~Scott~
Wbiegłem do domu Cat. Wziąłem jej
ubrania i wróciłem do kliniki. Zastałem w niej Deatona.
-
Co tutaj robisz?
- Chyba wiem co się stało z Catherine.
- Jak to?
Nagle usłyszałem znajomy mi dźwięk samochodu. Stiles i Lydia właśnie wjechali na parking. Chwile później podjechało sportowe auto Dereka.
- Chyba wiem co się stało z Catherine.
- Jak to?
Nagle usłyszałem znajomy mi dźwięk samochodu. Stiles i Lydia właśnie wjechali na parking. Chwile później podjechało sportowe auto Dereka.
-
Deaton? – zdziwił się Stiles. – Co ty tutaj robisz?
- Melanie też zniknęła, martwiłem się o Cat i przyszedłem
- To Melanie tez zniknęła? – spytała Lydia.
- Pewnie są w tym samym miejscu. – dopowiedział Isaac
- Tu masz rację. Byłem dziś umówiony z Melanie, ale odwołała spotkanie . Mówiła, że ktoś widział jej daleką rodzinę i musi to sprawdzić. Potem nie dawała już znaku życia.
- Zaraz chwila. Daleka rodzina? Scott czy ty myślisz, że to może być…
- Victor.
- Kto? –spytali Isaac, Lydia i Derek.
- Jeżeli to on, to musicie uważać. Jest bardzo niebezpieczny.
- Deaton, gdzie widziano Victora ?
- Nie wiem. Mel mi nie mówiła. Proszę znajdziecie je.
- Znajdziemy.
- Scott. Lepiej znajdźcie je przed jutrzejszą pełnią. Mam przeczucie, że Victor je do czegoś jutro wykorzysta, a potem nie będą już potrzebne.
- Nie dopuszczę do tego.
- Melanie też zniknęła, martwiłem się o Cat i przyszedłem
- To Melanie tez zniknęła? – spytała Lydia.
- Pewnie są w tym samym miejscu. – dopowiedział Isaac
- Tu masz rację. Byłem dziś umówiony z Melanie, ale odwołała spotkanie . Mówiła, że ktoś widział jej daleką rodzinę i musi to sprawdzić. Potem nie dawała już znaku życia.
- Zaraz chwila. Daleka rodzina? Scott czy ty myślisz, że to może być…
- Victor.
- Kto? –spytali Isaac, Lydia i Derek.
- Jeżeli to on, to musicie uważać. Jest bardzo niebezpieczny.
- Deaton, gdzie widziano Victora ?
- Nie wiem. Mel mi nie mówiła. Proszę znajdziecie je.
- Znajdziemy.
- Scott. Lepiej znajdźcie je przed jutrzejszą pełnią. Mam przeczucie, że Victor je do czegoś jutro wykorzysta, a potem nie będą już potrzebne.
- Nie dopuszczę do tego.
Podzieliliśmy się na trzy grupy.
Isaac poszedł z Deatonem, Derek z Lydią, a ja ze Stilesem. Żaden z nas nie mógł
złapać ich zapachu. Przeszukaliśmy całe miasto i las. Nigdzie ich nie było.
Powoli zaczynało się robić jasno. Stiles spojrzał na telefon i powiedział mi,
że jest już szósta. Pół godziny później spotkaliśmy się wszyscy w klinice.
-
I co, macie coś?
- Nic – powiedzieli chórem.
- U nas to samo. Czemu nie możemy jej wyczuć?
- Możliwe, że to robota Victora.
- Jak my jej mamy znaleźć?
- Wy idziecie odpocząć. Byliście całą noc na nogach. – powiedział Derek. – My będziemy szukać dalej i zadzwonimy do taty Stilesa. Może on cos poradzi.
- Nie będę spał gdy Catherine grozi niebezpieczeństwo! – krzyknąłem.
- Ja też – dopowiedzieli Lydia, Stiles i Isaac.
-Derek ma racje. – powiedział Deaton. - Nie macie wyjścia. Jeżeli chcecie im pomóc., musicie odpocząć. Przyda wam się to jeśli chcecie pokonać tego szajbusa.
- Nie!
- Scott… -Lydia chwyciła mnie za ramię. – Spójrz na siebie. Jesteś roztrzęsiony. Z resztą z tego co mówił Deaton, obie są mu potrzebne do jutrzejszej pełni, mamy jeszcze czas.
- Jesteś pewny, że nic im na razie się nie stanie? –spytałem Deatona.
- Tak. Catherine jest mu potrzebna do zdobycia mocy, a Melanie pewnie by ją szantażować.
- Niech będzie. – powiedziałem i wyszedłem z kliniki
- Nic – powiedzieli chórem.
- U nas to samo. Czemu nie możemy jej wyczuć?
- Możliwe, że to robota Victora.
- Jak my jej mamy znaleźć?
- Wy idziecie odpocząć. Byliście całą noc na nogach. – powiedział Derek. – My będziemy szukać dalej i zadzwonimy do taty Stilesa. Może on cos poradzi.
- Nie będę spał gdy Catherine grozi niebezpieczeństwo! – krzyknąłem.
- Ja też – dopowiedzieli Lydia, Stiles i Isaac.
-Derek ma racje. – powiedział Deaton. - Nie macie wyjścia. Jeżeli chcecie im pomóc., musicie odpocząć. Przyda wam się to jeśli chcecie pokonać tego szajbusa.
