. Moi przyjaciele wyszli z ukrycia i zbliżyli się do mnie. Cat dokonałaś tego jako półroczne dziecko. Dasz radę! Powiedziałam sobie. Skupiłam się i zaczęłam przejmować kontrolę. Poczułam przypływ energii. Obecność mojego stada pomagała mi aż za bardzo. W mgnieniu oka opanowałam sytuację. Niestety było za późno. Victor zdążył mi odebrać część mocy. Odsunął się oszołomiony od pnia i zatoczył. Wstałam chwiejnie. Scott złapał mnie w pasie i przytrzymał mnie.
- Wszystko w porządku? – spytał.
- Czuję się wspaniale – rzuciłam. Victor zaczął dochodzić do siebie. Po chwili zaczął się szyderczo śmiać.
- Nic nie będzie w porządku kiedy w końcu z tobą skończę. Jednak najpierw pozwolę ci patrzeć na egzekucje twoich przyjaciół.
- Po moim trupie! – wrzasnęłam.
- Jak sobie życzysz. – Victor zaczął formować coś niebieskiego. Była to kula, kula zrobiona z błyskawic. Stanęłam przed Scottem. Będę bronić tych, których kocham do ostatniego tchnienia. Słyszałam łomotanie własnego serca. Victor rzucił we mnie nabuzowanym elektrycznością pociskiem. Odepchnęłam Scotta na bok i czekałam na swój niechybny koniec.
- Nieeee! – usłyszałam. Nagle czas się jakby  spowolnił. Zobaczyłam Melanie rzucającą się przede mnie własnym ciałem. Kula uderzyła w jej pierś, a moja ciocia wrzasnęła w agonii. Złapałam ją gdy upadała i trzymałam jej głowę na swoich kolanach. Krew leciała jej strumieniami. Oczy napełniły się łzami. Dławiła się czerwoną cieczą.
- Nie, nie, nie, nie – krzyczałam. – Nie proszę.
- Cat, Cat jest w porządku – wydukała.
- Jak możesz tak mówić? Ty, ty… - słowa ugrzęzły mi w gardle.
- Umieram – dokończyła. – Spełniłam obietnicę… jesteś już… dorosła.
- Nie, nie…
- Znajdź Gavina – wyszeptała.
- Co? – zdziwiłam się.
- Znajdź… go. Kocham… cię Cat. – Nie zdążyłam odpowiedzieć. Melanie umarła. Zalałam się łzami. Nie żyje! Przytuliłam się do niej.
- Ja ciebie też – wyszeptałam łkając. Usłyszałam rechot. Victor patrzył się na tę scenę śmiejąc się. On ją zabił!
- Co jest księżniczko? Bez swojej niańki nie jesteś już taka silna co?
- Zamknij się.
- Musisz mówić głośniej.
- Zamknij się! – wrzasnęłam i instynktownie wyrzuciłam ręce w górę. Z nieba zaczął padać silny deszcz. Błyskawice strzelały we wszystko. Poza moimi przyjaciółmi ściśniętymi niedaleko ciała Melanie. Przepełniała mnie nienawiść. Zabił moich rodziców! Zabił Melanie! Próbował zabić mnie i moich przyjaciół. Rzuciłam się na niego z zawrotną szybkością. Słyszałam syk elektryczności wokół mnie. Przeturlaliśmy się razem przez ziemię. Victor złapał mnie za rękę i przerzucił przez swoje ramię. Uderzyłam w ziemię. Podparłam się na dłoniach. A podłoże przeszył wstrząs. Victor się przewrócił. Podbiegłam do drzewa, pod którym leżał i popchnęłam je jak najmocniej. Na korze pozostały dwa płomienne ślady moich dłoni. Pień błyskawicznie zajął się ogniem. Wrzeszczący Victor wyczołgał się z pod pnia, a ja kopnęłam go najmocniej jak umiałam w twarz. Jego ciało było teraz strasznie pokiereszowane. Odwrócił się na plecy i spojrzał na mnie błagalnym wzrokiem. Stanęłam nad nim i spojrzałam z pogardą.
-  Nie skrzywdzisz już nikogo – powiedziałam i skierowałam błyskawicę prosto w jego  czarne serce. Jego ciało zaczęło się rozsypywać. Dosłownie rozsypywać! Każda jego kończyna powoli zmieniała się w czarny proch. Dla pewności podpaliłam jego kupkę popiołu i patrzyłam jak płonęła. Gdy ostatni pyłek spłonął, zrobiło mi się słabo. Cała energia mnie opuściła. Zatoczyłam się i poczułam, że ktoś mnie złapał. Scott i Stiles trzymali mnie za ramiona i patrzyli przerażeni.
- Cat!
- Nic mi nie jest. Tylko trochę mi słabo.
- To co tam zrobiłaś… - zaczął Scott
- Było przerażające wiem. Czuje to boicie się – powiedziałam.
- Boimy się tylko i wyłącznie o ciebie.
- Nie rozumiem tylko jak tego dokonałaś – westchnął Stiles. – Przecież w bestiariuszu nie było nic o podpalaniu, zmienianiu w proch czy zamykaniu pod jakąś kopułą.
- Widocznie, ktoś nie widział jak inne Luscendee tak robiły. Może to po prostu Cat jest tak silna.
- Zaraz jaka kopuła? – spytałam, wstając z ziemi.
- Gdy tylko zaczęłaś walkę chcieliśmy ci pomóc, ale byliśmy uwięzieni po jakąś barierą. Także ani trzęsienie ziemi, błyskawice czy nawet deszcz nas nie dotknął.
- Muszę stąd wyjechać.
- Co? – krzyknęli razem.
- Muszę znaleźć Gavina. Melanie… przed tym jak umarła prosiła mnie bym go znalazła.
- Po co?
- Nie wiem, ale muszę go znaleźć.
- A co z ciałem… - zaczął Scott.
- Pochowam ja tutaj, w Beacon Hills. Tu był jej dom, jej dzieciństwo, jej… nasza rodzina.
            Parę dni potem odbył się pogrzeb Melanie. Kameralna uroczystość, na której byli tylko najbliżsi. Byłam już spakowana. Stałam z przyjaciółmi przed Beacon Hills High School i żegnałam się.
- Będzie mi was strasznie brakować – westchnęłam.
