wtorek, 29 lipca 2014

Rozdział 12

Dziesiąty czerwca. Niedziela. Noc podczas której będzie pełnia księżyca.Ta data rozbrzmiewała w mojej głowie dniami i nocami. To właśnie tej nocy mój świat miał stanąć na głowie. To właśnie tej nocy miałam uzyskać pełnie swojego daru, jednak ja wole go nazywać przekleństwem. 
Minęło kilka dni. W ciągu których nie działo się nic nie zwykłego. Nie miałam tych dziwnych snów. Moi przyjaciele pokazywali mi jak radzić sobie w lesie. Nic nie próbowało mnie na razie zabić. Prawie zapomniałam, że moje życie nie jest normalne. Wszystko było jak wcześniej, aż do nocy z środy na czwartek. Z pozoru normalny dzień ale nie dla mnie. W nocy pilnował mnie Scott. Zasnęłam wtulona w wilczego nastolatka. Gdy otworzyłam oczy, znów trafiłam do tamtej piwnicy. Próbowałam metody, o której powiedział mi Deaton. Nic nie skutkowało. Nagle znów usłyszałam czyiś krzyk. Zdecydowałam, że jednak pójdę zobaczyć kto tak krzyczy. Wspięłam się po schodach, tym razem zważając na miejsce w którym się przewróciłam. Otworzyłam stare, drewniane drzwi, z których schodziła biała farba. Gdy minęłam próg znalazłam się w oświetlonym wypalającą się żarówką salonie. Na ścianach i podłodze było pełno krwi. Meble były poprzewracane i rozszarpane. Wzdrygnęłam się na widok tej masakry. Kątem oka zobaczyłam jakiś czarny cień przebiegający przez pokój. Odwróciłam się, ale już go nie było. Pozostałam w czujności, bowiem cały czas miałam wrażenie,że ktoś mnie obserwuje. Na podłodze, za roztrzaskaną sofą, znajdowała się żarząca się, błękitna linia. Zauważyłam, że ta kreska nie znajduje się tylko na podłodze, ale też na ścianach i suficie. Nagle zapadła noc, linia zmieniła kolor na złoty. Ciągła kreska zaczęła emanować światłem. Złociste promienie złączyły się ze sobą, powodując złoty dym. Cofnęłam się o dwa kroki i zaczęłam odgarniać rękoma mglisty gaz. Nagle we mgle pojawiły się postacie. Rysy znajomych mi twarzy zaczęły się robić wyraźniejsze. Nie mogłam uwierzyć w to co widzę. Zobaczyłam oblicza, które od dawna widywałam tylko na zdjęciach. 
-Mamo? Tato? To wy? To naprawdę wy? 
-Niezupełnie kochanie. -Powiedziała mglista mama. 
-Jesteśmy tu żeby ci pomóc. - Dokończył tata. 
-Jesteśmy tylko wytworem twojej wyobraźni. 
-Ale jesteśmy prawdziwi. 
-Bo to ty ściągnęłaś tu nasze dusze. 
Dokańczali po sobie kolejne zdania. Tak jakby wiedzieli co ich druga połówka ma na myśli. Rozpłakałam się widząc co chwilę lekko rozmywających się rodziców.
 -I ja i mama jesteśmy z ciebie dumni.
 -Moja mała Catherine. 
-Już nie taka mała mamo. 
-Zgadza się kochanie. Jesteś bardzo dzielna. Przepraszamy, że zostawiliśmy cię z tym wszystkim. 
-Ale od teraz jak tylko będziesz nas potrzebować przybędziemy. 
-Brzmi to trochę jak pożegnanie. 
-Żegnaj córciu. Niedługo się znów zobaczymy.
 -Nie. Nie zostawiajcie mnie proszę. 
Rozpłynęli się w powietrzu. 
Nagle z ciemności wyłoniła się czarna postać. Na początku myślałam, że to człowiek. Ale gdy zobaczyłam, pazury, krew oblewającą całe ciało i to, że postać ta nie miała oczu. Ciemne oczodoły skierowane były na mnie. Nagle obok mnie pojawiła się jakaś dziewczyna. Myślałam, że w tym "śnie" już mnie nie zdziwi. A jednak. Ta ubrana w czarną skórzaną kurtkę dziewczyna była MNĄ. Na początku tylko ruszała ustami tak jakby chciała coś powiedzieć, ale z jej ust nie wydobył się żaden dźwięk. W końcu jednak krzyknęła: 
-Walcz z nim!
 Rzuciłam się na monstrum. Nawet nie patrząc co robię. Waliłam w niego pięściami. Kopnęłam go między nogi. Bestia wydała przeraźliwy jęk. Potwór opadł na podłogę. Złapał mnie za kostkę i wykrzykiwał błagalnie moje imię. Chciałam zadać temu czemuś kolejny cios, ale gdy się zamachnęłam to coś wypowiedziało:
 - Cat obudź się. CAT. 
Zastanowiłam się przez chwilę. Przypomniały mi się słowa Deatona. Zamknęłam oczy i skupiłam się. Czułam jak opadam na ziemię. Otworzyłam je i zobaczyłam Scotta leżącego na ziemi parę centymetrów ode mnie.