- Nie!
- Scott… -Lydia chwyciła mnie za ramię. – Spójrz na siebie. Jesteś roztrzęsiony. Z resztą z tego co mówił Deaton, obie są mu potrzebne do jutrzejszej pełni, mamy jeszcze czas.
- Jesteś pewny, że nic im na razie się nie stanie? –spytałem Deatona.
- Tak. Catherine jest mu potrzebna do zdobycia mocy, a Melanie pewnie by ją szantażować.
- Niech będzie. – powiedziałem i wyszedłem z kliniki
~Melanie~
-Cat obudź się. Proszę.
- Yyyyyy… - mruknęła.
- Catherine!
- Melanie? Co… gdzie my jesteśmy?
- Najwyraźniej Victor zdecydował się nas przewieźć. Od dwudziestu minut jedziemy cały czas na wschód. Jak się czujesz?
- Trochę boli mnie głowa, a poza tym nic.
- To dobrze. Po co przyszłaś?
- W szafce znalazłam list z groźbą, że jak nie przyniosę mu tego naszyjnika to cię zabije. Więc gdy już się obudziłam w klinice dla zwierząt pozbyłam się Scotta i przybiegłam tutaj. Dziwi mnie tylko czemu nas jeszcze nie znaleźli. Z tego co widzę jest już południe, a przyszłam w nocy.
- Victor wywołuje jakąś barierę ochronną na wilkołaki. Nie wyczują nas.
- Znajdą nas, jestem tego pewna.
Nagle zarzuciło nas do przodu, a samochód stanął. Tylne drzwi się otworzyły, a w nich stał mój przyszywany braciszek.
- Dzień dobry księżniczko!
- Nie mów tak do mnie!
- Wybacz mi, że uderzyłaś w barierę, ale musiałem mieć pewność, że wszystko pójdzie po mojej myśli.
- Zabiję cię!
- Oj Catherine, mała naiwna Catherine. Zupełnie jak ciotka.
- Wypuść nas! Do czego jesteśmy ci potrzebne?
- Wszystkiego się w swoim czasie dowiesz. Wyglądasz zupełnie jak moja siostra.
- Ta którą zabiłeś?
- Zgadza się. Oh Ana i Max, tak dzielnie walczyli. Chcieli cię ochronić i mnie zabić. Okropne prawda? Na szczęście żadna z tych rzeczy im nie wyszła. Ciebie i tak niedługo zabiję, a ja? No cóż dzięki tobie odzyskam moc, którą mi odebrali, próbując mnie zabić. Dobrze koniec cudownego wspominania. Chodźcie dziewczęta. Mam dla was niespodziankę przed śmiercią.
- Nigdzie nie idę.
- Szkoda, myślałem, że chcesz zobaczyć przyjaciółkę i jej tatusia.
- Allison?
- Nie wiem jak ma na imię.
- Cat to sztuczka. Nie słuchaj go.
- Muszę im pomóc.
I wybiegła z samochodu. Pobiegłam za nią. Po chwili stałam w moim starym, doszczętnie zniszczonym domu, wpatrując się jak moja siostrzenica biegnie w kierunku Chrisa i jego córki.
- Cat? Nie powinno cię tu być.
- Mnie? Allison, to ja powinnam tu leżeć związana, a nie ty.
- Nie mów tak. To nie twoja wina.
- Długo tu jesteście?
-Tatę złapał kilka dni temu, a mnie porwał chwilę po tym jak reszta wywiozła cię po tym wypadku. Tak właściwie to co się wtedy stało?
- Długo by gadać. Zaraz chwila już tu kiedyś byłam.
- Tak nie do końca kochanie. Byłaś tu gdy ja tego chciałem.
- To jest ten stary dom z moich wizji.
- Cat ja tu mieszkałam i twoi rodzice też – powiedziałam.
- To jest dom mamy i taty?
- Zgadza się księżniczko. To był dom twoich zapchlonych rodziców, a gdy tylko twoi przyjaciele po ciebie przyjdą zabiję ich, a na ich nieszczęsnych ciałach zamienię tę ruinę w moją siedzibę.
- Nie waż się! – krzyknęła i rzuciła się na Victora, który tylko złapał ją za ramię i rzucił na podłogę.
-Cat, nie!
- Wybacz moja mała, nie chciałem na razie cie krzywdzić, ale nie dałaś mi wyboru. – powiedział śmiejąc się i wyszedł.
~Scott~
Nie chciałem odpoczywać, wolałem dalej
szukać Cat. Niestety Stiles popędził za mną i powiedział, że będzie mnie
pilnował. Weszliśmy do mojego pokoju i usiedliśmy na łóżku.
- Nie musisz mnie pilnować.
- A właśnie, że muszę. Scott, ja też się o nią martwię. Tak wiem, że nie tak jak ty. Przecież widziałem tę scenę w samochodzie i tę na ganku jak się całowaliście też. Nie jestem ślepy, ale musisz odpocząć.
- Ty też widziałeś?
- Tak. Nie pozwól by zmęczenie uderzyło ci do głowy i idź spać.
- Nie jestem w stanie spać.
- Tak wiem. Ja też. Mogę cię ogłuszyć jeśli chcesz.
- Było by super, ale nie dałbyś rady.
- Dzięki wiesz.
- Stiles, to co widziałeś wtedy przed domem Cat… to było jednorazowe.