- Oh, Cat! – rzuciła Lydia. I wszyscy się przytuliliśmy.
- Stiles, nigdy nie znałam i nie poznam zabawniejszej i bardziej sarkastycznej osoby niż ty. Allison, dziękuje za wszystko co dla mnie zrobiłaś. Lydia, jesteś chyba najmądrzejszą i najmodniejsza osoba, która stąpa po tej ziemi. Scott, mój ulubiony wilkołak. Będę tęsknić. – po czym pocałowałam go w policzek, a on zaczął mnie mocno ściskać. - Hej, nie wyjeżdżam na zawsze. Niedługo wrócę. Obiecuje. – Zaczęłam wsiadać do samochodu, którym miałam odjechać. Gdy zatrzymał mnie Scott.
- Będę na ciebie czekać.
- Nie będziesz. Hej nie ma sprawy daję ci wolną rękę. Jak wrócę pogadamy okej? Musze poukładać pewne sprawy w swoim życiu. – Usiadłam z kółkiem i zapaliłam silnik. Samochód ruszył. Mijając granicę Beacon Hills czułam, że jeszcze kiedyś zawitam do tego miasta, pełnego różnych nadprzyrodzonych istot, ale także ludzi lojalnych, mądrych, uczciwych, zabawnych i kochanych.
- Do zobaczenia Beacon Hills -  westchnęłam i dodałam gazu.







  Tak więc jest to ostatni rozdział (być może części pierwszej). Długo zwlekałam z dodaniem go, ponieważ chciałam by był on jak najlepszy. Jak widać Cat planuje wrócić. Mam pomysł na jej powrót tylko nie mam na razie czasu( wiecie szkoła, kolejny konkurs itd). Jak na razie życzę wszystkim wesołych świąt. Weny dla wszystkich piszących i miłego czytania tym drugim. Pewnie przed wakacjami nic się tu nie znajdzie( co nie znaczy, że zniknę z Bloggera ani też, że porzucam Prawdziwe ja), zatem chciałabym życzy(dużo tych życzeń :D) wszystkim Wolfie przyjemności w oglądaniu 5 sezonu. Dziękuje, że wytrzymaliście ze mną ten rok, za wszystkie pozytywne komentarze, a także za te negatywne dzięki, którym wiedziałam jakie błędy popełniam.  Pozdrawiam wszystkich. Do usłyszenia! :D

czwartek, 26 marca 2015

Enis



W związku z tym, że nie było żadnego wpisu od ponad trzech miesięcy, postanowiłam wstawić swoje opowiadanie z poprzedniego konkursu, o którym wspominałam (zajęłam III miejsce). Mam nadzieję, że bardzo długa przerwa nikogo nie zraziła. Rzecz w tym, że jest dużo nauki, mam też trochę problemów osobistych i piszę kolejną pracę na konkurs i nie mam kiedy pisać na bloga. Zdaję sobie sprawę, że moje wytłumaczenie nic nie daje po tak długim okresie ciszy. Dobra kończę się już tłumaczyć. Oto moja praca. Miłego czytania. :D





Gdyby parę tygodni temu ktoś powiedział mi, że w ciągu kilku dni moje życie się całkowicie zmieni, zapewne bym wyśmiał tę osobę. Teraz, gdy już znam sekrety skrywane przez wszechświat, czuję, że to jest prawdziwe życie.
Nazywam się Thomas Hunter. Mam siedemnaście lat. Do nie dawna chodziłem      do Collins High School w Californii. Była to najgorsza szkoła w jakiej kiedykolwiek byłem, a szkoły zmieniałem dość często. Albo wyrzucali mnie za złe zachowanie i bójki, albo się przeprowadzałem, bo firma biznesowa mojej mamy przenosiła ją do innych miast. Moja mama to najlepsza osoba, jaką znam, pod każdym względem. Jest miła i zabawna, ale potrafi być bardzo poważna. Jest surowa, ale bardzo wyrozumiała, w końcu opiekuje się mną od zawsze. Nie jest najwyższa, ale ma wspaniałą figurę. Na dodatek ma długie, kręcone, czarne włosy, zwykle spięte w kucyk lub kok, co tylko podkreśla delikatny kształt jej twarzy. Ma oczy w kolorze zieleni, jak moje. Do dziś się dziwię, czemu moja mama nie znalazła sobie chłopaka. Co z tatą? Wiem tylko tyle, że umarł, zanim skończyłem dwa lata. Nie wiem, jak umarł. Za każdym razem, gdy próbowałem z mamą o nim porozmawiać, smutniała i zmieniała temat. W końcu przestałem pytać. Tak naprawę, to miałem ułożony już plan na resztę swoje życia. Jak dotychczas było one bardzo spokojne, aż do z pozoru normalnego wtorku.

            Wyszedłem z domu w stronę szkoły. Dwie ulice przed liceum, jak zawsze spotkałem mojego przyjaciela Liama. Ma krótkie blond włosy i piwne oczy. Jest średniego wzrostu. Choć często działa raptownie, zawsze mogę na niego liczyć. Skierowaliśmy się razem w stronę szkoły, jednak spokojną rozmowę przerwał nam straszliwy odgłos.
- Słyszałeś to? - spytałem Liama.
- Niby co? - zapytał, a sekundę później ponownie usłyszeliśmy przerażający dźwięk, tym razem głośniejszy.
- Nie słyszysz tego?
- Thomas wiem, że jesteś nadpobudliwy ale nie przesadzaj.
Nagle z ciemnego zaułka wyłonił się ogromny, czarny pies. Przynajmniej na początku tak myślałem. Gdy się zbliżył, zobaczyłem, jak wygląda naprawdę. Przez jego plecy ciągnął się pas ciemnozielonych, krokodylich łusek. Wielkie łapy zwieńczone były sokolimi szponami. Jego kły wyglądały jak u tygrysa szablo zębnego. Na dodatek zauważyłem kruczoczarne skrzydła o rozpiętości trzech metrów.
- Liam, wiejmy stąd.
- Daj spokój. Boisz się większego pieska?
- Większego pieska? Ty jesteś ślepy? – krzyknąłem, a mój kolega zaczął powoli zbliżać się do potwora. – Nie bądź głupi. Nie podchodź do tego!