 ~Scott McCall~ 

Usłyszałem, że Cat wstała. Odwróciłem się w jej kierunku. Catherine usiadła na łóżku. Zszedłem z łóżka i stanąłem przed nią. Przez moment dziewczyna która mi się podoba trwała w bezruchu. Nagle gwałtownie wstała i podniosła powieki. Jej przepiękne piwne oczy przez moment błyszczały. 
-Przeznaczenia nie zmienisz, lecz to nie jego pora, później czas przyjdzie by się z nim uporać. "Łap i uciekaj" zasadą się kieruj, by co utracone ocalić i do domu wrócić.
 Przepowiednia.
 Znaczy to, że Cat znowu jest w tym śnie. Muszę ją z tego wybudzić. W tej samej chwili drgnęła. Jej oczy przepełniała teraz ciemność. Zbliżyłem się do niej ale oba mnie zaatakowała. Okładała mnie pięściami, drapała paznokciami, aż w końcu dostałem w czułe miejsce. Zwijając się przyczołgałem się do Catherine i złapałem ją za kostkę.
 -Cat, proszę obudź się, to ja Scott. - krzyczałem ale nic to nie pomogło, lecz nie przestawałem. -Cat obudź się CAT! - Na chwilę przestała się trząść i uwolnić się z mojego uścisku. Zamknęła oczy a ja puściłem jej kostkę i odsunąłem się kawałek. Dziewczyna opadła na podłogę i się ocknęła. 
-Scott? C-co się stało? 
Usiadłem i oparłem się o ścianę. Mimo tego, że posiadam zdolność szybkiego uleczania się. Nadal czułem przeszywający ból w okolicach mojego krocza. 
-Och Cat. Trzeba powiadomić resztę.










Okej oto rozdział 12. Bardzo przepraszam, że taki krótki, ale jutro jadę na wakacje do babci i nie będzie mnie w domu przez jakiś czas i chciałam żeby coś się jeszcze pojawiło przed moim wyjazdem. Miłego czytania.

niedziela, 13 lipca 2014

Rozdział 11

Wyszliśmy ze szkoły i wsiedliśmy do niebieskiego jeepa Stilesa.
 -Tak właściwie to gdzie jedziemy?
 -Do mojego szefa. 
-Scott? 
-Tak?
 -Z tego co wiem pracujesz w klinice weterynaryjnej. 
-Tak.
 -To czemu jedziemy do twojego szefa? 
-Wszystkiego się dowiesz na miejscu. 
-Jasne.- Powiedziałam z irytacją w głosie. Po czym spojrzałam na rękę która zaczęła mi pulsować bólem, ale nie był on zwyczajny, był to delikatny, kojący, dobry ból. Nagle krew przestała mi kapać, a głęboka rana- goić. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom -Scott?
 -Tak?
 -Cokolwiek planujesz lepiej się pośpieszmy, bo to zaczyna się robić dziwne. - Po tych słowach pokazałam mu zrastającą się ranę.
 -Stiles. Gazu. Trzeba dojechać do Deatona zanim rana całkowicie się zagoi. Im bliżej pełni tym twoje zdolności rosną Cat.
 -To by tłumaczyło czemu TO się dzieje.