- Żartujesz? Nie widzisz jak obydwoje do siebie lgniecie? Wybacz to nie brzmiało ładnie. Rzecz w tym, że zaprzepaszczasz niesamowitą szanse.
- Ty też mi będziesz robił kazanie jak Lydia?
- A myślisz, że kto jej kazał to powiedzieć, po tym co widziałem w samochodzie. Mnie byś nie posłuchał.
- W sumie racja.
- Widzisz? A teraz spać.
- Dobrze tato.
- Nie musisz mnie pilnować.
- A właśnie, że muszę. Scott, ja też się o nią martwię. Tak wiem, że nie tak jak ty. Przecież widziałem tę scenę w samochodzie i tę na ganku jak się całowaliście też. Nie jestem ślepy, ale musisz odpocząć.
- Ty też widziałeś?
- Tak. Nie pozwól by zmęczenie uderzyło ci do głowy i idź spać.
- Nie jestem w stanie spać.
- Tak wiem. Ja też. Mogę cię ogłuszyć jeśli chcesz.
- Było by super, ale nie dałbyś rady.
- Dzięki wiesz.
- Stiles, to co widziałeś wtedy przed domem Cat… to było jednorazowe.
- Żartujesz? Nie widzisz jak obydwoje do siebie lgniecie? Wybacz to nie brzmiało ładnie. Rzecz w tym, że zaprzepaszczasz niesamowitą szanse.
- Ty też mi będziesz robił kazanie jak Lydia?
- A myślisz, że kto jej kazał to powiedzieć, po tym co widziałem w samochodzie. Mnie byś nie posłuchał.
- W sumie racja.
- Widzisz? A teraz spać.
- Dobrze tato.
Odwróciłem się i zasnąłem. Przyśniła mi
się Cat. Ona leżała na ziemi, a nad nią klęczała Melanie i… Allison? Po chwili
zobaczyłem jeszcze jedną dziewczynę. Była ubrana w czarną skórę i miała
rozpuszczone włosy. Gdy się odwróciła, nie mogłem uwierzyć własnym oczom. To
była Catherine!
- Scott? Co ty tutaj robisz?
- To tylko sen. To tylko sen – powtarzałem sobie.
- To nie sen! Tak właściwie to sama nie wiem co to jest, ale wiem, że to co widzisz dzieje się naprawdę.
- O mój Boże! Cat, ty nie żyjesz?
- Spokojnie, nie jest aż tak źle. Victor tylko mnie ogłuszył.
- Co tu robi Allison i jej tata?
- Victor ich wcześniej porwał.
- To dlatego nie odbierała. Teraz to nie ważne, gdzie jesteście?
- W moim starym domu. Moi rodzice tu mieszkali.
- Wiesz może dokładniej gdzie to jest.
- Wiem, ale nie mogę ci powiedzieć.
- Dlaczego? Szukaliśmy was całą noc! I czemu nie potrafiliśmy was wyczuć?
- Melanie mówiła, że Victor stosuje pewnego rodzaju barierę dzięki, której nie potraficie nas wywąchać.
- Gdzie jesteś?
- Nie powiem ci. Nie chcę was narażać.
- A ja nie chcę żeby tobie się coś stało.
- I tak kiedyś umrę. Już się z tym pogodziłam, ale wy macie szanse dalej żyć. Victor, on powiedział, że gdy przyjdziecie nam na pomoc on was zabije i zbuduje na waszych ciałach swoją siedzibę.
- Nie obchodzi mnie to! I nie możesz godzić się z takim losem. Masz dopiero osiemnaście lat!
- Dla ciebie to dopiero, a dla mnie to aż. Scott nie żałuję ani jednej chwili spędzonej w Beacon Hills. Coś mi mówi, że jeśli się zgodzę na wszystko co Victor będzie chciał mi zrobić, to ich wypuści. On potrzebuje tylko potulnej mnie.
- Nie zostawię cię tak! Znajdę cię!
- Nie szukajcie proszę.
Nagle jej twarz zaczęła się rozmywać.
-Co się dzieje?
- Chyba się budzę. Żegnaj Scott i pamiętaj co mówiłam.
-Nie! –krzyknąłem, ale było już za późno. Obudziłem się i podbiegłem do Stilesa.
- Stiles! Stiles! Obudź się!
- Co się dzieje? – wrzasnął, spadając z łóżka.
- Wiem gdzie jest Cat!
- Scott? Co ty tutaj robisz?
- To tylko sen. To tylko sen – powtarzałem sobie.
- To nie sen! Tak właściwie to sama nie wiem co to jest, ale wiem, że to co widzisz dzieje się naprawdę.
- O mój Boże! Cat, ty nie żyjesz?
- Spokojnie, nie jest aż tak źle. Victor tylko mnie ogłuszył.
- Co tu robi Allison i jej tata?
- Victor ich wcześniej porwał.
- To dlatego nie odbierała. Teraz to nie ważne, gdzie jesteście?
- W moim starym domu. Moi rodzice tu mieszkali.
- Wiesz może dokładniej gdzie to jest.
- Wiem, ale nie mogę ci powiedzieć.
- Dlaczego? Szukaliśmy was całą noc! I czemu nie potrafiliśmy was wyczuć?
- Melanie mówiła, że Victor stosuje pewnego rodzaju barierę dzięki, której nie potraficie nas wywąchać.
- Gdzie jesteś?
- Nie powiem ci. Nie chcę was narażać.