- To tylko pies. Nic mi się nie stanie – powiedział, wyciągając rękę w kierunku monstrum. Bestia cicho warknęła i wyszczerzyła kły. Nie mogłem pozwolić, by to coś zrobiło krzywdę mojemu przyjacielowi. Złapałem go za nadgarstek i poczułem coś w rodzaju impulsu przepływającego przez moją dłoń. Liam jakby obudził się ze snu, wytrzeszczył oczy i cofnął kilka kroków do tyłu, przewracając się przy okazji.
- Co to jest? – krzyknął.
- Przejrzałeś na oczy?
- Ale… ale to był pies.
- Cokolwiek to jest, na pewno nie jest psem i wyraźnie nie jest przyjaźnie nastawione. Uciekajmy!
-Thomas, to coś ma skrzydła! Myślisz, że nas nie dogoni?
- W takim razie co robimy?
            Ni stąd ni zowąd pojawiła się szczupła, wysoka dziewczyna. Miała falowane, płomiennorude włosy, swobodnie opadające na skórzaną kurtkę, pasującą do skórzanych rurek, które miała na sobie. Skoczyła między nas a potwora. Machnęła ręką i w jej dłoni zmaterializowała się emanująca czerwienią katana. Zaczęła nacierać na stwora. Po chwili pojawiły się jeszcze dwie takie bestie. Tajemnicza kobieta bez wahania zaszarżowała na monstra i zabiła dwa z nich. Kątem oka dostrzegłem kilka kolejnych potworów zbliżających się w naszym kierunku. Zastanawiało mnie, jak reagują na to inni ludzi widzący to zdarzenie. Rudowłosa zabiła kilka latających stworzeń znajdujących się najbliżej nas.
- Stary, kto to jest? – krzyknął Liam równie zdezorientowany jak ja.
- Nie wiem. Nie znam jej.
- Hunter, ruszaj się –krzyknęła tajemnicza nieznajoma, jednocześnie zabijając potwory cały czas na nią nacierające. – Chyba, że chcesz, żeby mayachini was zabiły. Biegnijcie tam – powiedziała, wskazując na opuszczony dom - Dogonię was.
- Ale ona najwyraźniej zna ciebie - krzyknął Liam i pobiegł w stronę starego budynku.
- Gdzie ty biegniesz? – krzyknąłem za nim.
- A jak myślisz?
- Naprawdę uważasz, że to mądre słuchać kogoś kogo się w ogóle nie zna?
- W tej chwili mało mnie to obchodzi. Chcę się znaleźć jak najdalej od… tego, a ta dziewczyna najwyraźniej próbuje nam pomóc.
- Skąd wiesz, że ona chce nam pomóc?
- Hunter, chociaż raz posłuchaj czyjejś rady, nawet jeśli twój przyjaciel jest tylko człowiekiem.
- Co to znaczy tylko człowiekiem?
- Później wyjaśnię. Teraz uciekajcie stąd, jeżeli chcecie jeszcze trochę pożyć. Zaraz pojawią się kolejne,  nie mamy dużo czasu.
Nie zważając na konsekwencje, pobiegłem za Liamem. Byliśmy już prawie przy wskazanym przez Pogromczynie Latających Psów budynku, gdy drogę odciął nam potwór. Odwróciliśmy się, by zawrócić, ale tam również znajdowało się psie bydlę. Po chwili byliśmy już otoczeni. Poczułem dziwne mrowienie w końcach palców prawej dłoni. Uniosłem ją i - nie wiem czemu -  skierowałem  w stronę bestii. Z mojej dłoni błysnęło światło. Diabelskie psy zmieniły się w proch. Zrobiło mi się słabo i upadłem.
 Następne co pamiętam, to przebudzenie w ogromnym pokoju.  Na biało-niebieskie ściany padały ciepłe promienie słoneczne, wpadające przez wielkie okna ozdobione rozmaitymi witrażami, które przedstawiały różnorakie stworzenia i ludzi walczących z nimi, a także znaki, które z nieznanych powodów coś mi przypominały. Na jednym z kolorowych szkiełek przedstawiony był znajomy mi latający pies. Usiadłem na łóżku i rozejrzałem się. Na krześle znajdowały się ubrania i buty. Wziąłem je i się przebrałem. Były tam spodnie dżinsowe, wysokie, czarne trampki oraz granatowa bluza z kapturem, która narzuciłem na czarną koszulkę. Zastanawiałem się, gdzie może być moja mama i Liam. Odpowiedź przyszła zaskakująco szybko.
- Dzień dobry Śpiąca Królewno!
- Liam! Gdzieś ty był?
- Dowiedziałem się kilku… interesujących rzeczy i chodziłem tu i tam.
- Gdzie my jesteśmy?
- Pamiętasz ten stary budynek, do którego kazała nam iść ta dziewczyna?
- Pogromczyni Latających Psów?
- Ma na imię Sophie, ale tak – odpowiedział.
- Pamiętam.
- Jesteśmy w tym budynku.
- Przecież on był opuszczony, strasznie stary i zniszczony.
-To tylko iluzja – powiedział, zataczając rękoma mały krąg w powietrzu, a następnie złapał mnie za nadgarstek i pociągnął. –Chodź, wszyscy chcą cię poznać.
- Wszyscy, czyli kto?
- Zobaczysz.
Szliśmy w ciszy wzdłuż korytarza. Był on równie jasno oświetlony co sala szpitalna. W posadce zauważyłem ułożony kafelkowy biało-czarny wzór przypominający szachownicę. Mijaliśmy coraz to kolejne drzwi, na których znajdowały się napisy w nieznanym mi języku. Miałem wrażenie, że idziemy w nieskończoność. W końcu mój przyjaciel stanął. Znajdowaliśmy się przed największymi drzwiami, jakie w życiu widziałem.
- Dokąd prowadzą te wrota? –zapytałem speszony.
- Do Sali Tortur – zrobiłem przestraszoną minę, która najwyraźniej wydała się Liamowi przekomiczna. Zaczął się śmiać.
– Hej, nie bój się! Przecież żartuję.
- Mam taką nadzieję.
- Nie trząś majtkami, wchodź – po czym popchnął drewniane drzwi.