Wysłałam Mel SMS-a, żeby przyjechała do kliniki zwierzęcej, a ona odpisała, że niedługo będzie, nie pytając nawet gdzie to jest. Stanęliśmy na parkingu przed kliniką i udaliśmy się w kierunku drzwi. Gdy chciałam je otworzyć Scott złapał mnie za ramię i odciągnął do tyłu. Po czym Stiles złapał i pociągnął za klamkę. Następnie przeszliśmy przez drewnianą bramkę, której również Scott nie pozwolił mi otworzyć.
 -Dlaczego Stiles otwiera te bramki, a mi nie pozwalasz? 
-Bo cały budynek jest wzmocniony jarzębem, a stworzenia nadprzyrodzone nie mogą przez nie przejść. 
-Fajnie. Nie dość, że zamiast do lekarza zaczynam chodzić do weterynarza, to jeszcze nie moge dotykać jakiegoś tam drzewka.
 Scott zaczął się śmiać, a ja poczułam się jak idiotka. Weszliśmy do pomieszczenia gdzie znajdował się długi, metalowy stół i drewniane szafki z szybkami, przez które widać było różne fiolki i pojemniki na lekarstwa. Przy jednym z blatów stał niezbyt wysoki, łysy mężczyzna o ciemnym kolorze skóry, ubrany w biały fartuch.
 -Deaton. Mamy do ciebie sprawę.
 Mężczyzna odwrócił sie do nas i spojrzał na mnie tak jakby znał mnie od dawna.
- To jest... 
-Catherine. - Dokończył dr. Deaton. Wmurowało mnie w podłogę, a Scottowi i Stilesowi opadła szczena. 
-Skąd wiesz jak mam na imię? 
-Znałem ciebie i twoich rodziców zanim jeszcze się wyprowadziłaś. Przykro mi z powodu rodziców. 
- Ty znałeś moich rodziców? 
-Tak i rodz...
 W tej chwili weszła Mel i uśmiechnęła się do nas. 
-Witaj Alan. 
-Melanie? Długo się nie widzieliśmy, jak się masz? 
-Wcale nie tak długo. Tak z piętnaście lat w przybliżeniu. 
Deaton zaczął się śmiać po czym dodał:
 -Minęło tyle lat a ty wciąż jesteś wieczną optymistką. 
Moja ciocia, optymistką! Hahah, dobry żart panie doktorze. Już chciałam coś powiedzieć ale Stiles mnie uprzedził. 
-Ooo, opowiedzcie jak się poznaliście, ze szczegółami.- Uśmiechnął się swoim sarkastycznym i poirytowanym uśmiechem. - Rozsiądźcie się i zacznijcie od początku. Najlepiej od dinozaurów. - Powiedział i oparł się o ścianę, krzyżując ręce na klatce piersiowej.
 -Stiles ma racje. Później sobie powspominacie. Nie przyszliśmy tu bez powodu. Cat opowiedz co się stało.
 Zaczęłam od pokazania im dłoni, która się już prawie zagoiła. Opowiedziałam o moim śnie i ponownie polazłam rękę, na której było widać już tylko białą bliznę, która znikała na moich oczach. Na koniec powiedziałam jeszcze o tym, że "weszłam" Stilesowi do głowy. Przez co trochę się speszył. Mel patrzyła na mnie z otwartymi szeroko oczami, a Deaton zdawał się być bardziej zainteresowany Melanie, ale spojrzał na mnie tak jakby coś wiedział. Następnie jego wzrok powędrował na Scotta i Stilesa. Mistrz sarkazmu chyba to zauważył.
 -Deaton. Znam to spojrzenie. Dobrze wiesz co się dzieje. Mów o co chodzi. 
Doktor głęboko westchnął i spojrzał na Scotta. 
-Scott pamiętasz jak Peter zmuszał cię do robienia złych rzeczy?