- A ja nie chcę żeby tobie się coś stało.
- I tak kiedyś umrę. Już się z tym pogodziłam, ale wy macie szanse dalej żyć. Victor, on powiedział, że gdy przyjdziecie nam na pomoc on was zabije i zbuduje na waszych ciałach swoją siedzibę.
- Nie obchodzi mnie to! I nie możesz godzić się z takim losem. Masz dopiero osiemnaście lat!
- Dla ciebie to dopiero, a dla mnie to aż. Scott nie żałuję ani jednej chwili spędzonej w Beacon Hills. Coś mi mówi, że jeśli się zgodzę na wszystko co Victor będzie chciał mi zrobić, to ich wypuści. On potrzebuje tylko potulnej mnie.
- Nie zostawię cię tak! Znajdę cię!
- Nie szukajcie proszę.
Nagle jej twarz zaczęła się rozmywać.
-Co się dzieje?
- Chyba się budzę. Żegnaj Scott i pamiętaj co mówiłam.
-Nie! –krzyknąłem, ale było już za późno. Obudziłem się i podbiegłem do Stilesa.
- Stiles! Stiles! Obudź się!
- Co się dzieje? – wrzasnął, spadając z łóżka.
- Wiem gdzie jest Cat!
~Lydia~
Obudziłam się i leniwie usiadłam na
łóżku. Spojrzałam na zegar. Była piętnasta. Czas szybko leci jak jest się
zmęczonym. Ubrałam się i zaszłam na dół zjeść szybki obiad. Rodziców jak zwykle
nie było w domu, więc nie musiałam się martwić pytaniami typu: Czemu tak długo spałaś?, Gdzie byłaś w nocy?.
Po chwili zadzwonił telefon. Podniosłam słuchawkę, nie patrząc kto dzwoni.
- Tak?
- Lydia wiemy gdzie jest Catherine. Tak właściwie to Scott to podobno wie.
- Miałeś go pilnować.
- Pilnowałem.
- To niby jak mógłby się dowiedzieć?
- To ta ciekawsza część. Cat mu powiedziała.
- Ale jak?
- Nie wiem, nie chce powiedzieć. Prosił żebyś przyjechała.
- Jasne. Gdzie się spotkamy?
- W domu Scotta.
- Dobra już jadę.
Zakończyłam rozmowę i pobiegłam do samochodu. Wsiadłam, trzasnęłam drzwiami i zaczęłam poprawiać lusterko. Nagle zobaczyłam w nim twarz Petera Hale’a.
- Czego chcesz?
-Pomóc –powiedział uśmiechając się.
- Ty?
- Czemu nikt nie wierzy, że się zmieniłem?
- Może dlatego, że próbowałeś nas zabić?
- Trafny argument. Jedź, nie przeszkadzaj sobie.
Włączyłam silnik i wcisnęłam pedał gazu.
- Po co w ogóle chcesz nam pomóc?
- Bo znałem rodziców tej małej. Można powiedzieć, że coś im obiecałem.
- I wszystko staje się jasne.
- Lydia, nie narzekaj.
- Tylko stwierdzam fakt.
- Nie słyszałaś dziś niczego co mogłoby wam pomóc?
- A czemu miałabym?
- Jesteś Banshee, a ona Luscendee. Nie masz pojęcia jak silna jest więź między wami.
- A ty wiesz lepiej?
- Na to wychodzi.
- Słuchaj, Scott w jakiś sposób dowiedział się gdzie ona jest więc nie jesteś już potrzebny.
- Więc skontaktowała się z nim. Ma bardzo potężną moc.
- Jak to skontaktowała? Da się to zrobić w odwrotną stronę?
- Tak i tylko ty możesz to zrobić.
- Czemu?
- Mogę się założyć, że on nie chce byście ją znaleźli. Nawet jeśli dokładnie się dowiecie gdzie się znajduje, nie znajdziecie jej. Ten dupek Victor tego dopilnuje. Zapewne zastraszył ją, że was zabije. Jeśli ona nie chce być znaleziona…
- …to jej nie znajdziemy.
- Dokładnie. Musisz ją przekonać by was wpuściła.
- Ale jak? – spytałam odwracając się, ale Petera już nie było.
- Oczywiście. Arogancki bydlak – powiedziałam do siebie.
- Tak?
- Lydia wiemy gdzie jest Catherine. Tak właściwie to Scott to podobno wie.
- Miałeś go pilnować.
- Pilnowałem.
- To niby jak mógłby się dowiedzieć?
- To ta ciekawsza część. Cat mu powiedziała.
- Ale jak?
- Nie wiem, nie chce powiedzieć. Prosił żebyś przyjechała.
- Jasne. Gdzie się spotkamy?
- W domu Scotta.
- Dobra już jadę.
Zakończyłam rozmowę i pobiegłam do samochodu. Wsiadłam, trzasnęłam drzwiami i zaczęłam poprawiać lusterko. Nagle zobaczyłam w nim twarz Petera Hale’a.
- Czego chcesz?
-Pomóc –powiedział uśmiechając się.
- Ty?
- Czemu nikt nie wierzy, że się zmieniłem?
- Może dlatego, że próbowałeś nas zabić?
- Trafny argument. Jedź, nie przeszkadzaj sobie.
Włączyłam silnik i wcisnęłam pedał gazu.
- Po co w ogóle chcesz nam pomóc?
