Obudziłam
się w białym pomieszczeniu. Bolała mnie głowa. Nagle kilka osób weszło
do pokoju, w którym leżałam. Gdy stopniowo zaczęła mi powracać
świadomość zauważyłam, że weszła jakaś kobieta, a za nią Scott, Mel,
Lydia, Stiles i Derek.
-Witaj kochanie. - Odezwała się kobieta. - Jak się czujesz?
-Dobrze, ale co się stało, gdzie jestem i kim pani jest?
-Zemdlałaś kochanie. Jesteś w szpitalu. Jestem pielęgniarką.
-Spokojnie Cat to moja mama zajmie się tobą.
-Zgadza się mam na imię Melissa.
-Długo tu będę?
-Nie długo. Musimy tylko zrobić potrzebne badania.
-Ba.. Badania?
-Spokojnie skarbie wiem o tobie. Nie musisz się martwić, dopilnuję żeby
twój, a raczej wasz sekrecik się nie wydał.
Po czym wyszła, a za nią
Stiles, Lydia i Derek. Mel podeszła do mnie i powiedziała:
-Kochanie chciałabym z tobą porozmawiać. Czy ty masz ochotę mnie
wysłuchać?
-Tak
-Scott mam do ciebie prośbę. Zostaw nas same na kilka minut.
-Niech będzie.
-O czym chciałaś ze mną porozmawiać?
-Chciałam ci opowiedzieć co się tak naprawdę stało.
-Zamieniam się w słuch.
-Jak już wiesz twoi rodzice nie byli normalni. Nasza rodzina od zawsze
pochodziła z tego miasta. Twoi rodzice spokojnie mieszkali tutaj w
Beacon Hills i wtedy narodziłaś się ty. Obydwoje byli bardzo szczęśliwi z
twoich narodzin. Po roku zaczęłaś objawiać swoje zdolności i wtedy zrozumieli czym jesteś. I zrozumieli, że muszą cię chronić. Gdy miałaś
niecałe trzy lata, zdecydowali opuścić Beacon Hills, a zmusił ich do
tego Victor.
Zakradł się w nocy do twojego pokoju i chciał cię porwać. Twój tata
odciągnął uwagę Victora, żeby ja i twoja mama zdołały zabrać cię w
bezpieczne miejsce. Niestety Victor pokonał twojego ojca, twoja mama
poświeciła dla ciebie życie Cat. Zdecydowałam, że zaopiekuję się tobą
jak własną córką. Weszłam w szeregi łowców, żeby zemścić się na Victorze
i opiekować się tobą. Gdy zaczęłaś coraz bardziej rozwijać swoje zdolności
zdecydowałam, że zaufam Gavinowi i poproszę go radę, a on polecił mi
udanie się z powrotem do Beacon Hills. Gdzie będziesz mogła rozwinąć
swoje zdolności. To chyba cała historia.
-Mel ja...
-Tak kochanie?
-Musisz coś wiedzieć. Dzień przed wyjazdem do Beacon Hills słyszałam jak
rozmawiasz z Gavinem przez telefon.
-Cat to dlatego podsłuchiwałaś mnie i Chrisa, ale co tam robił ten twój
wilkołak, jak się o tym dowiedziałaś
-No więc wracałam raz ze Scottem do domu. Nie wiedziałam jeszcze o nim i
o reszcie. Zobaczyłam przepiękne kwiaty w lesie, chciałam je dla ciebie
zebrać i kazałam Scottowi na mnie poczekać. Poszłam zbierać kwiaty,
nagle coś usłyszałam. Chciałam się odwrócić, ale ktoś mnie złapał. Nagle
ten ktoś odwrócił mnie twarzą do siebie. Zobaczyłam jak świecą mu się
oczy. Uścisk się na chwile uwolnij więc zaczęłam wołać Scotta, który
błyskawicznie przybiegł. W pewnym momencie Scott zmienił się w
wilkołaka, a to coś mnie puściło. Potem pobiegliśmy do domu Allison, gdy
powiedziałam, że masz się spotkać z Chrisem, a Stiles i Lydia
dopowiedzieli mi resztę. Potem było jedno dziwne wydarzenie, biegłam przez las i zobaczyłam stary dom i tak spotkałam Dereka. Potem poszliśmy do ciebie.
-Catherine?! Jak to coś cię napadło?! Czemu mi o tym nie powiedziałaś?!
-Nie było kiedy.
-Przyjrzałaś się dobrze temu czemuś?
-Sorki ciociu ale byłam zbyta przejęta tym, że ktoś ze świecącymi oczami mnie przytrzymuje i że chłopak który mi się podoba jest wilkołakiem.
-Dobrze później porozmawiamy tu nie jest dobre miejsce na takie rozmowy. Chyba chciałabyś również porozmawiać z przyjaciółmi.
-Jasne.
Melanie wyszła, a do pokoju wpadli moi przyjaciele.
-Cat mam na dzieję, że czujesz się na siłach bo mamy mnóstwo spraw do załatwienia. -Powiedział Stiles.- Ale najpierw chcielibyśmy oficjalnie przyłączyć cię do naszego stada.
-Zgadza się kochana. Chociaż tak właściwie nie ma w tym nic oficjalnego Stiles jak zwykle przesadza.-Spojrzała się na Stilesa z uśmiechem Lydia. Po chwili ciszy przemówił Derek.
-Skoro już wiemy czym jesteś łatwiej będzie nam znaleźć tego kto na ciebie poluje.
-Ciocia powiedziała mi parę istotnych informacji dotyczących mnie, moich rodziców i być może tego kto na mnie poluje.
Opowiedziałam im cała historie. Wszyscy słuchali z poważnymi minami tylko Scott ciągle się na mnie patrzył i uśmiechał. Rozmawialiśmy o wielu sprawach. Jednak w koncu nastał wieczór i wszyscy się rozeszli, został tylko Scott, który cały czas się nie odzywał, lecz gdy zostaliśmy sami cicho się zapytał:
-Podobam ci się?
Zarumieniłam się, ale po chwili dotarła do mnie jedna rzecz.
-Podsłuchiwałeś mnie i Melanie?
-Ymmmm... nie.
-To skąd to pytanie?
-Masz mnie. Czyli, że podobam ci się.
-Musiałeś się przesłyszeć.
Zaczęliśmy się śmiać. Rozmawialiśmy aż pani McCall nie przyszła po Scotta. Zostałam sama. Byłam zmęczona, ale pierwszy raz od dawna zasypiałam szczęśliwa ale zmartwiona tym co czeka mnie dalej.
piątek, 30 maja 2014
sobota, 24 maja 2014
Rozdział 6
-Chcesz się pytać o to mojej cioci? Po tym co mi zrobiła?!
-Cat Derek ma racje.
- Powiedział Scott.
- Ona jest osobą która wie o tobie najwięcej. Pomyśl jeśli złączymy to co ona wie o tobie i to co my wiemy. Może dowiemy się czym dokładnie jesteś i co na ciebie poluje.
-Niech będzie, ale ja nie mam zamiaru się do niej odzywać.
Ja, Stiles, Scott i Derek poszliśmy do mojego domu. Okazało się, że dom Dereka wcale nie jest daleko od mojego. Moja ciocia siedziała przed domem. Trochę się zawahałam, ale szłam dalej. Gdy tylko stanęliśmy przy domu Melanie zaczęła zadawać pytania. Oczywiście to Scott z nią rozmawiał.
-Cat gdzie byłaś? Nic ci nie jest? Daj sobie wytłumaczyć.
-Mamy do ciebie kilka pytań. Możemy wejść? -Pytał Scott.
- Chciałabym porozmawiać z siostrzenicą na osobności.
-Przykro mi, ale Cat zgodziła się tu przyjść pod warunkiem, że nie będzie musiała z tobą rozmawiać.
-Cat? -Mel spojrzała na mnie błagająco. Przez moment chciałam się do niej odezwać, ale nadal byłam na nią zła więc żeby nie zrobiło mi się jeszcze bardziej przykro niż jest teraz odwróciłam wzrok, a Scott pytał dalej.
- Melanie...
-Czekaj po pierwsze ja muszę poznać was dopiero potem możecie zadawać pytania. Po drugie musicie mi powiedzieć kto w Beacon Hills jest inny, bo w końcu Chris mi nie powiedział
-Niech będzie. Nazywam się Scott McCall. Moja mama pracuje w szpitalu. Jestem wilkołakiem. To jest Stiles, syn szeryfa, jest człowiekiem. To jest...
-Derek. Moja rodzina zginęła w pożarze wywołanym przez łowce nie trzymającego się kodeksu. Jestem wilkołakiem. Teraz razem z twoją siostrzenicą tworzymy stado.
Teraz odezwał się Stiles.