Przekroczyłem próg i zaniemówiłem. Na ścianach wisiały rozmaite obrazy, zdjęcia i gabloty wypełnione gazetami. Gdzieniegdzie stały rzeźby przedstawiające sceny walki między dziwnymi stworzeniami a ludźmi. Na samym środku sali stał największy z pomników. Przedstawiał on umięśnionego mężczyznę z uniesionym mieczem. Zdziwienie ogarnęło mnie, gdy zobaczyłem napis na piedestale. Rzeźba podpisana była moim nazwiskiem, w dodatku trochę mnie przypominała.

- Jej, mam nadzieję, że nie wyglądałem aż tak głupio jak ty, gdy wszedłem tu po raz pierwszy – skomentował Liam.
- Dzięki – powiedziałem z poirytowaniem. – Od zawsze cenię w tobie szczerość, jednak czasem przesadzasz.
- Oj stary, pochlebiasz mi – powiedział, klepiąc mnie po ramieniu. – Na co czekasz? Idziemy – wepchnął mnie w głąb pokoju. Po kilku krokach zauważyłem moją mamę, jakiegoś mężczyznę oraz ognistowłosą Pogromczynie Latających Psów. Podeszliśmy do nich.
-Witaj Thomasie – odezwał się mężczyzna. Miał on proste, brązowe włosy, które prawie sięgały mu do ramion. Jego karnacja w kolorze mlecznej czekolady idealnie współgrała z niebieskimi oczami. Odziany był w skórzany płaszcz i lekko zniszczone dżinsy. – Nazywam się Darius McLean. Jestem dyrektorem Akademii Żywiołów.
- Miło mi pana poznać – odpowiedziałem. – Ale czy mógłby mi ktoś wreszcie wyjaśnić, o co w tym wszystkim chodzi!
- Kochanie spokojnie, właśnie to próbujemy zrobić.
- Więc zamieniam się w słuch.
- Zacznijmy od początku. Od dawien dawna istniały rody potężnych ludzi zwanych Magami Ziemi. Posiadali oni niezwykłe zdolności związane z żywiołami. Obdarzeni nie musieli ukrywać swoich mocy przed Bezmocnymi. Pomagali im, a w zamian ludzie dawali im dachy nad głową. Niestety jedno okropne wydarzenie splamiło wszystkie rody Magów na zawsze. Po kilku dekadach wiedza o nas całkowicie zanikła.
- Powiedzmy, że wam wierzę. Ale co ja mam z tym wszystkim wspólnego?
Wszyscy zgromadzeni spojrzeli na pomnik umięśnionego mężczyzny.
- Thomas, synku, nasza rodzina jest jednym z potężniejszych rodów. A ten Mag był pierwszym Enisem. 
- Kim?
- Enis to Mag, który potrafi panować nad wszystkimi żywiołami naraz i umie wiele więcej od przeciętnego Obdarzonego.
- A co z twoją pracą? – zwróciłem się do mamy. - Po skończonej zmianie w firmie przychodziłaś tutaj, ubierałaś skórzane ciuszki i walczyłaś z jakimiś demonami?
- Firma biznesowa to tylko przykrywka. Nigdy tam nie pracowałam.
- Coś jeszcze chciałbyś wiedzieć? – spytał Darius.
- Kiedy coś zjemy? I kiedy nas puścicie? Musimy z Liamem iść do szkoły. Mamy sprawdzian z biologii.
- Na razie żaden z was stąd nie wyjdzie. Demony będą was ścigać po tym, jak zabiłeś tamtych mayachini.
- Co zrobiłem?
- Zabiłeś je. Jesteś Enisem. Pierwszym od jakiś stu dziesięciu lat – rzuciła rudowłosa
- Ja?
- Sophie zaprowadź chłopców do jadalni – powiedziała moja mama. - Muszę porozmawiać z Dariusem.
- Ale ja nie chcę nigdzie iść, mam wiele pytań.
-Chłopcze, od jutra zaczynasz szkolenie, twoja mama ma rację, powinieneś przygotować się na zajęcia.
-A co z Liamem?
- Twój przyjaciel też zacznie edukację.
- A jego rodzice?
- Powiedzmy, że nie mieli z tym problemu.
- Fajnie co? – odezwał się blondyn. – Chodź, Wielki Wybrańcu, idziemy coś zjeść.
Wyszliśmy z sali. Sophie prowadziła nas w ciszy przez korytarz. Przyśpieszyłem kroku i skierowałem się do dziewczyny.
-Słuchaj, chciałem ci tylko podziękować.
- Nie ma sprawy. Tym się zajmuję.
-Naprawdę?
-Tak, ratowanie Enisa i jego ludzkiego przyjaciela to dla mnie codzienność.
- Naprawdę śmieszne – powiedział Liam sarkastycznym tonem. – I czemu mam wrażenie, jakbyś gardziła zwykłymi ludźmi.
- Nie gardzę tobą. Po prostu to dla mnie nowe. Siedzę zamknięta w tej Akademii od szóstego roku życia. Te parę minut, gdy was ratowałam, były moimi pierwszymi chwilami poza terenem szkoły od jedenastu lat.
- Nie wychodziłaś stąd od jedenastu lat? – krzyknął mój przyjaciel.
- Tak. Po tragicznej śmierci mojej matki ojciec niechętnie mnie stąd wypuszcza. A za wymknięcie się na te parę minut, żeby wam pomóc, miałam długi wykład na temat mojej nieodpowiedzialności.
- Zaraz. Skąd wiedziałaś, że będziemy potrzebowali pomocy?
- Podsłuchałam rozmowę mojego ojca i twojej mamy.
- To nasi rodzice się znają? Kim jest twój ojciec?
- Mój tata jest Dyrektorem Akademii.
- Darius? To by w sumie wiele wyjaśniało. Nie jesteście podobni.
- Wszyscy mi to mówią. Wdałam się w mamę – westchnęła po czym dodała- Koniec gadania o moim życiu idziemy jeść.