Chłopak, aż się wzdrygnął i najwyraźniej pogrążył we wspomnieniach. 
-Tak pamiętam- Odpowiedział i dodał posępnie.- aż za dobrze. 
-No więc wykorzystywał wtedy ciebie jako marionetkę. Nie wiedziałeś praktycznie co robisz. 
-Tak. -Spojrzał z żalem w oczach na swojego przyjaciela. Stiles za to uśmiechnął się do niego jakby chciał powiedzieć Stary to przecież nie twoja wina. - Dzięki, że mi przypomniałeś. Ale co to ma wspólnego z Cat? 
- No więc teraz ktoś wykorzystuje podobną technikę by wciągnąć ducha Catherine do czyjegoś wspomnienia lub tak zwanego Żywego Snu, jest to bezpośrednia projekcja czyjejś wyobraźni. Taka osoba panuje nad swoim snem i wciąga cię do niego.
-Da się to jakoś powstrzymać? 
-Z tego co wiem musisz to znosić dopóty, dopóki ten ktoś nie osiągnie swojego celu.
-O no to świetnie. 
-Ale... 
-C-co JAKIE ALE?!
-Możesz zapanować nad takim przekazem, niestety dopiero po rozkwitnięciu. Do tego czasu ktoś musi cię pilnować dwadzieścia cztery godziny na dobę. 
-Okej, a co jak znów zasnę?
-Cat i tak musisz spać. Nie martw się, nie za każdym razem jak będziesz spać, będzie ci się to przytrafiać. 
-A co jeśli coś takiego się zdarzy?
- To zależy tylko od ciebie.
-To znaczy?
-Jeżeli będziesz chciała możesz opuścić taki sen, ale nie musisz. Możesz sprawdzić co ten ktoś próbuje ci przekazać.
-Wątpię żebym chciała się dowiadywać o co chodzi. Co trzeba zrobić żeby się wydostać?
-To proste. Wystarczy się skupić na powrocie do swojego ciała. Najlepiej najpierw wyobrazić sobie pomieszczenie, w którym się było oraz osobę w nim przebywającą. Jest to jeden z powodów dlaczego ktoś musi cały czas z tobą być.
-To są jakieś inne?
-Są jeszcze dwa. To są bardziej niepokojące powody. W pewnym momencie snu możesz usłyszeć jakieś słowa, coś w rodzaju przepowiedni. Po obudzeniu się nie będziesz ich pamiętać, ale będziesz je mówiła przez sen. A takie słowa warto zapamiętać. 
-Świetnie. Co z tym drugim powodem?
-Więc... możesz zostać opętana. Będziesz reagowała tak samo jak Scott za czasów Alphy Petera, a wtedy przyda się ktoś do zareagowania i powstrzymania cię. 
OPĘTANA?!  Z dnia na dzień robi się coraz gorzej. Kiedy to się skończy?
-Okej. Jeszcze jakieś wieści? Bo gorzej już chyba być nie może.
-Catherine. Ktokolwiek robi tobie te rzeczy,  jest bardzo potężny i najwyraźniej nie chce ci tylko czegoś pokazać .
-No świetnie. Nie lepiej będzie mnie po prostu zabić na miejscu?
-NIE! - Krzyknęli moi dwaj przyjaciele i Melanie.
-Kochanie wybij sobie ten pomysł z głowy. Obiecałam twoim rodzicom, że będę cię chronić za wszelką cenę. Cat ty jesteś dla mnie jak córka!
Chyba po raz pierwszy od bardzo dawna zobaczyłam jak Melanie płacze. Przytuliłam się do niej i zdecydowałam, że muszę to przetrwać. Dla Mel.  Dla moich przyjaciół. Dla moich rodziców. O nie! Nie dam się tak łatwo zabić. Będą się musieli postarać żeby mnie załatwić. I wiem, że przyjaciele mi pomogą, cokolwiek będzie się działo.