-W mieście jest jeszcze banshee, jest nią Lydia. Była jeszcze Kanima, tylko że Jackson wyjechał. Jest jeszcze Isaac, który też jest wilkołakiem.
-Jest jeszcze mój psychopatyczny wujek Peter To chyba wszyscy. Coś jeszcze chcesz wiedzieć?
-Skoro jesteście stadem, to kto wami kieruje?
-Ja. - Odezwał się Scott.- Jestem Prawdziwym Alphom.Coś jeszcze?
-Nie, a teraz o co chodzi?
-Z tego co zrozumieliśmy ty wiesz najwięcej o Cat. Opowiedz wszystko co wiesz.
-Kochanie cokolwiek powiem, musisz mi uwierzyć, że zataiłam to przed tobą dla twojego dobra.
Zaczęłam się bać. Co jeszcze mogła przede mną ukrywać?
-Od dziecka byłaś inna, ale wyjątkowa. Wszystko dzięki twoim rodzicom, bo oni także byli niezwykli. I jest jeszcze coś, oni nie zginęli w wypadku. Zostali zabici.
- Że co?!
-Kochanie...
-Przez całe życie myślałam, że zginęli w wypadku, a ty mi nagle mówisz, że ktoś ich zabił!
-Catherine zrozum okłamywałam cię dla twojego dobra.
-Cały czas mnie okłamywałaś i mówisz, że to dla mojego dobra! Czego jeszcze mi nie mówisz? Co przede mną ukrywasz? Mów albo nigdy więcej się do ciebie nie odezwę.
- Twoi rodzice byli wyjątkowi Cat. Lecz to czym ty jesteś. Narodzenie dziecka jak ty zdarza się raz na sto lat. Twój tata on był jak ty.
Spojrzała na Scotta. Wryło mnie w ziemie. Mój tata był wilkołakiem i to jeszcze jakimś Prawdziwym Alphom!
-Za to twoja mama była jak wasza koleżanka Lydia. Była banshee.
Coś mnie trafiło poczułam, że zaraz zemdleje. Wtem Derek się odezwał.
-Czekaj mówisz, że ona jest córką banshee i Prawdziwego Alphy? Matko Cat nie masz pojęcia jaką moc posiadasz.
-Zaraz ty wiesz czym jest?
-Zgadza się. Tak jak mówisz, taki przypadek zdarza się bardzo rzadko. Córka Prawdziwego Alphy i banshee. Jesteś cenniejsza niż my wszyscy razem wzięci.
Wszyscy spojrzeli się na mnie ze zdziwieniem. Rozejrzałam się po pokoju. Zrobiło mi się słabo. Zemdlałam.
-Cat Derek ma racje.
- Powiedział Scott.
- Ona jest osobą która wie o tobie najwięcej. Pomyśl jeśli złączymy to co ona wie o tobie i to co my wiemy. Może dowiemy się czym dokładnie jesteś i co na ciebie poluje.
-Niech będzie, ale ja nie mam zamiaru się do niej odzywać.
Ja, Stiles, Scott i Derek poszliśmy do mojego domu. Okazało się, że dom Dereka wcale nie jest daleko od mojego. Moja ciocia siedziała przed domem. Trochę się zawahałam, ale szłam dalej. Gdy tylko stanęliśmy przy domu Melanie zaczęła zadawać pytania. Oczywiście to Scott z nią rozmawiał.
-Cat gdzie byłaś? Nic ci nie jest? Daj sobie wytłumaczyć.
-Mamy do ciebie kilka pytań. Możemy wejść? -Pytał Scott.
- Chciałabym porozmawiać z siostrzenicą na osobności.
-Przykro mi, ale Cat zgodziła się tu przyjść pod warunkiem, że nie będzie musiała z tobą rozmawiać.
-Cat? -Mel spojrzała na mnie błagająco. Przez moment chciałam się do niej odezwać, ale nadal byłam na nią zła więc żeby nie zrobiło mi się jeszcze bardziej przykro niż jest teraz odwróciłam wzrok, a Scott pytał dalej.
- Melanie...
-Czekaj po pierwsze ja muszę poznać was dopiero potem możecie zadawać pytania. Po drugie musicie mi powiedzieć kto w Beacon Hills jest inny, bo w końcu Chris mi nie powiedział
-Niech będzie. Nazywam się Scott McCall. Moja mama pracuje w szpitalu. Jestem wilkołakiem. To jest Stiles, syn szeryfa, jest człowiekiem. To jest...
-Derek. Moja rodzina zginęła w pożarze wywołanym przez łowce nie trzymającego się kodeksu. Jestem wilkołakiem. Teraz razem z twoją siostrzenicą tworzymy stado.
Teraz odezwał się Stiles.
-W mieście jest jeszcze banshee, jest nią Lydia. Była jeszcze Kanima, tylko że Jackson wyjechał. Jest jeszcze Isaac, który też jest wilkołakiem.
-Jest jeszcze mój psychopatyczny wujek Peter To chyba wszyscy. Coś jeszcze chcesz wiedzieć?
-Skoro jesteście stadem, to kto wami kieruje?
-Ja. - Odezwał się Scott.- Jestem Prawdziwym Alphom.Coś jeszcze?
-Nie, a teraz o co chodzi?
-Z tego co zrozumieliśmy ty wiesz najwięcej o Cat. Opowiedz wszystko co wiesz.
-Kochanie cokolwiek powiem, musisz mi uwierzyć, że zataiłam to przed tobą dla twojego dobra.
Zaczęłam się bać. Co jeszcze mogła przede mną ukrywać?
-Od dziecka byłaś inna, ale wyjątkowa. Wszystko dzięki twoim rodzicom, bo oni także byli niezwykli. I jest jeszcze coś, oni nie zginęli w wypadku. Zostali zabici.
- Że co?!
-Kochanie...
-Przez całe życie myślałam, że zginęli w wypadku, a ty mi nagle mówisz, że ktoś ich zabił!
-Catherine zrozum okłamywałam cię dla twojego dobra.
-Cały czas mnie okłamywałaś i mówisz, że to dla mojego dobra! Czego jeszcze mi nie mówisz? Co przede mną ukrywasz? Mów albo nigdy więcej się do ciebie nie odezwę.
- Twoi rodzice byli wyjątkowi Cat. Lecz to czym ty jesteś. Narodzenie dziecka jak ty zdarza się raz na sto lat. Twój tata on był jak ty.
Spojrzała na Scotta. Wryło mnie w ziemie. Mój tata był wilkołakiem i to jeszcze jakimś Prawdziwym Alphom!
-Za to twoja mama była jak wasza koleżanka Lydia. Była banshee.
Coś mnie trafiło poczułam, że zaraz zemdleje. Wtem Derek się odezwał.
-Czekaj mówisz, że ona jest córką banshee i Prawdziwego Alphy? Matko Cat nie masz pojęcia jaką moc posiadasz.
-Zaraz ty wiesz czym jest?
-Zgadza się. Tak jak mówisz, taki przypadek zdarza się bardzo rzadko. Córka Prawdziwego Alphy i banshee. Jesteś cenniejsza niż my wszyscy razem wzięci.
Wszyscy spojrzeli się na mnie ze zdziwieniem. Rozejrzałam się po pokoju. Zrobiło mi się słabo. Zemdlałam.
piątek, 16 maja 2014
Rozdział 5
-CAT?! Co ty tutaj robisz?
-Powinnam chyba spytać cię o to samo?!
- Cat uspokój się wszystko ci wyjaśnię.
-Nie masz już czego wyjaśniać. Wszystko wiem.
Wybiegłam z płaczem. Nie mogłam uwierzyć, że przez ten cały czas mnie okłamywała. Pobiegłam do lasu w nadziei, że nikt mnie tam nie znajdzie, ale po pewnym czasie Scott mnie znalazł.
-Cat?
-Idź sobie.
-Nigdzie nie pójdę.
-Zostaw mnie, chcę być sama.
-Samotność nic ci nie da.
- A chcesz się przekonać? BO JA TAK. Zostaw mnie!
Zaczęłam krzyczeć. Scott złapał mnie za rękę bardzo mocno. Szarpałam się, ale nie mogłam się uwolnić. Zaczęłam krzyczeć jeszcze głośniej, a Scott mnie puścił i zatknął uszy. Biegłam najszybciej jak mogłam, ale martwiłam się o Scotta. Zastanawiałam się czy wrócić i sprawdzić co się stało, ale biegłam dalej. W końcu zatrzymałam się przy starym i zniszczonym domu w lesie. Stwierdziłam, że nikt nie zapuści się aż tak w głąb lasu i mnie nie znajdzie. Siedziałam i płakałam w tym starym domu. Nagle usłyszałam dźwięk zamykanych drzwi od auta. Myślałam, że to Stiles i Scott podjechali Jeepem, ale gdy się wychyliłam żeby powiedzieć im żeby sobie poszli. Na moje nieszczęście zobaczyłam czarny, sportowy samochód. Schowałam się pod schodami w nadziei, że ta osoba mnie nie zauważy. Wysoki, przystojny brunet wszedł do budynku. Rozejrzał się i zaczął krzyczeć.