Gdy zjedliśmy sporą ilość przepysznego jedzenia, Sophie odprowadziła nas do pokoju i zostawiła. Miałem z Liamem wspólną sypialnie, co mnie ucieszyło. Nasza izba wyposażona była w dwa miękkie łóżka średniej wielkości, dwie szafy z ubraniami,  dwa biurka, małą biblioteczkę oraz kanapę. Drzwi znajdujące się wewnątrz pokoju prowadziły do niedużej łazienki, w której znajdował się prysznic, umywalka, szafka z lustrem oraz ubikacja. Dziwnym sposobem na łóżkach leżały spore torby z naszymi rzeczami. Zaczęliśmy się rozpakowywać. Zanim się zorientowaliśmy, zrobiło się późno. Położyliśmy się i zasnęliśmy. Następnego dnia punkt ósma przyszła do nas Sophie i oznajmiła, że mamy godzinę na zjedzenie śniadania i przygotowanie się do lekcji. Po śniadaniu nasza nowa przyjaciółka dała nam rozkład zajęć. Na początku mieliśmy dwie godziny historii Magów. Czułem się jednak trochę nieswojo i to nie z powodu zupełnie innej wersji wielu wojen ani faktu, że wykładowcą była moja mama. Krępowałem się, ponieważ czułem na sobie niepewne spojrzenia innych uczniów. Od czasu do czasu słyszałem szepty dotyczące mnie i mojego jasnowłosego przyjaciela. Następnie obaj mieliśmy okienko. Niestety, gdy tylko weszliśmy do pokoju, ujrzeliśmy czekającego tam na nas Dariusa.
- Chłopcy, musimy porozmawiać. Jest mnóstwo spraw, o których musicie jeszcze wiedzieć. Jednakże jest jedna, którą musimy omówić niezwłocznie. Chodzi o ciebie – skinął na Liama.
- O mnie?
- Zgadza się. Bo widzicie, ludzie nie powinni widzieć tej Akademii, demonów i wszystkiego innego z prawdziwego świata.
- Ale jak to możliwe, przecież ja widzę to wszystko wyraźnie.
- Właśnie. Próbuję ustalić, dlaczego. Chłopcze, jest może jakaś szansa, że miałeś jakiegoś Maga w rodzinie?
- Nic mi o tym nie wiadomo.
- W takim razie nie mam pojęcia, co się mogło stać.
- Zaraz. Możliwe, że ja wiem.
- Wiesz?
- Pamiętasz jak napadł na nas mayachini? Na początku nie widziałeś go takim, jakim był naprawdę. Dopiero, gdy złapałem cię za rękę, zobaczyłeś jego prawdziwe oblicze. Poczułem wtedy taki…
-Impuls - dokończył za mnie.
- Ty też to czułeś?
- W jakiś sposób dałeś mu możliwość ujrzenia rzeczywistości. Niesamowite. Nie wiedziałem, że tak potrafisz – stwierdził Darius.
- W takim razie jest nas dwóch.
- Cóż, poszukam czegoś więcej o twoich zdolnościach w dziennikach poprzednich Enisów i dokładnie przeszukam drzewo genealogiczne pana Rodrigueza. Żegnam.
- Proszę pana?
-Tak?
- Na zajęciach pozostali uczniowie dziwnie na nas spoglądali i szeptali o nas.
- Tak, miałem nadzieję, że nie zauważą. Thomasie, dopiero nauczysz się kontrolować swoje zdolności, ale inni odczuli twoją niezwykłą energię i możliwe, że zaczęli się bać. Żaden z nich nie miał nigdy styczności z takimi jak ty, a twój kolega ma równie nietypową energię,  być może spowodowane jest to tym impulsem. Sprawdzę to i wyjaśnię wszystko uczniom podczas obiadu.
            Tak jak obiecał, wszystko im wytłumaczył. Następnie przyniósł mi stos dzienników moich poprzedników. Następne dni spędziliśmy na lekcjach i treningach. Nauczyłem się posługiwać mieczem i opanowałem część swoich zdolności. Przeczytałem większość notatników. Niestety, nie znalazłem nic, co by wyjaśniało, co zrobiłem mojemu przyjacielowi. Zarówno ja, jak i Liam chodziliśmy na prywatne zajęcia. Z dnia na dzień obaj stawaliśmy się coraz lepsi.
Pewnego razu czytałem jeden z ostatnich dzienników i znalazłem w nim wyjaśnienie zagadki dotyczącej Liama. Zeskoczyłem z łóżka i pobiegłem do mojego współlokatora, który już spał. Powiedziałem mu nowinę. Pobiegłem również po Sophie, gdy wróciłem, mój przyjaciel czekał już ubrany. Udaliśmy się pędem po moją mamę, a następnie do Dariusa

- Jest już późno, zaraz będzie północ. O co chodzi?
-  Odnośnie?
- Wie, co mi zrobił.
- Naprawdę? To wspaniale! – krzyknęła uradowana mama.
- Nie do końca…
- Jak to?
- W jednej z ksiąg, znalazłem zapis sprzed sześciuset lat.- wziąłem do ręki obitą w skórę księgę i zacząłem czytać jedną z pożółkłych stron. – Gdy mnie i mojego nie magicznego przyjaciela zaatakowały Partelomy, tak jak każdy Bezmocny, Stefano nie mógł zobaczyć tego demonicznego tygrysa. Poczułem napływające uczucie gniewu. Zapragnąłem, by mój towarzysz zobaczył świat moimi oczyma. Uratowałem go, a następnie wymyśliłem sposób, by mój kompan dostrzegł prawdę. Ułożyłem zaklęcie, dzięki któremu każdy Enis będzie mógł sprawić, że normalni ludzie zobaczą stworzenia z piekieł. Niestety zaklęcie miało skutki uboczne. Sprawiło, że przekazałem część swojej magicznej energii życiowej Stefano, przez co demony zaczęły wyczuwać go jako Enisa. Wprowadziło również między nami niepokojące połączenie, między innymi empatię oraz połączenie cielesne. Przestrzegam każdego, który natknie się na tę notkę. Nie korzystajcie z zaklęcia impulsu, bo jest ono nieodwracane.
- O stary! – krzyknął mój przyjaciel.
- Liam ja…
- Ej! To nie twoja wina. Chociaż w sumie to twoja, ale nie zamartwiaj się, dobra? Gdybym miał wybór, chciałbym, żebyś to zrobił.
- Chłopcy, wszystko będzie dobrze. Możliwe, że to jednak nie to – powiedziała moja mama.