- Bo znałem rodziców tej małej. Można powiedzieć, że coś im obiecałem.
- I wszystko staje się jasne.
- Lydia, nie narzekaj.
- Tylko stwierdzam fakt.
- Nie słyszałaś dziś niczego co mogłoby wam pomóc?
- A czemu miałabym?
- Jesteś Banshee, a ona Luscendee. Nie masz pojęcia jak silna jest więź między wami.
- A ty wiesz lepiej?
- Na to wychodzi.
- Słuchaj, Scott w jakiś sposób dowiedział się gdzie ona jest więc nie jesteś już potrzebny.
- Więc skontaktowała się z nim. Ma bardzo potężną moc.
- Jak to skontaktowała? Da się to zrobić w odwrotną stronę?
- Tak i tylko ty możesz to zrobić.
- Czemu?
- Mogę się założyć, że on nie chce byście ją znaleźli. Nawet jeśli dokładnie się dowiecie gdzie się znajduje, nie znajdziecie jej. Ten dupek Victor tego dopilnuje. Zapewne zastraszył ją, że was zabije. Jeśli ona nie chce być znaleziona…
- …to jej nie znajdziemy.
- Dokładnie. Musisz ją przekonać by was wpuściła.
- Ale jak? – spytałam odwracając się, ale Petera już nie było.
- Oczywiście. Arogancki bydlak – powiedziałam do siebie.
~Catherine~
Otworzyłam
oczy i zaczęło mnie razić ostre światło. Przestraszyłam się, że to może być
kolejny atak moich mocy. Jednak po chwili wzrok mi się poprawił i wszystko
przejrzyście widziałam. Rozejrzałam się, wszyscy byli w tym samym miejscu, w
którym stali podczas mojej wizji ze Scottem. Coś mi nie pasowało. Nie
zainteresowali się tym, że się obudziłam? Po chwili dotarło do mnie, że wszyscy
są jakby w pułapce czasu. Żadne z nich się ruszało, nawet nie oddychało.
Próbowałam ich jakoś z powrotem „uruchomić”. Nic nie pomagało. Stwierdziłam
więc, że się rozejrzę. Wyszłam z pokoju, w którym nas przetrzymywano. Ku mojemu
zdziwieniu nasz oprawca również był sparaliżowany. Nagle potknęłam się, kilka
centymetrów dalej znajdowała się ściana, więc przygotowałam się na zderzenie z
nią. Jednakże spadając na nią, przeleciałam przez mur.
- No świetnie – mruknęłam. – Co tym razem? Umarłam? Zmieniłam się w ducha? To jakaś kolejna szalona wizja?
-Max? Max? – usłyszałam.
-Tutaj kochanie! –odpowiedział drugi głos.
Skierowałam się do pokoju, z którego dochodziły wołania. Nagle zobaczyłam rodziców. Podbiegłam do nich i uściskałam. Przynajmniej próbowałam. Przeleciałam przez nich tak samo jak przez kamienną ścianę. Krzyczałam. Nie słyszeli mnie. Prowadzili własny dialog i w ogóle nie zwracali na mnie uwagi. W końcu odpuściłam i słuchałam ich.
-Nawet nie wiesz jak się cieszę, że zgodziłeś się żeby Melanie zamieszkała z nami.
- No świetnie – mruknęłam. – Co tym razem? Umarłam? Zmieniłam się w ducha? To jakaś kolejna szalona wizja?
-Max? Max? – usłyszałam.
-Tutaj kochanie! –odpowiedział drugi głos.
Skierowałam się do pokoju, z którego dochodziły wołania. Nagle zobaczyłam rodziców. Podbiegłam do nich i uściskałam. Przynajmniej próbowałam. Przeleciałam przez nich tak samo jak przez kamienną ścianę. Krzyczałam. Nie słyszeli mnie. Prowadzili własny dialog i w ogóle nie zwracali na mnie uwagi. W końcu odpuściłam i słuchałam ich.
-Nawet nie wiesz jak się cieszę, że zgodziłeś się żeby Melanie zamieszkała z nami.
-Kochanie, przecież wiesz, że nie
zostawiłbym własnego stada, bo poniekąd twoja siostra też do niego Nałęże.
Nawet jeżeli jest człowiekiem.
- Ty to umiesz dobrać słowa – powiedziała moja mama i pocałowała tatę delikatnie.
- Hej! – zjawiła się nagle młodziutka Melanie. – Chciałabym wam jeszcze raz…ooou. To ja nie przeszkadzam.
- Siostruś! Jesteś nareszcie! Nie martw się nie przeszkadzasz.
- Cieszę się! To jak, gdzie mogę się rozpakować?
-Chodź, pomogę ci - powiedział mój tata, zabierając walizki Mel.
- Dzięki.
-Stado? A co się stało z rodziną?
-Victor? Co ty tu robisz?
-Chciałem cie jeszcze zobaczyć. Dziś jest wyjątkowy dzień.
- Niby dlaczego?
- Moje dwie siostrzyczki nareszcie wynoszą się z domu.
- Nie mów, że nie będziesz tęsknić.
Victor podszedł do mojej mamy i wziął ją w ramiona.
- Pewnie, że będę tęsknić.
- Dasz sobie sam radę?
- Jestem już duży, potrafię o siebie zadbać.
- Jakby co możesz zawsze na nas liczyć.
- Będę pamiętać.