-Kto tu jest?! Wyjdź z ukrycia dobrze ci radze. Albo sam cię znajdę. Liczę do trzech.
Zaczął liczyć, a gdy powiedział trzy drzwiczki od schowka pod schodami i zobaczył mnie.
-Kim jesteś i co tutaj robisz?
-Jjjj ja...
-Kim jesteś?! Odpowiadaj!
-Jestem Catherine.
-Okey Catherine co tu robisz?
-Uciekałam, biegłam przez las, chciałam być sama. Myślałam, że nikt się nie zaszywa tak daleko w las.
-No niestety nie udało ci się bo ja tu mieszkam.
-Tu? W tym zniszczonym domu. To znaczy spokojną masz okolicę.
Mężczyzna się zaśmiał.
-Zgadza się. Ten dom może jest stary i spalony, ale łączy się z nim wiele wspomnień. A tak właściwie to przed kim uciekłaś?
Spytał i usiadł obok mnie.
-Właściwie to można powiedzieć, że przed samą sobą. Moje życie w ciągu jednego dnia stanęło na głowie. A twoje życie? Masz coś poza tym domem...
-Derek. Jestem Derek.
Derek?! Czy to nie o nim mówił Stiles? Błyskawicznie odskoczyłam w bok. Jak najdalej od Dereka. On spojrzał się na mnie a ja zaczęłam krzyczeć. Zatknął mi usta.
-Czemu krzyczysz? Coś się stało?
-W W W W... WILKOŁAK! Odsuń się.
- Czekaj skąd ty...
-Odejdź ode mnie.
-Catherine spokojnie nic ci nie zrobię obiecuję.
-Nie zbliżaj się.
- Catherine skąd o mnie wiesz?
- Odejdź!
-Spokojnie nic ci się nie stanie. Musisz mi tylko powiedzieć skąd o mnie wiesz.
-Ja ja wiem o tobie od Stilesa.
-Stiles?! Co on znowu zrobił?!
-Usiądź zadzwonię do niego i powiem żeby tu przyjechał.
Nie usiadłam cały czas byłam gotowa do ucieczki. Po pewnym czasie Stiles i Scott przyjechali. Gdy tylko przekroczyli próg rzuciłam się w kierunku Scotta.
-Stiles zwariowałeś do reszty? Czemu jej o mnie powiedziałeś.
-Derek nie złość się na Stilesa to ja jej się pokazałem.
-Wszyscy powariowaliście
. - Nie rozumiesz. Daj sobie opowiedzieć.
-To mnie oświeć zamieniam się w słuch.
-Wracałem raz z nią lasem i ktoś, a raczej coś ją zaatakowało. Musiałem ją ratować, nie miałem wyboru. Potem okazało się, że jej ciotka jest łowcą i ma spotkanie z Argentem. Więc zadzwoniliśmy po Stilesa i Lydie, którzy opowiedzieli jej resztę. A i ona również nie jest normalna, ale nic o tym nie wiedziała. Przyjęliśmy ją do stada. Na koniec było trochę nie miłych scen. Uciekała i tak pewnie znalazła się u ciebie.
-Zaraz co? Czym ona jest?
- Jak na razie nikt tego nie wie. Ale zamierzam się tego dowiedzieć.-Spojrzał na mnie i dodał.- Za wszelką cenę.
-Dobrze by było dowiedzieć się też kto na nią wtedy napadł. -Dodał Stiles.
-Czyli sprawa jest jasna.-Powiedział Derek.- Trzeba się dowiedzieć czym jesteś i kto na ciebie poluje. A o to należałoby spytać twoją ciocię. Bo z tego co zrozumiałem to ona wie o tobie najwięcej.
-Powinnam chyba spytać cię o to samo?!
- Cat uspokój się wszystko ci wyjaśnię.
-Nie masz już czego wyjaśniać. Wszystko wiem.
Wybiegłam z płaczem. Nie mogłam uwierzyć, że przez ten cały czas mnie okłamywała. Pobiegłam do lasu w nadziei, że nikt mnie tam nie znajdzie, ale po pewnym czasie Scott mnie znalazł.
-Cat?
-Idź sobie.
-Nigdzie nie pójdę.
-Zostaw mnie, chcę być sama.
-Samotność nic ci nie da.
- A chcesz się przekonać? BO JA TAK. Zostaw mnie!
Zaczęłam krzyczeć. Scott złapał mnie za rękę bardzo mocno. Szarpałam się, ale nie mogłam się uwolnić. Zaczęłam krzyczeć jeszcze głośniej, a Scott mnie puścił i zatknął uszy. Biegłam najszybciej jak mogłam, ale martwiłam się o Scotta. Zastanawiałam się czy wrócić i sprawdzić co się stało, ale biegłam dalej. W końcu zatrzymałam się przy starym i zniszczonym domu w lesie. Stwierdziłam, że nikt nie zapuści się aż tak w głąb lasu i mnie nie znajdzie. Siedziałam i płakałam w tym starym domu. Nagle usłyszałam dźwięk zamykanych drzwi od auta. Myślałam, że to Stiles i Scott podjechali Jeepem, ale gdy się wychyliłam żeby powiedzieć im żeby sobie poszli. Na moje nieszczęście zobaczyłam czarny, sportowy samochód. Schowałam się pod schodami w nadziei, że ta osoba mnie nie zauważy. Wysoki, przystojny brunet wszedł do budynku. Rozejrzał się i zaczął krzyczeć.
-Kto tu jest?! Wyjdź z ukrycia dobrze ci radze. Albo sam cię znajdę. Liczę do trzech.
Zaczął liczyć, a gdy powiedział trzy drzwiczki od schowka pod schodami i zobaczył mnie.
-Kim jesteś i co tutaj robisz?
-Jjjj ja...
-Kim jesteś?! Odpowiadaj!
-Jestem Catherine.
-Okey Catherine co tu robisz?
-Uciekałam, biegłam przez las, chciałam być sama. Myślałam, że nikt się nie zaszywa tak daleko w las.
-No niestety nie udało ci się bo ja tu mieszkam.
-Tu? W tym zniszczonym domu. To znaczy spokojną masz okolicę.
Mężczyzna się zaśmiał.
-Zgadza się. Ten dom może jest stary i spalony, ale łączy się z nim wiele wspomnień. A tak właściwie to przed kim uciekłaś?
Spytał i usiadł obok mnie.
-Właściwie to można powiedzieć, że przed samą sobą. Moje życie w ciągu jednego dnia stanęło na głowie. A twoje życie? Masz coś poza tym domem...
-Derek. Jestem Derek.
Derek?! Czy to nie o nim mówił Stiles? Błyskawicznie odskoczyłam w bok. Jak najdalej od Dereka. On spojrzał się na mnie a ja zaczęłam krzyczeć. Zatknął mi usta.
-Czemu krzyczysz? Coś się stało?
-W W W W... WILKOŁAK! Odsuń się.
- Czekaj skąd ty...
-Odejdź ode mnie.
-Catherine spokojnie nic ci nie zrobię obiecuję.
-Nie zbliżaj się.
- Catherine skąd o mnie wiesz?
- Odejdź!
-Spokojnie nic ci się nie stanie. Musisz mi tylko powiedzieć skąd o mnie wiesz.
-Ja ja wiem o tobie od Stilesa.
-Stiles?! Co on znowu zrobił?!
-Usiądź zadzwonię do niego i powiem żeby tu przyjechał.
Nie usiadłam cały czas byłam gotowa do ucieczki. Po pewnym czasie Stiles i Scott przyjechali. Gdy tylko przekroczyli próg rzuciłam się w kierunku Scotta.
-Stiles zwariowałeś do reszty? Czemu jej o mnie powiedziałeś.
-Derek nie złość się na Stilesa to ja jej się pokazałem.
-Wszyscy powariowaliście
. - Nie rozumiesz. Daj sobie opowiedzieć.
-To mnie oświeć zamieniam się w słuch.
-Wracałem raz z nią lasem i ktoś, a raczej coś ją zaatakowało. Musiałem ją ratować, nie miałem wyboru. Potem okazało się, że jej ciotka jest łowcą i ma spotkanie z Argentem. Więc zadzwoniliśmy po Stilesa i Lydie, którzy opowiedzieli jej resztę. A i ona również nie jest normalna, ale nic o tym nie wiedziała. Przyjęliśmy ją do stada. Na koniec było trochę nie miłych scen. Uciekała i tak pewnie znalazła się u ciebie.
-Zaraz co? Czym ona jest?