- Jest sposób, żeby to sprawdzić – odezwała się nagle polerująca w rogu katanę Sophie. –  Połączenie cielesne, to znaczy, że jeżeli któryś z was się skaleczy, to drugiemu stanie się to samo.
- Chwila, czy ja dobrze zrozumiałem? Jeżeli jemu stanie się krzywda to mnie też i odwrotnie?
- Tak. Więc chcecie to sprawdzić?
- Jasne! – krzyknęliśmy równocześnie.
Rudowłosa podeszła i delikatnie drasnęła mnie w dłoń. Poczułem delikatne uszczypnięcie i moja krew zaczęła powoli kapać. Po chwili Liam złapał się za rękę, gdy ją odsłonił, zobaczyłem czerwoną stróżkę.
- Potwierdziły się moje najgorsze obawy –  westchnął Darius.
- Co masz na myśli?
-Thomas, jest pewna przepowiednia powtarzana od wielu setek lat – odpowiedziała moja mama. – Brzmi ona tak:

W Dzień Wiatru się dowiedzą, a trójka ich będzie.
Młodzieniec potężny, co wiedzę zdobędzie.
Dziewczyna odważna, której wolność odebrano.
Oraz przyjaciel, którego wtajemniczono.
U Bram Piekieł się znajdą.
I sposób odnajdą.
Nim Dzień Śmierci zacznie się w pełni.
Przeznaczenie się dopełni.

- Sądzicie, że to my?
- Sophie, my to wiemy.
- Przecież Dzień Wiatru jest jutro. Mówiłaś o tym na lekcjach – zwróciłem się do mamy.
- Kochanie, są cztery minuty po północy. Dzień Wiatru jest dzisiaj. To wy.
- A co z tą drugą datą? – zapytał Liam
- Według starszyzny, dawniej uważano księżyc w nowiu za Dzień Śmierci.
- Księżyc w nowiu jest jutro.
- Nie chcieliśmy wam o tym mówić. Jednak skoro znalazłeś ten zapis i tak znalazłbyś w krótkim czasie treść tej przepowiedni.
- Więc jaki jest plan? Gdzie jest ta brama piekieł?
- O nie! Nie ma mowy, żebyście gdziekolwiek poszli! – krzyknął Darius.
-Czemu? – spytała Sophie
- Przepowiednia czy nie, ktoś na tej misji może zginąć. Nie dopuścimy do tego!
- Ale…
- Koniec  dyskusji! Wracać do łóżek!
Właśnie miałem zamiar zacząć krzyczeć. Widziałem, jak Liam szepcze coś dziewczynie. Po chwili rudowłosa złapała mnie za rękę i wyprowadziła z Sali, a następnie zaciągnęła siłą do pokoju.
- Oszalałaś? Co cię skusiło, by tego nie ciągnąć dalej?
- On – wskazała na Liama
- Thomas, jest tak, jak czytałeś o tym w przepowiedni. Już wcześniej czułem, jak zamierzałeś coś zrobić. Myślałem, że to wynik naszej długoletniej znajomości. Teraz, gdy wiem, że to dzięki naszemu połączeniu, czuję twoje myśli i uczucia jakby wyraźniej. Ty byłeś wściekły i uczucia wzięły nad tobą górę, nie wiem, do czego byłbyś w stanie się posunąć. Powiedziałem więc jej, żeby cię stamtąd wzięła, zanim będzie za późno.
- Chyba masz rację.
- Nawet bez tego beznadziejnego połączenia wiem, że jesteś impulsywny.
- Znamy się nie od dziś, ale wiedzcie, że nie zamierzam tak bezczynnie stać.
- Nie martw się, my też. Gdybyś zrobił tam aferę, nie zdołalibyśmy wymknąć się w nocy.
- Chcecie uciec?
- Pewnie. Nawet jeżeli któreś z nas ma zginąć. Tu chodzi o sprawę wyższej wagi. Od tej misji zależy istnienie wszechświata.
- Wyjątkowo zgodzę się z Liamem.
- Serio? – zdziwiliśmy się obydwaj.
- Sama się sobie dziwię. Jednakże słyszałam rozmowę starszyzny z moim ojcem. Zło od dawna rośnie w siłę. Ataki się nasilają. Najwyższa Rada zbiera armię od dawna. Nawet jeśli uda zebrać sporą grupę ludzi, wątpię, żeby poradzili sobie z tak liczną ilością potworów.
- Czyli jesteśmy ostatnią nadzieją? – spytałem.
- Na to wychodzi.
- W takim razie, co robimy?
- Musimy zaplanować ucieczkę i przede wszystkim wiedzieć, gdzie się udać – odparła Sophie.
- Ja chyba wiem – powiedział Liam, podnosząc rękę do góry.
- Nie żartuj.
-Thomas, mówię poważnie. Kiedy wy, gołąbki spędzaliście wspólnie czas…
- Gołąbki? – spytałem.
- Przecież nie jestem ślepy. Nieważne. Ja wtedy przesiadywałem w bibliotece. Czytałem o największym źle, jak je pokonać i takie tam. Rzecz w tym, że w jednej książce było coś napisane o Bramach Piekieł. Według ludzi są to wielkie kamienne wrota prowadzące donikąd. Mówią na nie Puertas del Infierno. Pochodzą z ósmego wieku. Są na nich namalowane różne symbole i wyrazy, których nikt nie potrafi odczytać. Według wersji Magów to naprawdę są bramy do piekieł. Bo była to jedna ze szczelin, którą otworzyli Obdarzeni, by powiększyć moc, resztę historii już znacie.
- Puertas del Infierno? To chyba po hiszpańsku. Gdzie one są?
- I tu mamy problem. Znajdują się w Nowym Meksyku.
- W Nowym Meksyku! To cały dzień jazdy, a do tego nie mamy samochodu.
- Znam inny sposób na dotarcie tam. Spakujcie się. Weźcie tylko najpotrzebniejsze rzeczy – spojrzała na zegarek. – Przyjdę po was o pierwszej. Bądźcie gotowi.