piątek, 11 lipca 2014

Rozdział 10



-Dziś jest 3 czerwca. - Powiedział zwracając się do mnie Scott. - Cat kiedy masz urodziny?

- 8 czerwca.

 -Dwa dni przed pełnią.- Stwierdził Stiles

- Czyli mamy tydzień do twojego rozkwitnięcia. - Ustalił Scott.

 -Co będziemy robić do tego czasu?

-Szkolić cię.

-Niby jak skoro jeszcze nie rozkwitłam.

 -Nie musisz osiągnąć pełni swoich umiejętności, żeby zacząć się uczyć. A z resztą nigdy nie wiadomo czy ten cały Victor nie zaatakuje wcześniej. - Zgodnie razem powiedzieli moi przyjaciele. Nie chciałam im mówić, że Victor to mój wujek.

-Dobra powiedzmy, że zgadzam się na  tę szkołę przetrwania. Jakby to miało wyglądać?

-Skoro jesteś  w połowie Banshee , to ja jako Banshee mogę cię nauczyć tego co wiem, a uwierz mi, że nie jest tego dużo.

-Tak samo ja, jako wilkołak pokażę ci jak walczyć i zapanować nad umiejętnościami. Allison może cię nauczyć polować, a Stiles…  Stiles może…  hmm… właśnie Stiles.  Może mógłby ci pokazać jak…  nie jednak nie.

-Dzięki Scott, jakbyś nie zauważył STOJĘ METR OD CIEBIE!

-Wiem,  Stiles może ci pokazać jak zostać mistrzem sarkazmu. –Powiedziała Lydia a my zaczęliśmy się śmiać. Omówiliśmy  co będziemy robić  i kiedy.  Tak właściwie to można powiedzieć, że ustalili  mi plan lekcji. Po prostu świetnie. Ustalili również, że przez najbliższy tydzień na zmianę będą pełnić przy warty. Cokolwiek według z nich to znaczy, czeka mnie ciekawy i zapewne męczący tydzień. Tej nocy została ze mną Allison, która następnego dnia miała mnie nauczyć strzelać  z łuku.  

Poszłam rano z Allison do szkoły.  Przyjaciółka odprowadziła mnie pod salę  i udała się na historię. Skierowałam wzrok  w stronę swojej ławki i dwóch z nią sąsiadujących. Ku mojej uciesze spostrzegłam tam Scotta i Stilesa którzy z uwagą przyglądali się jakimś kartkom. Usiadłam i odwróciłam się do nich by zapytać się co czytają. Oni podnieśli głowy i spojrzeli się na mnie, a ich miny były jednoznaczne. Coś co tam przeczytali było związane ze mną i zapewne niezbyt przyjemne.

-Co się dzieje? Chłopaki, macie miny jakbyście zobaczyli ducha.

-Cat czy Melanie powiedziała ci wszystko o twojej rodzinie?

-Zapewne tak. Czemu?

- Patrz. – Powiedział Stiles wręczając mi kartkę, na której było zdjęcie jakiegoś faceta  podpisanego jako Victor Lounder. Lounder.. to panieńskie nazwisko mojej mamy.

-Słuchajcie, nie chciałam wam mówić bo…

-  Czekaj. TY WIEDZIAŁAŚ?!

-Tak ale… chwila. Skąd wy macie te dokumenty ?

-No wiesz Cat, mój tata jest szeryfem więc…

-… włamałeś się do głównego komputera policji i wykradłeś informacje, które uznałaś za związane ze mną? –Dokończyłam  za niego.

-Jak ty to? No tak „ Częściowa zdolność telepatii” –Zacytował Stiles. Czyli to tak będzie wyglądać moje życie  za tydzień? Będę wchodzić ludziom do głowy nawet o  tym nie wiedząc? Po prostu bosko!
-Słuchajcie nie chciałam wam mówić bo...
-Spokojnie Cat, rozumiemy. Nie musisz się nam tłumaczyć. Nie chcesz mieć z nim cokolwiek wspólnego, a to, że jest twoją rodziną...
-Stiles starczy. Nie martw się, bez względu na to co zdecydujesz się z nim zrobić my cię poprzemy.
-Jezu chłopaki jeszcze nikt mnie nigdy tak nie wsparł. Kocham was! - Matko czy ja to powiedziałam na głos? Najwyraźniej bo na twarzach obu zagościł uśmiech. Próbowałam powstrzymać rumieńce, chciałam jeszcze im powiedzieć, że są dla mnie jak bracia, ale usłyszałam dźwięczny głos trenera:
-McCall, Stilinski siadać i chcę dzisiaj widzieć wasze tyłki na treningu.
-Tak trenerze.- powiedzieli zgodnie, a nauczyciel ciągnął dalej:
-Greenberg przestań się tak głupio szczerzyć. Dobra klaso dzisiaj zajmiemy się...