- Jak na razie nikt tego nie wie. Ale zamierzam się tego dowiedzieć.-Spojrzał na mnie i dodał.- Za wszelką cenę.
-Dobrze by było dowiedzieć się też kto na nią wtedy napadł. -Dodał Stiles.
-Czyli sprawa jest jasna.-Powiedział Derek.- Trzeba się dowiedzieć czym jesteś i kto na ciebie poluje. A o to należałoby spytać twoją ciocię. Bo z tego co zrozumiałem to ona wie o tobie najwięcej.
poniedziałek, 12 maja 2014
Rozdział 4
-Wilkołakiem!! Scott czemu
mi nie powiedziałeś? Może o to chodziło cioci.
- Cat wszystko ci wyjaśnię...
-Kto wie? Kto o tym wie?
-Niewiele osób. Ale Cat...
-Kto?
- Stiles, Lydia, Allison, moja mama i tata Stilesa. Cat słuchaj nie możesz o tym nikomu powiedzieć.
- Dobrze, ale masz mi powiedzieć wszystko. O wilkołakach i innych rzeczach. Czemu się tak na mnie patrzysz?
- Bo właśnie dowiedziałaś się że jestem wilkołakiem i nie uciekasz nie krzyczysz, przyjęłaś to wyjątkowo dobrze. Czemu?
-Zanim przyjechałyśmy z Mel do tego miasta. Usłyszałam jak rozmawia z kolegą z pracy o mnie. Mówiła że świat nie jest normalny, że ja nie jestem normalna, że jestem wyjątkowa. Pytała się czy nie mogę się o tym dowiedzieć później i że to miasto jest inne od reszty. Wiesz o co chodzi?
- Wiem jedno twoja ciocia w kilku sprawach miała rację to miasto nie jest normalne i świat też. Mam pytanie. Czym zajmuję się twoja ciocia?
- Tak właściwie to nie wiem. Wiem że dzisiaj idzie na jakieś spotkanie do jakiegoś Chrisa.
- Chrisa?! A pamiętasz jego nazwisko?
- Nie za bardzo pamiętam że zaczynało się na A.
- No nie, mamy problem dzwoń po Lydię, ja zadzwonię do Stilesa. Powiedz że ma przyjechać pod dom Allison, niech nie pyta o szczegóły.
-Dobrze ale o co chodzi?!
- Dzwoń!
-Okey spokojnie.
-Lydia? Masz przyjechać pod dom Allison. Scott mówi że jest jakiś problem.
-Dobra zaraz będę
.-Lydia już jedzie.
-Stiles też, musimy biec do Allison.
-Scott o co chodzi?!
-Później ci wszystko wyjaśnię. Na razie powiem ci tyle że twoja ciocia jest łowca i poluje na wilkołaki.
-Że co? Scott chyba trochę przesadzasz. Wiedziałabym gdyby...
- Nie wiedziałabyś. Allison też nie wiedziała.
- A co do tej całej sprawy ma Allison?
- Słuchaj Cat znalazłaś się w samym centrum nadzwyczajności tego miasta. Wszystko ci później wyjaśnię. A teraz chodź.
- Nie potrafię biegać tak szybko jak ty.
-Skoro nie jesteś normalna to dasz rade za mną nadążyć musisz tylko w to uwierzyć.
Dobiegliśmy do domu Allison. Scott miał rację biegłam szybciej niż zazwyczaj. Stiles i Lydia czekali już pod domem.
-A co ona tu robi? - pytał Stiles do Scotta.
- Dowiedziała się nie wie jeszcze wszystkiego, ale sporo już widziała. Do tego jej ciocia twierdzi że ona nie jest normalna. I to o nią teraz chodzi a tak właściwie to o jej ciocie. Jej ciocia ma dziś spotkanie z jakimś Chrisem. Podejrzewamy że to Argent.
Stiles i Lydia trochę się zdziwili, ale Stiles uśmiechnął się i powiedział.
- No Cat witaj w naszym stadzie!
-Stadzie?
-Tak stadzie nie tylko Scott jest inny w tym mieście dużo się dzieje. Ja z tego grona jako jedyny jestem normalny.- śmiał się Stiles i spojrzał na Lydię.
- Jestem banshee. Sami do końca nie wiemy co to jest ale na pewno coś dziwnego. A Allison jest łowcą.
-Nieźle strzela z łuku.- wtrącił się Stiles- Do tego jest jeszcze Isaac który też jest wilkołakiem.A nami wszystkimi kieruje Scott jest Prawdziwym Alphom. Jest jeszcze Derek ale on nam tylko pomaga. Też jest wilkołakiem.
-Stiles dosyć mamy sprawę do załatwienia pamiętasz?
-Okey Scott to co robimy?
- To tak wejdziemy teraz do środka pod pretekstem odwiedzin u Allison. Cat twoja ciocia nie wie że Argentowie zmienili kodeks i już nie polują na wilkołaki. Nie wiemy jak na to zareaguje twoja ciocia. Lydia pójdziesz do Allison i jej powiesz, Stiles i Cat wy pójdziecie do Chrisa. Ja będę słuchał pod drzwiami.
- Scott?
-Tak Cat?
-Mogę iść z tobą?
- Niech będzie.
Wszyscy się rozeszli, ja i Scott poszliśmy pod gabinet, gdzie siedziała moja ciocia.
-Scott?
-Tak?
- Od jak dawna no wiesz...?
-Od jak dawna jestem wilkołakiem? Byłem w pierwszej klasie i poszedłem z Stilesem w nocy do lasu szukać zwłok.
-Ciekawe mieliście zajęcia.
-Tak masz racje. I spotkaliśmy szeryfa, a że Stiles jest jego synem to odciągnął uwagę, żebym mógł uciec. Na moje nieszczęście zgubiłem inhalator.
-Inhalator? Nigdy nie widziałam żebyś go używał.
-Bo dzięki temu że jestem wilkołakiem nie mam już astmy. Zacząłem go szukać co było trudne bo było ciemno. Nagle coś usłyszałem po chwili to coś mnie ugryzło. I tak się to wszystko zaczęło. Od tamtej pory mnie, Stilesowi, Lydi i Allison przytrafiało się mnóstwo dziwnych rzeczy. Nagle zobaczyłam tatę Allison i Stilesa. Chris wszedł do gabinetu. A Scott zaczął słuchać. Musieli rozmawiać dosyć głośno bo wszystko słyszałam.
- To co Chris słyszałam już o przypadkach z Beacon Hills, ale chciałabym się dowiedzieć kogo łapiecie i kto jest wilkołakiem.
- Melanie słuchaj od twojego ostatniego pobytu w Beacon Hills trochę się zmieniło. Nie polujemy na wilkołaki, można nawet stwierdzić, że im pomagamy.
- Bogu dzięki!
-Co proszę?
-Chris ja też nie poluje na istoty nadnaturalne, nie mogłabym.
-Serio? Znaczy się czemu?
-Bo moja siostrzenica jest jednym z nich.
Chciało mi się krzyczeć. Jak to jestem istotą nadnaturalną. Scott tak samo jak ja nie mógł w to uwierzyć.
- Czym jest wilkołakiem?
-Nie czymś więcej. Ma słuch i szybkość wilkołaka a także zdolność do uleczania się jak oni. Ale potrafi coś jeszcze. Nie wiem czym jest. Wiem że jeszcze w pełni nie dojrzała i nie ujawniła wszystkich swoich zdolności. Ale Gavin powiedział, że gdy w pobliżu będą istoty nadprzyrodzone tak jak ona to w pełni rozkwitnie. Mam pytanie wiesz kto może być...
-Wilkołakiem? Tak wiem znam paru, a także banshee.
-Powiedz mi kto to!!
-Myślę że się znają a raczej na pewno.
Po czym drzwi się otworzyły, a ja i Scott przez nie wpadliśmy.
- Cat wszystko ci wyjaśnię...
-Kto wie? Kto o tym wie?
-Niewiele osób. Ale Cat...
-Kto?
- Stiles, Lydia, Allison, moja mama i tata Stilesa. Cat słuchaj nie możesz o tym nikomu powiedzieć.
- Dobrze, ale masz mi powiedzieć wszystko. O wilkołakach i innych rzeczach. Czemu się tak na mnie patrzysz?
- Bo właśnie dowiedziałaś się że jestem wilkołakiem i nie uciekasz nie krzyczysz, przyjęłaś to wyjątkowo dobrze. Czemu?
-Zanim przyjechałyśmy z Mel do tego miasta. Usłyszałam jak rozmawia z kolegą z pracy o mnie. Mówiła że świat nie jest normalny, że ja nie jestem normalna, że jestem wyjątkowa. Pytała się czy nie mogę się o tym dowiedzieć później i że to miasto jest inne od reszty. Wiesz o co chodzi?