Parę minut przed pierwszą byliśmy gotowi. Każdy z nas miał plecak, wyposażony w ubrania na zmianę. Kilka najprzydatniejszych, magicznych przedmiotów i suchy prowiant. Dodatkowo zapakowałem mapę Nowego Meksyku, a Liam książkę, w której znalazł informacje o Bramach Piekieł. Postanowiłem napisać list do mamy. Wyjaśniłem jej dokąd i dlaczego pojechaliśmy. Przeprosiłem ją za to jakieś siedemnaście razy i jedenaście razy napisałem, że ją kocham. Zrobiło mi się przykro. Mama była przy mnie całe życie,  a ja tak po prostu od niej uciekam. W dodatku idę na pewną śmierć. Jeżeli jakimś cudem wrócę cały z tej misji, po powrocie ona mnie zabije.  Punkt trzecia Sophie wpadła do pokoju. Niestety stałem za blisko drzwi i zostałem brutalnie znokautowany drewnianym skrzydłem. Szybko się otrząsnąłem i wstałem. Następnie rudowłosa zaczęła tłumaczyć swój plan.
- Mamy niewiele czasu. Więc najpierw musimy wydostać się z tej przeklętej szkoły.
- To wiemy! – wrzasnął Liam. -Ale jak zamierzasz dostać się do Nowego Meksyku?
- Pojedziemy pewnym rodzajem metra.
- Chcesz jechać metrem z Californii do Nowego Meksyku! – krzyknąłem.
- To nie jest normalne metro, głuptasie. To transport magiczny.  Zresztą przekonacie się na miejscu.
Sophie chciała pokazać nam, w jaki sposób ostatnio uciekła, jednak jak można było się spodziewać to miejsce było już dobrze strzeżone. Więc pokazała nam swoją ucieczkę ostateczną. Dlaczego ostateczna? Bo był to trzymetrowy skok nad przepaścią, wysoką na dwadzieścia dwa piętra! Dzięki Magii Powietrza trochę nam pomogłem. Jednak nawet z pomocą w postaci mojego zaklęcia, było to szalone. Gdy emocje już z nas opadły, poszliśmy dalej. Po drodze kilka razy coś nas zaatakowało, na szczęcie przeciwników było niewielu. Wbiegając na stację metra, musieliśmy się upewnić, że nie gonią nas Krwiożercze Pingwiny, długo by gadać. Przeszliśmy przez parę peronów, gdy nagle Sophie skręciła.
- To tutaj.
- To jest damska toaleta, w dodatku nieczynna.
- Nie marudź, wchodź!
- Tak jest generale! – krzyknął Liam, salutując i wszedł toalety.
- On tak zawsze?
- W końcu się przyzwyczaisz – odpowiedziałem i wkroczyłem za nim.
Pomieszczenie wyglądało dziwnie jak na ubikację na stacji metra. Było czyściutkie. Każdy zakamarek był dokładnie wymyty i wypolerowany. Skierowaliśmy się do drugich drzwi. Gdy minęliśmy próg, okazało się, że łazienka jest większa niż nam się wydawało. Na ścianie wisiała elektroniczna tablica, pokazująca numery kabin, których było sto siedemdziesiąt trzy oraz miejsca, w jakie wysyłały ludzi.
- Mamy podróżować sedesami? – spytałem.
- Zgadza się.
- Czemu się tak cieszysz?
- Dlatego że wyjeżdżam z miasta i nareszcie uwolnię się od taty.
- Pamiętaj, że możemy przy okazji zginąć – dopowiedział Liam
- Umiesz pocieszyć – stwierdziłem. - W takim razie, który kibel zawiezie nas do Nowego Meksyku? Nie myślałem, że kiedykolwiek powiem coś takiego.
- Zobaczmy – zamyśliła się rudowłosa patrząc na tablicę. – Kabina numer sześćdziesiąt cztery.
- To tamta! –krzyknął mój kolega.
Gdy podbiegliśmy, ni stąd ni zowąd pojawił się mężczyzna, wyglądający jak recepcjonista.
- Witamy w Kalifornijskim Centrum Transportu Magicznego. W czym mogę pomóc? –zapytał bez przekonania.
- Chcielibyśmy udać się do Nowego Meksyku.
- Dobrze, proszę wejść do przedziału, usiąść i czekać.
- Mam pytanie. Na jakiej zasadzie to działa.
- Rozszczepia to wasze ciała na najmniejsze części, materializując je w wybranym miejscu. Nie ponosimy odpowiedzialności za utratę kończyn, organów, kości lub komórek mózgowych. Radzimy wstrzymać oddech. Życzę miłej podróży i zapraszam ponownie.
            Po czym nacisnął guzik, drzwi się  zatrzasnęły, a ja poczułem, że moje ciało rozrywa się na części. Po chwili z powrotem znaleźliśmy się w kabinie łazienkowej.
- Wszyscy cali? – spytała Sophie.
- Ręce, nogi, organy, wszystko jest. Liam, a jak u ciebie?
- Będę rzygał – powiedział, łapiąc się za brzuch.
- Stary, proszę, nie teraz. Mam nadzieję, że nie będę musiał już nigdy tego powtarzać.
- Mamy niewiele czasu. Jest trzecia. Za około trzy godziny prawdopodobnie skończy się świat.
- Więc chodźmy!
            Okazało się, że nie jesteśmy na stacji metra tylko w galerii handlowej. Popytaliśmy paru tubylców o Bramy Piekła. Tak właściwie to Liam rozmawiał, my tylko patrzyliśmy. Dzięki Bogu, że zna hiszpański. Meksykanie bardzo dokładnie poinstruowali nas, dokąd mamy iść. Zabytek znajdował się z tyłu ogromnej katedry. Z daleka nie wyglądał nadzwyczajnie. Były to najnormalniejsze w świecie, wielkie kamienne drzwi. Jednak gdy podeszliśmy bliżej, zobaczyłem te wszystkie symbole i poczułem potężną energię od nich bijącą.
- Ty też to czujesz, prawda?
- Tak już wiem, czemu pradawni Magowie tak chcieli tej mocy. Ona jest niesamowita.
- Możecie przestać? –spytał Liam. – Przerażacie mnie.
- Dobra, co teraz?
- W księdze jest napisane, że… - zaczął mamrotać coś po hiszpańsku. – Tylko o wschodzie słońca w Dzień Śmierci można zamknąć szczelinę. Jest trzecia czterdzieści pięć. Mamy jeszcze godzinę.