Nagle poczułam się jakby coś mnie ciągnęło i scena się zmieniła. Tym razem stałam w progu razem z moją mamą, która trzymała coś w ramionach. Przyjrzałam się. To byłam ja jako niemowlę. Muszę przyznać, że byłam rozkoszna, nie żeby teraz było inaczej. Mniejsza. Na przeciwko nas stał Victor, szczerzący się od ucha do ucha.
-Victor? Wejdź proszę. Stęskniłam się za tobą.
- Ja za tobą również. Jejku mała Catherine rośnie jak na drożdżach.
- Prawda? Jak to ten czas leci. Jeszcze nie dawno bawiliśmy się w piaskownicy. A teraz?
- Ty to umiesz dobrać słowa – powiedziała moja mama i pocałowała tatę delikatnie.
- Hej! – zjawiła się nagle młodziutka Melanie. – Chciałabym wam jeszcze raz…ooou. To ja nie przeszkadzam.
- Siostruś! Jesteś nareszcie! Nie martw się nie przeszkadzasz.
- Cieszę się! To jak, gdzie mogę się rozpakować?
-Chodź, pomogę ci - powiedział mój tata, zabierając walizki Mel.
- Dzięki.
-Stado? A co się stało z rodziną?
-Victor? Co ty tu robisz?
-Chciałem cie jeszcze zobaczyć. Dziś jest wyjątkowy dzień.
- Niby dlaczego?
- Moje dwie siostrzyczki nareszcie wynoszą się z domu.
- Nie mów, że nie będziesz tęsknić.
Victor podszedł do mojej mamy i wziął ją w ramiona.
- Pewnie, że będę tęsknić.
- Dasz sobie sam radę?
- Jestem już duży, potrafię o siebie zadbać.
- Jakby co możesz zawsze na nas liczyć.
- Będę pamiętać.
Nagle poczułam się jakby coś mnie ciągnęło i scena się zmieniła. Tym razem stałam w progu razem z moją mamą, która trzymała coś w ramionach. Przyjrzałam się. To byłam ja jako niemowlę. Muszę przyznać, że byłam rozkoszna, nie żeby teraz było inaczej. Mniejsza. Na przeciwko nas stał Victor, szczerzący się od ucha do ucha.
-Victor? Wejdź proszę. Stęskniłam się za tobą.
- Ja za tobą również. Jejku mała Catherine rośnie jak na drożdżach.
- Prawda? Jak to ten czas leci. Jeszcze nie dawno bawiliśmy się w piaskownicy. A teraz?
- Masz rację – powiedział i po chwili ciszy dodał. –
Ana? Mogę zadać ci pytanie?.
-Jasne.
- Wiesz co to Luscendee?
- Pewnie. Córka Banshee i Prawdziwego Al… Chyba nie myślisz, że Catherine…
- Pewnie, że o tym myślę.
- Victor. Sam dobrze wiesz, że takie dziecko rodzi się bardzo rzadko.
- Tak wiem, ale..
- Ale co?
-Jest sposób by to sprawdzić. Księżycowy Medalion.
- Myślisz, że dzięki niemu dowiemy się czy ona jest…no wiesz.
- Tak.
- W takim razie co szkodzi sprawdzić?
-Ważne jest by sprawdzić to dzisiaj.
- Czemu?
-Bo inaczej to nie zadziała – powiedział, podnosząc do góry połyskujący wisiorek.
-Księżycowy Medalion? Skąd go masz?
- Czy to ważne? Spotkajmy się o wschodzie księżyca na polanie przy Nemetonie. Max będzie wiedział gdzie to jest.
-Dobrze.
Scena znowu się zmieniła. Tym razem była ruchoma. Moi rodzice szli przez las. Ana trzymała mnie ma rękach.
- Naprawdę myślisz, że to bezpieczne.
- Max, to przecież mój brat. Nic by nie zrobił swojej siostrzenicy.
- Może. Jednak mam złe przeczucia. To w te stronę.
-Nie martw się. A tak w ogóle to skąd znasz to miejsce.
-Za czasów mojej młodości było tu parę nieprzyjemnych akcji. Nie lubię tego drzewa. Ma jakąś dziwną energie. Słyszałem, że druidzi kiedyś odprawiali tu rytuały. Ten głupi pieniek jest…był i być może będzie przyczyną śmierci wielu osób.
- Kochanie, nie bądź takim pesymistą.
- Nie jestem pesymistą! Jestem po prostu czujny.
- To zrozumiałe.
-Jesteście wreszcie! Połóż ją tam – powiedział Victor, a mama ułożyła mnie na kocyku, rozłożonym na pniu drzewa. Victor zawiesił mi na szyi naszyjnik.
- I co teraz? Skąd będziemy wiedzieli, że jest tym Lu…coś tam – zaczął mój tata.
- Gdy oczy waszej córki zaświecą się na fioletowo, znaczyć to będzie, że jest Luscendee.
- To wszystko?
- Nie do końca potrzebna mi jest wasza pomoc.
- Co mamy robić? – spytała moja mama.
- Stańcie po obu stronach Nemetonu.
Moi rodzice zrobili co kazał im mój wujek. Po chwili chmury odsłoniły księżyc w pełni, a wisiorek zalśnił. Moje oczy zaczęły świecić się na fioletowo. Wyglądało to naprawdę zjawiskowo, dopóki oczy moich rodziców nie stały się białe. Ana i Max padli na kolana i zaczęli krzyczeć i zwijać się z bólu.