- Wiem jedno twoja ciocia w kilku sprawach miała rację to miasto nie jest normalne i świat też. Mam pytanie. Czym zajmuję się twoja ciocia?
- Tak właściwie to nie wiem. Wiem że dzisiaj idzie na jakieś spotkanie do jakiegoś Chrisa.
- Chrisa?! A pamiętasz jego nazwisko?
- Nie za bardzo pamiętam że zaczynało się na A.
- No nie, mamy problem dzwoń po Lydię, ja zadzwonię do Stilesa. Powiedz że ma przyjechać pod dom Allison, niech nie pyta o szczegóły.
-Dobrze ale o co chodzi?!
- Dzwoń!
-Okey spokojnie.
-Lydia? Masz przyjechać pod dom Allison. Scott mówi że jest jakiś problem.
-Dobra zaraz będę
.-Lydia już jedzie.
-Stiles też, musimy biec do Allison.
-Scott o co chodzi?!
-Później ci wszystko wyjaśnię. Na razie powiem ci tyle że twoja ciocia jest łowca i poluje na wilkołaki.
-Że co? Scott chyba trochę przesadzasz. Wiedziałabym gdyby...
- Nie wiedziałabyś. Allison też nie wiedziała.
- A co do tej całej sprawy ma Allison?
- Słuchaj Cat znalazłaś się w samym centrum nadzwyczajności tego miasta. Wszystko ci później wyjaśnię. A teraz chodź.
- Nie potrafię biegać tak szybko jak ty.
-Skoro nie jesteś normalna to dasz rade za mną nadążyć musisz tylko w to uwierzyć.
Dobiegliśmy do domu Allison. Scott miał rację biegłam szybciej niż zazwyczaj. Stiles i Lydia czekali już pod domem.
-A co ona tu robi? - pytał Stiles do Scotta.
- Dowiedziała się nie wie jeszcze wszystkiego, ale sporo już widziała. Do tego jej ciocia twierdzi że ona nie jest normalna. I to o nią teraz chodzi a tak właściwie to o jej ciocie. Jej ciocia ma dziś spotkanie z jakimś Chrisem. Podejrzewamy że to Argent.
Stiles i Lydia trochę się zdziwili, ale Stiles uśmiechnął się i powiedział.
- No Cat witaj w naszym stadzie!
-Stadzie?
-Tak stadzie nie tylko Scott jest inny w tym mieście dużo się dzieje. Ja z tego grona jako jedyny jestem normalny.- śmiał się Stiles i spojrzał na Lydię.
- Jestem banshee. Sami do końca nie wiemy co to jest ale na pewno coś dziwnego. A Allison jest łowcą.
-Nieźle strzela z łuku.- wtrącił się Stiles- Do tego jest jeszcze Isaac który też jest wilkołakiem.A nami wszystkimi kieruje Scott jest Prawdziwym Alphom. Jest jeszcze Derek ale on nam tylko pomaga. Też jest wilkołakiem.
-Stiles dosyć mamy sprawę do załatwienia pamiętasz?
-Okey Scott to co robimy?
- To tak wejdziemy teraz do środka pod pretekstem odwiedzin u Allison. Cat twoja ciocia nie wie że Argentowie zmienili kodeks i już nie polują na wilkołaki. Nie wiemy jak na to zareaguje twoja ciocia. Lydia pójdziesz do Allison i jej powiesz, Stiles i Cat wy pójdziecie do Chrisa. Ja będę słuchał pod drzwiami.
- Scott?
-Tak Cat?
-Mogę iść z tobą?
- Niech będzie.
Wszyscy się rozeszli, ja i Scott poszliśmy pod gabinet, gdzie siedziała moja ciocia.
-Scott?
-Tak?
- Od jak dawna no wiesz...?
-Od jak dawna jestem wilkołakiem? Byłem w pierwszej klasie i poszedłem z Stilesem w nocy do lasu szukać zwłok.
-Ciekawe mieliście zajęcia.
-Tak masz racje. I spotkaliśmy szeryfa, a że Stiles jest jego synem to odciągnął uwagę, żebym mógł uciec. Na moje nieszczęście zgubiłem inhalator.
-Inhalator? Nigdy nie widziałam żebyś go używał.
-Bo dzięki temu że jestem wilkołakiem nie mam już astmy. Zacząłem go szukać co było trudne bo było ciemno. Nagle coś usłyszałem po chwili to coś mnie ugryzło. I tak się to wszystko zaczęło. Od tamtej pory mnie, Stilesowi, Lydi i Allison przytrafiało się mnóstwo dziwnych rzeczy. Nagle zobaczyłam tatę Allison i Stilesa. Chris wszedł do gabinetu. A Scott zaczął słuchać. Musieli rozmawiać dosyć głośno bo wszystko słyszałam.
- To co Chris słyszałam już o przypadkach z Beacon Hills, ale chciałabym się dowiedzieć kogo łapiecie i kto jest wilkołakiem.
- Melanie słuchaj od twojego ostatniego pobytu w Beacon Hills trochę się zmieniło. Nie polujemy na wilkołaki, można nawet stwierdzić, że im pomagamy.
- Bogu dzięki!
-Co proszę?
-Chris ja też nie poluje na istoty nadnaturalne, nie mogłabym.
-Serio? Znaczy się czemu?
-Bo moja siostrzenica jest jednym z nich.
Chciało mi się krzyczeć. Jak to jestem istotą nadnaturalną. Scott tak samo jak ja nie mógł w to uwierzyć.
- Czym jest wilkołakiem?
-Nie czymś więcej. Ma słuch i szybkość wilkołaka a także zdolność do uleczania się jak oni. Ale potrafi coś jeszcze. Nie wiem czym jest. Wiem że jeszcze w pełni nie dojrzała i nie ujawniła wszystkich swoich zdolności. Ale Gavin powiedział, że gdy w pobliżu będą istoty nadprzyrodzone tak jak ona to w pełni rozkwitnie. Mam pytanie wiesz kto może być...
-Wilkołakiem? Tak wiem znam paru, a także banshee.
-Powiedz mi kto to!!
-Myślę że się znają a raczej na pewno.
Po czym drzwi się otworzyły, a ja i Scott przez nie wpadliśmy.
czwartek, 8 maja 2014
Rozdział 3
Obudziłam się rano ze
świadomością, że mam jakiś znajomych. Ubrałam się i zeszłam na
śniadanie. Gdzie siedziala Mel.
- Dobry.
- Tak cześć.
- Szybko wczoraj poszłas spac. Cos sie stalo?
- Nie po prostu bylam zmeczona.
- I co poznalas kogos jak pierwszy dzien w szkole?
-Tak poznałam dwóch takich. A tak wlasciwie to jednego albo wcale. Wydają się mili.
- Mhmmm.
- O jednym wiem tylko tyle że ma na imie Scott i chodzi ze mna do klasy, a i zauwazylam ze szybko biega. A ten drugi chyba ma na imie Stiles. Triche dziwne to imie i tez chodzi ze mna do klasy.
- Stiles i Scott... No mam nadzieje ze poznasz jescze kogos.
- Też mam taka nadzieje.
Zebralam swoje rzeczy i wyszlam do szkoły. Gdy szlam do szkoly uslyszalam dziwny dzwiek okazalao sie ze to samochod. Gdy sie odwrocilam zobaczyłam,że niebieski jeep zwalnia i staje obok mnie. Uśmiechnelam sie bo zobaczylam kto w nim siedzi.
-Cześć Cat podwiezc cie? - Pytal usmiechniety Scott.
- Jasne. Hej Stiles tak? Masz specyficzne imie.
- Stiles to nie imie. To ksywka ale prosze mow tak do mnie nie lubie swojego imienia.
-Okej.
- Cat przepraszam, że tak wczoraj ucieklem mialem wazna sprawe do zalatwienia.
- Spokojnie nic sie nie stalo. Szybko biegasz.
Gdy to powiedzialam Stiles i Scott spojrzeli na siebie znaczaco co wydalo mi sie dziwne.
-Mam dobra kondycje.
-To jasne przeciez grasz w lacrosse.
-Tak właśnie lacrosse.- Mruknął Stiles, a Scott szturchnął go ramieniem co chyba go zabolało. Po czym znowu zwrócił się do mnie.
-Znasz w tej szkole kogos oprócz nas?
- Nie, często zmieniałam szkoły więc stwierdziłam, że nie warto wdawać się w żadne znajomości.
-Czyli nie zostajesz na długo?
-Nie ciocia obiecała mi, że w Beacon Hills zostaniemy na dłużej.
-Nie martw się pomożemy ci znaleźć jakiś znajomych, żebyś nie trzymała się tylko z nami. -Wtrącił się Stiles.- Co ty na to Scott? Znamy odpowiednie dla ciebie koleżanki na pewno się polubicie.
-Jasne jestem tego pewien.