Nie słyszałam dalszych słów trenera wszystko  się rozmyło. Poczułam się zmęczona, na chwilę przymknęłam oczy, ale gdy zorientowałam się, że coś jest nie tak, otworzyłam je i to zobaczyłam nie było salą od ekonomi. Wręcz przeciwnie. Nie byłam nawet w szkole. Zrobiło mi się zimno. Wstałam i rozejrzałam się po pomieszczeniu. Było dość duże i ciemne na ścianach wisiały próchniejące pułki. Wszędzie znajdowały się liczne pajęczyny opatulone grubą warstwą kurzu. Z sufitu zwisała stara, pewnie wypalona żarówka. Na prawo od sterty zakurzonych skrzyni znajdowały się schody prowadzące na górę do jakiś drzwi. Nagle usłyszałam czyiś krzyk. Nie wiedząc czemu rzuciłam się w kierunku schodów. Lecz zanim dotarłam do drzwi, przewróciłam się i uderzyłam ręką w coś ostrego przy okazji rozcinając ją. Wtem usłyszałam dziwny gwizd i jak ktoś wołał mnie po nazwisku. Ocknęłam się w klasie. Podniosłam wzrok i spostrzegłam trenera trzymającego w ręku gwizdek.
-Catherine zadałem ci pytanie.
-Przepraszam. Źle się czuję muszę iść do pielęgniarki. Kręci mi się w głowie. -Spojrzałam na Scotta i Stilesa, którzy najwyraźniej zrozumieli, że chcę aby ze mną poszli.
-Zaprowadzimy ją. -Krzyknęli zgodnie, zrywając się z krzeseł
-Niech będzie. -Powiedział trener. Spojrzałam na rękę, która zaczęła mnie piec, zacisnęłam ją w przerażeniu. Ona krwawiła! Jak to możliwe? Wyszłam z sali razem ze Scottem i Stilesem.
-Cat gdzie idziesz? Pielęgniarka jest tam. - Spytał Stiles,  a ja ciągnęłam z nim rozmowę.
-Słuchajcie coś jest nie tak. 
-Zasnęłaś na lekcji i kręci ci się w głowie. Co jest w tym nie tak?
-Nie kręci mi się w głowie. 
-To czemu...
-Powiedziałam tak żeby trener pozwolił wam iść ze mną. To co mi się śniło było dziwne. Czułam się jakbym się przeniosła w zupełnie inne miejsce, a nie zasnęła. Czułam się jakbym już kiedyś tam była. Znalazłam  w jakiejś piwnicy, nagle usłyszałam, że ktoś krzyczy. Pobiegłam i przewróciłam się rozcinając rękę. Nadal w tym śnie nie było by nic niezwykłego. Gdyby nie to. - Podniosłam dłoń do góry i otworzyłam ją. Po ramieniu spłynęła mi ciepła stróżka krwi.
- Wiecie może jak to się stało.
-Nie - Zaprzeczył Scott. - Ale wiem kto może coś wiedzieć na ten temat. 



-----------------------------------------------------------

Nareszcie rozdział 10. Bardzo ale to bardzo przepraszam za to  straszne opóźnienie. Za tydzień jadę nad morze z rodziną więc postaram się jeszcze coś dodać. Zwłaszcza, że w sierpniu wyjeżdżam do babci gdzie internet mam ograniczony. Podsumowując na pewno się w najbliższym czasie coś pojawi. Tak czy inaczej mam nadzieję,  że się spodoba. :D