-Tak! To działa! W końcu zdobędę moc, która należała mi się od zawsze! A wszystko dzięki temu naszyjnikowi. Niedługo pochłonie całą energię tej małej i nie będzie mi już potrzebna.
Nagle zabrzmiał potężny grzmot, a we mnie uderzył piorun. Moje oczy zaczęły mocniej świecić tak jak naszyjnik. Wyglądało to tak jakbym chciała przejąć nad nim kontrolę. Po chwili moi rodzice zaczęli się powoli wybudzać.
- Nie! To nie możliwe.
-Co jest! Co się stało? – obudziła się moja mama.
-Ty! – zdenerwował się mój tata i przemienił w wilkołaka.
- Ja…
Max nie czekał na wyjaśnienia. Rzucił się na Victora. Ten został kilkakrotnie, mocno podrapany, a następnie uciekł.
- Catherine! – krzyknęła moja mama i zdjęła mnie z pnia.
- Jeżeli jeszcze raz go zobaczę. Zabiję!
- Teraz to nie ważne.
- Catherine nic się nie stało, a to jest najważniejsze.
- Gdyby nie ona, nie wyrwalibyśmy się z tego zaklęcia. Jest bardzo potężna.
Nagle znalazłam się z powrotem w opuszczonym domu.
- Teraz rozumiesz? – usłyszałam. Odwróciłam się i ponownie zobaczyłam moją kopię.
- Znowu ty? Kim ty w ogóle jesteś?
- Jestem twoją pamięcią. Czy to ważne? Zrozumiałaś?
- Co niby miałabym rozumieć?
- Nie wieże. Victor próbował zdobyć moc dla siebie. Jest zazdrosny o to, że wszyscy się od niego odwrócili gdy nasi rodzice się spotkali…
-Nasi? – przerwałam jej.
- Jestem twoją częścią więc mogę tak mówić. Odpowiadam za wspomnienia. Każdy ma wiele wcieleń. Jednak tylko Luscendee potrafią się z nimi porozumiewać. Gratuluję! Właśnie poznałaś jedno z nich.
-Czy wcielenia to nie są przypadkiem cechy?
- Długo by gadać. Wracając do tematu. Zazdrosny wujaszek. Przejęcie mocy i tak dalej. Rzecz w tym. Przypomnij sobie co się stało gdy próbował cie odebrać siły?
- Moi rodzice zesztywnieli, trzasnął piorun, tata chciał zabić Victora. W sumie to mu się nie dziwię. Wszystko przez ten naszyjnik. Po co mama mi go dała?
- Coś ci zaczyna świtać?
- Rodzice mówili, że jestem silniejsza niż się spodziewali. Czy to znaczy że…?
- Jesteś w stanie zapanować nad tym przeklętym naszyjnikiem i wykorzystać go przeciwko niemu, a on nie ma pojęcia, że to potrafisz.
- To wspaniale!
- Potrzebni są ci do tego przyjaciele.
- Nie ma mowy! Poradzę sobie sama.
- Obie wiemy, że nie. Medalion czerpie siłę z innych osób ze…
- …stada. Nie dam rady sama. Muszą mi pomóc.
- Nareszcie zrozumiałaś!
- Jak ja mam się z nimi skontaktować?
- Sami to zrobią. Lepiej żebyś się już obudziła mamy przecież piękny niedzielny poranek.
- Już jest niedziela? – krzyknęłam. – Jak mam się stąd wydostać?
- Po prostu zamknij oczy i skup się nad tym.
-Jasne.
- Wiesz co to Luscendee?
- Pewnie. Córka Banshee i Prawdziwego Al… Chyba nie myślisz, że Catherine…
- Pewnie, że o tym myślę.
- Victor. Sam dobrze wiesz, że takie dziecko rodzi się bardzo rzadko.
- Tak wiem, ale..
- Ale co?
-Jest sposób by to sprawdzić. Księżycowy Medalion.
- Myślisz, że dzięki niemu dowiemy się czy ona jest…no wiesz.
- Tak.
- W takim razie co szkodzi sprawdzić?
-Ważne jest by sprawdzić to dzisiaj.
- Czemu?
-Bo inaczej to nie zadziała – powiedział, podnosząc do góry połyskujący wisiorek.
-Księżycowy Medalion? Skąd go masz?
- Czy to ważne? Spotkajmy się o wschodzie księżyca na polanie przy Nemetonie. Max będzie wiedział gdzie to jest.
-Dobrze.
Scena znowu się zmieniła. Tym razem była ruchoma. Moi rodzice szli przez las. Ana trzymała mnie ma rękach.
- Naprawdę myślisz, że to bezpieczne.
- Max, to przecież mój brat. Nic by nie zrobił swojej siostrzenicy.
- Może. Jednak mam złe przeczucia. To w te stronę.
-Nie martw się. A tak w ogóle to skąd znasz to miejsce.
-Za czasów mojej młodości było tu parę nieprzyjemnych akcji. Nie lubię tego drzewa. Ma jakąś dziwną energie. Słyszałem, że druidzi kiedyś odprawiali tu rytuały. Ten głupi pieniek jest…był i być może będzie przyczyną śmierci wielu osób.
- Kochanie, nie bądź takim pesymistą.
- Nie jestem pesymistą! Jestem po prostu czujny.
- To zrozumiałe.