Droga do szkoły niebieskim jeepem Stilesa była miłym początkiem dnia. Po drodze opowiadałam chłopakom, gdzie wcześniej chodziłam do szkoły, dlaczego tak często się przeprowadzałam, rozmawiało mi się z nimi tak dobrze, że opowiedziałam im nawet o wypadku gdzie zginęli moi rodzice, a ja przeżyłam. Gdy dojechaliśmy już do szkoły Scott złapał mnie za rękę i ciągnął na drugi koniec szkoły, nie mogłam za nim nadążyć. Gdy się w końcu zatrzymał stanęliśmy przed dwiema dziewczynami. Jedna była ruda, a druga była brunetką.
-Cat to jest Lydia -Powiedział wskazują tę rudą. - A to jest Allison. Dziewczyny to jest Catherine, jest nowa mam nadzieję, że się polubicie, a teraz wybaczcie ale mam pewną sprawę do załatwienia.
-Hej jestem Lydia, znaczy to już wiesz, nowa tak? Masz niezły styl.Skąd znasz Scotta?
- Ymmm... chodzi ze mną do klasy.
-A znasz Stilesa?
- Tak też chodzi ze mną do klasy, a dziś podwieźli mnie do szkoły.
-Oooo serio?
-Tak, w końcu do niedawna byli jedynymi ludźmi których znam w tym mieście.
-Nie martw się zaprzyjaźnimy się z tobą. Pójdziesz dziś z nami na trening lacrosse.
-Jasne.
- Okej spotkamy się na boisku po lekcjach. A teraz lecimy na ekonomię. A ty co masz?
- Historię. Dobra to do zobaczenia po lekcjach.
Nie mogłam uwierzyć mam przyjaciółki teraz tylko musiałm wysiedzieć przez cały dzień na lekcjach. Na szczęście Scott i Stiles usiedli ze mną w tylnym rzędzie więc nie czułam się samotna. Lakcje szybko mi zleciały. Wyszłam na boisko, gdzie czekały już na mnie Lydia i Allison. Gdy mnie zobaczyły uśmiechnęły sie do mnie, a Allison powiedziała.
-Hej Catherine...
-Cat- Przerwałam jej.- Mów mi Cat
-Okej, Cat byłaś już kedyś na treningu lacrosse?
- Tak wczoraj więc nadal nie wiem o co w nim chodzi. Zrozumiałam tylko tyle, że sport ten jest bardzo brutalny.
-Tak jest bardzo brutalny. Nie martw się wytłumaczymy ci jak czegoś nie zrozumiesz.
Drużyna lacrosse weszła na boisko, a znia Scott i Stiles, który już drugi raz siedzi na ławce.Scott co chwilę się do mnie uśmiechał. Dziewczyny tłumaczyły mi o co chodzi. Gdy trenning się skończył Scott podbiegł do mnie i zaproponował, że mnie odprowadzi, zgodziłam się. Poczekałam na niego pod szkołą. Szybko do mnie dołączył i poszliśmy w kierunku mojego domu. Miło nam się rozmawiało, dużo sie o nim dowiedziałam, na przykład, że chodził kiedyś z Allison. Skręciliśmy do lasu, powiedziałam, że tędy będzie krócej. Nagle zobaczyłam piękne kwiaty i stwierdziłam, że nazbieram bukliet dla cioci. Powiedziąłm Scottowi żeby na mnie poczekał, a ja skręciłam i zaczęłam zbierać kwiaty. Usłyszałam, że ktoś się zbliża chciałąm sie odwrócić, ale ktoś mnie złapał i zatknął mi usta. Człowiek który mnie złapał odwrócił mnie twarzą do niego, a ja ujrzałam, że jego oczy świecą się. Próbowałam się uwolnić, ale nie dałam rady. W pewnym momencie uścisk dłoni na moich ustach rozluźnił się, wykorzystałam to i zaczęłam wołać Scotta. Przybiegł w mgnieniu oka. Facet który mnie trzymał spojrzał na Scotta i ponownie zaświecił oczami. I nagle stało się coś w co nie mogłam uwierzyć Scottowi również zaczęły się świecić oczy, wyrosły mu pazury i kły. Człowiek który mnie trzymał odrzucił mnie na bok i uciekł. Scott podbiegł do mnie juz wyglądał normalnie.
-Cat nic ci nie jest?
-Czym on? Czym ty?
-Cat nie panikuj wszystko ci wyjaśnie tylko musisz mi zaufać nie zrobię ci krzywdy. Bo widzisz to miasto nie jest normalne. I żyją w nim nie tylko ludzie, ale też inne stworzenia. Takie jak ja, czyli wiklkołaki.
-WILKOŁA... CO?!
- Dobry.
- Tak cześć.
- Szybko wczoraj poszłas spac. Cos sie stalo?
- Nie po prostu bylam zmeczona.
- I co poznalas kogos jak pierwszy dzien w szkole?
-Tak poznałam dwóch takich. A tak wlasciwie to jednego albo wcale. Wydają się mili.
- Mhmmm.
- O jednym wiem tylko tyle że ma na imie Scott i chodzi ze mna do klasy, a i zauwazylam ze szybko biega. A ten drugi chyba ma na imie Stiles. Triche dziwne to imie i tez chodzi ze mna do klasy.
- Stiles i Scott... No mam nadzieje ze poznasz jescze kogos.
- Też mam taka nadzieje.
Zebralam swoje rzeczy i wyszlam do szkoły. Gdy szlam do szkoly uslyszalam dziwny dzwiek okazalao sie ze to samochod. Gdy sie odwrocilam zobaczyłam,że niebieski jeep zwalnia i staje obok mnie. Uśmiechnelam sie bo zobaczylam kto w nim siedzi.
-Cześć Cat podwiezc cie? - Pytal usmiechniety Scott.
- Jasne. Hej Stiles tak? Masz specyficzne imie.
- Stiles to nie imie. To ksywka ale prosze mow tak do mnie nie lubie swojego imienia.
-Okej.
- Cat przepraszam, że tak wczoraj ucieklem mialem wazna sprawe do zalatwienia.
- Spokojnie nic sie nie stalo. Szybko biegasz.
Gdy to powiedzialam Stiles i Scott spojrzeli na siebie znaczaco co wydalo mi sie dziwne.
-Mam dobra kondycje.
-To jasne przeciez grasz w lacrosse.
-Tak właśnie lacrosse.- Mruknął Stiles, a Scott szturchnął go ramieniem co chyba go zabolało. Po czym znowu zwrócił się do mnie.
-Znasz w tej szkole kogos oprócz nas?
- Nie, często zmieniałam szkoły więc stwierdziłam, że nie warto wdawać się w żadne znajomości.
-Czyli nie zostajesz na długo?
-Nie ciocia obiecała mi, że w Beacon Hills zostaniemy na dłużej.
-Nie martw się pomożemy ci znaleźć jakiś znajomych, żebyś nie trzymała się tylko z nami. -Wtrącił się Stiles.- Co ty na to Scott? Znamy odpowiednie dla ciebie koleżanki na pewno się polubicie.
-Jasne jestem tego pewien.
Droga do szkoły niebieskim jeepem Stilesa była miłym początkiem dnia. Po drodze opowiadałam chłopakom, gdzie wcześniej chodziłam do szkoły, dlaczego tak często się przeprowadzałam, rozmawiało mi się z nimi tak dobrze, że opowiedziałam im nawet o wypadku gdzie zginęli moi rodzice, a ja przeżyłam. Gdy dojechaliśmy już do szkoły Scott złapał mnie za rękę i ciągnął na drugi koniec szkoły, nie mogłam za nim nadążyć. Gdy się w końcu zatrzymał stanęliśmy przed dwiema dziewczynami. Jedna była ruda, a druga była brunetką.
-Cat to jest Lydia -Powiedział wskazują tę rudą. - A to jest Allison. Dziewczyny to jest Catherine, jest nowa mam nadzieję, że się polubicie, a teraz wybaczcie ale mam pewną sprawę do załatwienia.
-Hej jestem Lydia, znaczy to już wiesz, nowa tak? Masz niezły styl.Skąd znasz Scotta?
- Ymmm... chodzi ze mną do klasy.
-A znasz Stilesa?
- Tak też chodzi ze mną do klasy, a dziś podwieźli mnie do szkoły.
-Oooo serio?
-Tak, w końcu do niedawna byli jedynymi ludźmi których znam w tym mieście.
-Nie martw się zaprzyjaźnimy się z tobą. Pójdziesz dziś z nami na trening lacrosse.
-Jasne.
- Okej spotkamy się na boisku po lekcjach. A teraz lecimy na ekonomię. A ty co masz?
- Historię. Dobra to do zobaczenia po lekcjach.