- Ale co da zamknięcie jednych drzwi? Skoro tak łatwo można je zamknąć, czemu jeszcze nikt tego nie zrobił?
- Nie wiem.
- Musimy się tego dowiedzieć. Poszukasz jeszcze czegoś w księdze?
- Spróbować warto, chociaż przeczytałem już całą.
- A my…
Nie dokończyłem. Przerwał mi dźwięk dochodzący z zabytku. Po chwili wyłoniły się z niego niezliczone bestie.
- Świetnie, nie mają lepszej chwili? Halo, właśnie myślimy, jak was na zawsze pokonać. Może przyjdziecie później.
- Możesz chociaż w takiej sytuacji zachować odrobinę powagi? – krzyknąłem do mojego przyjaciela.
- Wybacz, ale taki jest mój sposób na stres.
- Ja tam wolę coś rozwalić – powiedziała Sophie i rzuciła się z kataną na pierwszą falę demonów.
- Będziemy cię chronić. Musisz znaleźć informacje jak to zakończyć. Od ciebie zależy los świata, tylko się nie denerwuj.
- Gorszej rzeczy nie mogłeś mi powiedzieć!
- Powodzenia! – krzyknąłem i zaszarżowałem na monstra.
            Zabijaliśmy, obracaliśmy w proch, a ich i tak było coraz więcej. Nie jestem pewien, ile czasu wtedy minęło. Powoli traciliśmy siły, ale cały czas broniliśmy Liama, który siedział na ławce i przerzucał pożółkłe strony w poszukiwaniu sposobu na ocalenie świata. Kątem oka widziałem,  że krwawi w kilku miejscach, co zapewne było spowodowane naszym połączeniem. Wtem jeden demon przedarł się do niego i wytrącił mu książkę z rąk. Sophie błyskawicznie go zabiła. Blondyn złapał dziennik i twarz mu skamieniała.
- Ale ja jestem ślepy!
- Znalazłeś coś?
- Na bokach stron są mikroskopijne słowa napisane pismem lustrzanym.
- Na co czekasz? Znajdź jakieś lustro!
Wyciągnął telefon z kieszeni spodni i przystawił go do kartek.
- I co?
- Nie wierzę. Thomas jest nadzieja!
- Mów!
- To dlatego nie zamknęli ich wcześniej. Wszystkie przejścia może zapieczętować jedynie krew Enisa pochodzącego od pierwszego Maga. Twoja krew!
- To by było zbyt proste.
- Nie jest! Musisz narysować nią prawidłowy symbol, jeżeli się pomylisz, zginiesz.
- Jeżeli nie spróbuję i tak zginiemy. Co mam do stracenia? Pokaż mi ten symbol.
- To ten.
- Naprawdę bardzo skomplikowany. Ja mam to narysować swoją krwią?
- Mówiłem, że to nie takie proste.
- Dobra, osłaniajcie mnie.
            Zacząłem kreślić ponacinanymi opuszkami po wrotach. Kilka nacięć później jeszcze żyłem. Po chwili zrobiło mi się strasznie słabo, ale pisałem dalej. Gdy narysowałem ostatnią kreskę, znak zaczął migotać. Następnie usłyszałem huk i kamienne wrota powoli zaczęły się otwierać. W środku zobaczyłem ciemność i mrok. Wszystkie złe wspomnienia do mnie powracały. Te wrota wysysały ze mnie życie. Na szczęście wciągały również demony. Wycieńczony, opadłem na ziemię i zamknąłem oczy.
-Thomas… Thomas? – usłyszałem niewyraźnie. – Thomas! Błagam, obudź się!
- Sophie?
- Matko, ty żyjesz! - otworzyłem oczy, a ona przytuliła mnie mocno i pocałowała. - Nie rób mi tak więcej!
- Co się stało?
- Uratowałeś świat, kochasiu –powiedział Liam, po czym wskazał na swoje ręce.
- Pomóżcie mi wstać - złapali mnie za ręce i podnieśli. Kręciło mi się w głowie, ledwo widziałem, ale przeżyłem. Rozejrzałem się, po kamiennym zabytku nie zostało ani śladu. - Co się stało z bramą?
- Po tym jak z tamtego samochodu brawurowo wyskoczyła twoja mama i uratowała mi tyłek, rozsadziłeś ją w powietrze – powiedział Liam, wskazując na czarnego forda.
-  Mama? Jest tutaj?
- Thomas! – usłyszałem. - Nic wam nie jest?
- Nic, mamo. Nie jesteś zła?
- Teraz to nieważne. Cieszę się, że żyjecie.
- My też się cieszymy, proszę pani – powiedziała Sophie.
- Chodźcie. Wracajmy do domu. – ujęła mnie za ramię, po czym spojrzała na rudowłosą. - Twój tata już tam na nas czeka.
            W drodze powrotnej opowiadaliśmy o tym, co dokładnie się stało. Na szczęście nie musieliśmy korzystać z toaletowego metra. Gdy dotarliśmy na miejsce, wszyscy nas ściskali, gratulowali i tak dalej. Ja pragnąłem tylko iść do pokoju i spać. Liam i Sophie podzielali moje zdanie. Udało nam się wymknąć. Następnego dnia obudziliśmy się o jedenastej. Poszliśmy na śniadanie. Okazało się, że odwołano lekcje. Zamiast nich zorganizowano huczne przyjęcie na naszą cześć. Przyjechali także Magowie z innych Akademii. Starszyzna postanowiła, że zmieni nazwę z Dnia Śmierci na Dzień Wybawienia i ustanowi go najważniejszym świętem. Co stało się potem? Zacząłem chodzić z Sophie. Mama i Darius ciągle gdzieś wyjeżdżali. Pozostało nam jeszcze znaleźć i unicestwić resztę demonów ukrytych na świecie, dopiero wtedy będziemy mogli wrócić do normalności.
Może następne pokolenia nie będą wiedziały, czego dokonaliśmy. Może tak jak ja, nie będą miały pojęcia o prawdziwym świecie, jednak dla mnie i moich przyjaciół, te wspomnienia zostaną na zawsze. Spisałem nasze przygody, bo możliwe, że w przyszłości światu znów będzie grozić zagłada, a wtedy nasza historia komuś się przyda. Kto wie, może to właśnie ty uratujesz w przyszłości świat.