-Jesteście wreszcie! Połóż ją tam – powiedział Victor, a mama ułożyła mnie na kocyku, rozłożonym na pniu drzewa. Victor zawiesił mi na szyi naszyjnik.
- I co teraz? Skąd będziemy wiedzieli, że jest tym Lu…coś tam – zaczął mój tata.
- Gdy oczy waszej córki zaświecą się na fioletowo, znaczyć to będzie, że jest Luscendee.
- To wszystko?
- Nie do końca potrzebna mi jest wasza pomoc.
- Co mamy robić? – spytała moja mama.
- Stańcie po obu stronach Nemetonu.
Moi rodzice zrobili co kazał im mój wujek. Po chwili chmury odsłoniły księżyc w pełni, a wisiorek zalśnił. Moje oczy zaczęły świecić się na fioletowo. Wyglądało to naprawdę zjawiskowo, dopóki oczy moich rodziców nie stały się białe. Ana i Max padli na kolana i zaczęli krzyczeć i zwijać się z bólu.
-Tak! To działa! W końcu zdobędę moc, która należała mi się od zawsze! A wszystko dzięki temu naszyjnikowi. Niedługo pochłonie całą energię tej małej i nie będzie mi już potrzebna.
Nagle zabrzmiał potężny grzmot, a we mnie uderzył piorun. Moje oczy zaczęły mocniej świecić tak jak naszyjnik. Wyglądało to tak jakbym chciała przejąć nad nim kontrolę. Po chwili moi rodzice zaczęli się powoli wybudzać.
- Nie! To nie możliwe.
-Co jest! Co się stało? – obudziła się moja mama.
-Ty! – zdenerwował się mój tata i przemienił w wilkołaka.
- Ja…
Max nie czekał na wyjaśnienia. Rzucił się na Victora. Ten został kilkakrotnie, mocno podrapany, a następnie uciekł.
- Catherine! – krzyknęła moja mama i zdjęła mnie z pnia.
- Jeżeli jeszcze raz go zobaczę. Zabiję!
- Teraz to nie ważne.
- Catherine nic się nie stało, a to jest najważniejsze.
- Gdyby nie ona, nie wyrwalibyśmy się z tego zaklęcia. Jest bardzo potężna.
Nagle znalazłam się z powrotem w opuszczonym domu.
- Teraz rozumiesz? – usłyszałam. Odwróciłam się i ponownie zobaczyłam moją kopię.
- Znowu ty? Kim ty w ogóle jesteś?
- Jestem twoją pamięcią. Czy to ważne? Zrozumiałaś?
- Co niby miałabym rozumieć?
- Nie wieże. Victor próbował zdobyć moc dla siebie. Jest zazdrosny o to, że wszyscy się od niego odwrócili gdy nasi rodzice się spotkali…
-Nasi? – przerwałam jej.
- Jestem twoją częścią więc mogę tak mówić. Odpowiadam za wspomnienia. Każdy ma wiele wcieleń. Jednak tylko Luscendee potrafią się z nimi porozumiewać. Gratuluję! Właśnie poznałaś jedno z nich.
-Czy wcielenia to nie są przypadkiem cechy?
- Długo by gadać. Wracając do tematu. Zazdrosny wujaszek. Przejęcie mocy i tak dalej. Rzecz w tym. Przypomnij sobie co się stało gdy próbował cie odebrać siły?
- Moi rodzice zesztywnieli, trzasnął piorun, tata chciał zabić Victora. W sumie to mu się nie dziwię. Wszystko przez ten naszyjnik. Po co mama mi go dała?
- Coś ci zaczyna świtać?
- Rodzice mówili, że jestem silniejsza niż się spodziewali. Czy to znaczy że…?
- Jesteś w stanie zapanować nad tym przeklętym naszyjnikiem i wykorzystać go przeciwko niemu, a on nie ma pojęcia, że to potrafisz.
- To wspaniale!
- Potrzebni są ci do tego przyjaciele.
- Nie ma mowy! Poradzę sobie sama.
- Obie wiemy, że nie. Medalion czerpie siłę z innych osób ze…
- …stada. Nie dam rady sama. Muszą mi pomóc.
- Nareszcie zrozumiałaś!
- Jak ja mam się z nimi skontaktować?
- Sami to zrobią. Lepiej żebyś się już obudziła mamy przecież piękny niedzielny poranek.
- Już jest niedziela? – krzyknęłam. – Jak mam się stąd wydostać?
- Po prostu zamknij oczy i skup się nad tym.
~***~
Tak wiem. Rozdziału nie było przez trzy miesiące. Ale przydało mi się to, ponieważ konkurs bardzo dobrze mi poszedł. Szczerze powiedziawszy nie miałam pojęcia, że zajdę tak daleko. Rozumiem także, że taki króciutki wpis nie rekompensuje trzech miesięcy, ale spokojnie. Tak naprawdę ten rozdział miał być dłuższy, ale wyszedł aż za długi więc postanowiłam, że podzielę go na dwie części. Dalsza część pojawi się po Nowym Roku. Reasumując. Wracam do bloga. Kolejny rozdział będzie po Nowym Roku. Zapominałabym, jeżeli gdziekolwiek mam jakieś zaległości odnośnie komentarzy postaram się je nadrobić w najbliższym czasie. Na razie się żegnam i życzę wszystkim wybuchowego sylwestra oraz szczęśliwego Nowego Roku.