Nie mogłam uwierzyć mam przyjaciółki teraz tylko musiałm wysiedzieć przez cały dzień na lekcjach. Na szczęście Scott i Stiles usiedli ze mną w tylnym rzędzie więc nie czułam się samotna. Lakcje szybko mi zleciały. Wyszłam na boisko, gdzie czekały już na mnie Lydia i Allison. Gdy mnie zobaczyły uśmiechnęły sie do mnie, a Allison powiedziała.
-Hej Catherine...
-Cat- Przerwałam jej.- Mów mi Cat
-Okej, Cat byłaś już kedyś na treningu lacrosse?
- Tak wczoraj więc nadal nie wiem o co w nim chodzi. Zrozumiałam tylko tyle, że sport ten jest bardzo brutalny.
-Tak jest bardzo brutalny. Nie martw się wytłumaczymy ci jak czegoś nie zrozumiesz.
Drużyna lacrosse weszła na boisko, a znia Scott i Stiles, który już drugi raz siedzi na ławce.Scott co chwilę się do mnie uśmiechał. Dziewczyny tłumaczyły mi o co chodzi. Gdy trenning się skończył Scott podbiegł do mnie i zaproponował, że mnie odprowadzi, zgodziłam się. Poczekałam na niego pod szkołą. Szybko do mnie dołączył i poszliśmy w kierunku mojego domu. Miło nam się rozmawiało, dużo sie o nim dowiedziałam, na przykład, że chodził kiedyś z Allison. Skręciliśmy do lasu, powiedziałam, że tędy będzie krócej. Nagle zobaczyłam piękne kwiaty i stwierdziłam, że nazbieram bukliet dla cioci. Powiedziąłm Scottowi żeby na mnie poczekał, a ja skręciłam i zaczęłam zbierać kwiaty. Usłyszałam, że ktoś się zbliża chciałąm sie odwrócić, ale ktoś mnie złapał i zatknął mi usta. Człowiek który mnie złapał odwrócił mnie twarzą do niego, a ja ujrzałam, że jego oczy świecą się. Próbowałam się uwolnić, ale nie dałam rady. W pewnym momencie uścisk dłoni na moich ustach rozluźnił się, wykorzystałam to i zaczęłam wołać Scotta. Przybiegł w mgnieniu oka. Facet który mnie trzymał spojrzał na Scotta i ponownie zaświecił oczami. I nagle stało się coś w co nie mogłam uwierzyć Scottowi również zaczęły się świecić oczy, wyrosły mu pazury i kły. Człowiek który mnie trzymał odrzucił mnie na bok i uciekł. Scott podbiegł do mnie juz wyglądał normalnie.
-Cat nic ci nie jest?
-Czym on? Czym ty?
-Cat nie panikuj wszystko ci wyjaśnie tylko musisz mi zaufać nie zrobię ci krzywdy. Bo widzisz to miasto nie jest normalne. I żyją w nim nie tylko ludzie, ale też inne stworzenia. Takie jak ja, czyli wiklkołaki.
-WILKOŁA... CO?!
środa, 7 maja 2014
Rozdział 2
Obudziłam się rano, tkwiąc w
przekonaniu, że wczorajszy dzień był tylko snem, ale gdy tylko zobaczyłam sterty rozrzuconych książek zrozumiałam, że to nie był sen.
Wzięłam wszystkie walizki i zeszłam na dół, gdzie siedziała już Mel
. - Dzień dobry Cat. Wyspana?
- Można tak powiedzieć.
- Gotowa do wyjazdu? Mamy przed sobą daleką drogę. Do Beacon Hills jest kawałek.
- Tak ciociu jestem gotowa. Zaraz po śniadaniu wyjechałyśmy do Beacon Hills.
Gdy przyjechałyśmy było już późno.W nocy czułam się jakby to miasto było jakieś inne, tak jak mówiła Mel gdy rozmawiała z Gavinem, ale spało mi się wyjątkowo dobrze. Gdy wstałam zeszłam na śniadanie.
-I co Cat jak się podoba nowy dom? Mam nadzieje że bardzo, bo trochę tu zabawimy.
- Mam nadzieje, bo tym razem chciałabym z kimś się zaprzyjaźnić,znaleźć jakiś znajomych.
- A może chłopaka...?
-Ciociu proszę!!!
- Oj dobra nie marudź dziecko to sprawa naturalna.
Przez chwile poczułam się jak dawniej. Ja z Mel żartujące sobie przy śniadaniu. Ja nie martwiąca się o nic, nie chcąca się dowiedzieć o tej skrywanej przez ciocie tajemnice.
-Dobra , koniec żartów, czas do szkoły.
Poszłam do pokoju i stanęłam przed szafą, zastanawiając się w co się ubrać. Po długim namyśle zdecydowałam, że ubiorę czarne rurki, czarne baleriny i białą koszulę.
Weszłam do szkoły i skierowałam się do gabinetu dyrektora. W pokoju był jeszcze jakiś facet, prawdopodobnie był to nauczyciel, bo gdy dostałam plan on zaprowadził mnie do klasy.
- Jak się nazywasz?- spytał mężczyzna.
- Catherine Moon
. -Ładnie, mi mów trener. Jestem nauczycielem ekonomii, ale trenuję naszą szkolną drużynę lacrosse.
- Co to jest la... Lac...
-Lascrosse? Taka nasza szkolna dyscyplina sportowa. Po lekcjach mamy trening jak chcesz to możesz przyjść i zobaczyć.
Zainteresował mnie ten... trener. Zdecydowałam że pójdę na ten trening.Potem weszliśmy do klasy.
-Siadajcie już. Od dziś będzie z nami jeszcze jedna osoba.To Catherine Moon.
Gdy tylko padło moje nazwisko cała klasa spojrzała na mnie. żeby uniknąć dalszego wgapiania się w nową, wypatrzyłam na końcu sali wolną ławkę i usiadłam w niej. Po pewnym czasie zauważyłam, że pewien chłopak często na mnie patrzy. Gdy zabrzmiał dzwonek wszyscy wyszli z klasy i poszli do stołówki. Po lekcjach poszłam na trening lacrosse. Okazało się, że chłopak który na mnie patrzył gra w drużynie. Gdy trening się skończył, a ja zamierzałam już wracać do domu chłopak który mi się przyglądał podszedł do mnie.
-Hej.
-Cześć
-Jesteś Catherine tak?
-Tak.
-Ja mam na imię Scott, chodzę z tobą do klasy. Czy...
Przerwał ponieważ przybiegł do niego zdyszany kolega.
-Scott, jesteś potrzebny teraz!
-Stiles, akurat teraz?
-Tak, szybko!
-Przepraszam cię Catherine dokończymy później muszę już iść.
-Do zobaczenia!
Ale tego już chyba nie usłyszał ponieważ był za daleko. Zdziwiło mnie jak on szybko biega.
Wróciłam do domu i położyłam się, byłam zmęczona.
. - Dzień dobry Cat. Wyspana?
- Można tak powiedzieć.
- Gotowa do wyjazdu? Mamy przed sobą daleką drogę. Do Beacon Hills jest kawałek.
- Tak ciociu jestem gotowa. Zaraz po śniadaniu wyjechałyśmy do Beacon Hills.
Gdy przyjechałyśmy było już późno.W nocy czułam się jakby to miasto było jakieś inne, tak jak mówiła Mel gdy rozmawiała z Gavinem, ale spało mi się wyjątkowo dobrze. Gdy wstałam zeszłam na śniadanie.
-I co Cat jak się podoba nowy dom? Mam nadzieje że bardzo, bo trochę tu zabawimy.
- Mam nadzieje, bo tym razem chciałabym z kimś się zaprzyjaźnić,znaleźć jakiś znajomych.
- A może chłopaka...?
-Ciociu proszę!!!
- Oj dobra nie marudź dziecko to sprawa naturalna.
Przez chwile poczułam się jak dawniej. Ja z Mel żartujące sobie przy śniadaniu. Ja nie martwiąca się o nic, nie chcąca się dowiedzieć o tej skrywanej przez ciocie tajemnice.
-Dobra , koniec żartów, czas do szkoły.
Poszłam do pokoju i stanęłam przed szafą, zastanawiając się w co się ubrać. Po długim namyśle zdecydowałam, że ubiorę czarne rurki, czarne baleriny i białą koszulę.
Weszłam do szkoły i skierowałam się do gabinetu dyrektora. W pokoju był jeszcze jakiś facet, prawdopodobnie był to nauczyciel, bo gdy dostałam plan on zaprowadził mnie do klasy.
- Jak się nazywasz?- spytał mężczyzna.
- Catherine Moon
. -Ładnie, mi mów trener. Jestem nauczycielem ekonomii, ale trenuję naszą szkolną drużynę lacrosse.
- Co to jest la... Lac...
-Lascrosse? Taka nasza szkolna dyscyplina sportowa. Po lekcjach mamy trening jak chcesz to możesz przyjść i zobaczyć.
Zainteresował mnie ten... trener. Zdecydowałam że pójdę na ten trening.Potem weszliśmy do klasy.
-Siadajcie już. Od dziś będzie z nami jeszcze jedna osoba.To Catherine Moon.
Gdy tylko padło moje nazwisko cała klasa spojrzała na mnie. żeby uniknąć dalszego wgapiania się w nową, wypatrzyłam na końcu sali wolną ławkę i usiadłam w niej. Po pewnym czasie zauważyłam, że pewien chłopak często na mnie patrzy. Gdy zabrzmiał dzwonek wszyscy wyszli z klasy i poszli do stołówki. Po lekcjach poszłam na trening lacrosse. Okazało się, że chłopak który na mnie patrzył gra w drużynie. Gdy trening się skończył, a ja zamierzałam już wracać do domu chłopak który mi się przyglądał podszedł do mnie.
-Hej.
-Cześć
-Jesteś Catherine tak?
-Tak.
-Ja mam na imię Scott, chodzę z tobą do klasy. Czy...
Przerwał ponieważ przybiegł do niego zdyszany kolega.
-Scott, jesteś potrzebny teraz!
-Stiles, akurat teraz?
-Tak, szybko!
-Przepraszam cię Catherine dokończymy później muszę już iść.
-Do zobaczenia!
Ale tego już chyba nie usłyszał ponieważ był za daleko. Zdziwiło mnie jak on szybko biega.
Wróciłam do domu i położyłam się, byłam zmęczona.
poniedziałek, 5 maja 2014
Rozdział 1
Obudziłam się rano i
zaczęłam pakować, bo jutro wyjeżdżamy. Gdy spakowałam większość ubrań
zeszłam na dół na śniadanie i przypadkowo usłyszałam rozmowę cioci Mel z
jej kolegą z pracy, niestety nie słyszałam co mówi druga osoba.
- Tak Gavin jutro wyjeżdżamy. Wszystko prawie gotowe. Naprawdę myślisz, że gdy przyjedziemy do Beacon Hills to Cat się dowie że świat nie jest normalny, że ona nie jest normalna, że jest niezwykła. Co w sobie ma to miasto czego inne nie miały?
-Dobrze niech będzie. Ale czy ona naprawdę musi się o tym dowiadywać teraz? Nie może później? -Pytała moja ciocia a ja siedziałam na schodach jak wmurowana w ścianę. Miałam w głowie mnóstwo pytań. Jak to nie jestem normalna? Czemu jestem taka wyjątkowa? Czemu nie mogę się o tym dowiedzieć później? A przede wszystkim o czym mam się dowiedzieć? Z tego całego przejęcia zsunęłam się ze schodów co usłyszała Mel.
-Muszę kończyć Gavin, Cat już wstała.
- Dzień dobry kochanie. Spakowana?
-Prawie. Z kim rozmawiałaś?
-Emmm... Z Gavinem, sprawy odnośnie przeprowadzki. Dobrze się czujesz wyglądasz trochę blado?
Może dlatego, że niedługo mój świat ma się przewrócić do góry nogami! A ty mi nie chcesz o tym powiedzieć.
- Nie ciociu, czuję się dobrze.
- To dobrze kochanie. Zjedz coś.
Ten poranek można zaliczyć do listy najgorszych poranków.
Gdy spakowałam ostatnie rzeczy stwierdziłam, że chwile które przeżyję w Beacon Hills zapamiętam na zawsze. Postanowiłam, że poszperam trochę w historii naszej rodziny. Sprawdziłam wszystko co było w domu, przeszukałam nawet internet. Nigdzie nie było ani słowa o naszej rodzinie. Stwierdziłam więc, że zapytam się cioci Mel.
-Ciociu? Jaka jest historia naszej rodziny?
Gdy tylko zadałam to pytanie ciocia się speszyła.
-Cat, a co chcesz o niej wiedzieć?
-Co się da.
-No więc nasza rodzina ma bardzo długą historię, która sięga dalej niż sobie wyobrażasz. Kochanie uwierz mi, że historia ta jest bardzo długa, jest późno, a ja jestem zmęczona opowiem Ci ją kiedy indziej.
-Ale...
-Żadnych ale, idź spać. Czeka nas jutro długi dzień.
To zaczęło się robić coraz bardziej podejrzane. Najpierw rano tajemniczy telefon od Gavina, a teraz to? Muszę się za wszelką cenę dowiedzieć o co w tym wszystkim chodzi.
Umyłam się, przebrałam i położyłam. Przez dzisiejsze wydarzenia nie mogłam zasnąć cała noc patrzyłam na księżyc rozmyślając co przyniesie jutro.
- Tak Gavin jutro wyjeżdżamy. Wszystko prawie gotowe. Naprawdę myślisz, że gdy przyjedziemy do Beacon Hills to Cat się dowie że świat nie jest normalny, że ona nie jest normalna, że jest niezwykła. Co w sobie ma to miasto czego inne nie miały?
-Dobrze niech będzie. Ale czy ona naprawdę musi się o tym dowiadywać teraz? Nie może później? -Pytała moja ciocia a ja siedziałam na schodach jak wmurowana w ścianę. Miałam w głowie mnóstwo pytań. Jak to nie jestem normalna? Czemu jestem taka wyjątkowa? Czemu nie mogę się o tym dowiedzieć później? A przede wszystkim o czym mam się dowiedzieć? Z tego całego przejęcia zsunęłam się ze schodów co usłyszała Mel.
-Muszę kończyć Gavin, Cat już wstała.
- Dzień dobry kochanie. Spakowana?
-Prawie. Z kim rozmawiałaś?
-Emmm... Z Gavinem, sprawy odnośnie przeprowadzki. Dobrze się czujesz wyglądasz trochę blado?
Może dlatego, że niedługo mój świat ma się przewrócić do góry nogami! A ty mi nie chcesz o tym powiedzieć.
- Nie ciociu, czuję się dobrze.
- To dobrze kochanie. Zjedz coś.
Ten poranek można zaliczyć do listy najgorszych poranków.
Gdy spakowałam ostatnie rzeczy stwierdziłam, że chwile które przeżyję w Beacon Hills zapamiętam na zawsze. Postanowiłam, że poszperam trochę w historii naszej rodziny. Sprawdziłam wszystko co było w domu, przeszukałam nawet internet. Nigdzie nie było ani słowa o naszej rodzinie. Stwierdziłam więc, że zapytam się cioci Mel.
-Ciociu? Jaka jest historia naszej rodziny?
Gdy tylko zadałam to pytanie ciocia się speszyła.
-Cat, a co chcesz o niej wiedzieć?
-Co się da.
-No więc nasza rodzina ma bardzo długą historię, która sięga dalej niż sobie wyobrażasz. Kochanie uwierz mi, że historia ta jest bardzo długa, jest późno, a ja jestem zmęczona opowiem Ci ją kiedy indziej.
-Ale...
-Żadnych ale, idź spać. Czeka nas jutro długi dzień.
To zaczęło się robić coraz bardziej podejrzane. Najpierw rano tajemniczy telefon od Gavina, a teraz to? Muszę się za wszelką cenę dowiedzieć o co w tym wszystkim chodzi.
Umyłam się, przebrałam i położyłam. Przez dzisiejsze wydarzenia nie mogłam zasnąć cała noc patrzyłam na księżyc rozmyślając co przyniesie jutro.
niedziela, 4 maja 2014
Prolog
Nazywam się Catherine Moon, ale przyjaciele znaczy się gdybym ich miała mówiliby mi Cat. Mam 17 lat. Moi rodzice zginęli w wypadku gdy byłam mała, do dziś nie wiem jakim cudem przeżyłam, od tamtego czasu zajmuję się mną ciocia Melanie. Uwielbiam przesiadywać nocą i patrzeć na księżyc zwłaszcza gdy jest pełnia. Jestem bardzo nieśmiała może dlatego nie mam znajomych. Chociaż powodem tego mogą też być przeprowadzki i częsta zmiana szkoły. Ciocia twierdzi że powodem dlaczego często się przeprowadzamy jest to, że przenoszą ją w pracy. Ja podejrzewam że ta sprawa ma jakieś głębsze dno. Akurat się przenosimy do Beacon Hills. Może tym razem uda mi się nawiązać jakieś znajomości, ponieważ ciocia obiecała mi że zostaniemy na dłużej. A zapomniałabym o tym w każdym mieście w którym byłyśmy działy się dziwne rzeczy z reguły były one związane z naturą. Pogoda często wariowała i inne różne podobne rzeczy.
Trochę o powieści
No więc utworzę, a przynajmniej mam taki zamiar, powieść na podstwie serialu Teen Wolf Mam nadzieję że wam się spodoba.
Subskrybuj:
Posty (Atom)