wtorek, 29 lipca 2014

Rozdział 12

Dziesiąty czerwca. Niedziela. Noc podczas której będzie pełnia księżyca.Ta data rozbrzmiewała w mojej głowie dniami i nocami. To właśnie tej nocy mój świat miał stanąć na głowie. To właśnie tej nocy miałam uzyskać pełnie swojego daru, jednak ja wole go nazywać przekleństwem. 
Minęło kilka dni. W ciągu których nie działo się nic nie zwykłego. Nie miałam tych dziwnych snów. Moi przyjaciele pokazywali mi jak radzić sobie w lesie. Nic nie próbowało mnie na razie zabić. Prawie zapomniałam, że moje życie nie jest normalne. Wszystko było jak wcześniej, aż do nocy z środy na czwartek. Z pozoru normalny dzień ale nie dla mnie. W nocy pilnował mnie Scott. Zasnęłam wtulona w wilczego nastolatka. Gdy otworzyłam oczy, znów trafiłam do tamtej piwnicy. Próbowałam metody, o której powiedział mi Deaton. Nic nie skutkowało. Nagle znów usłyszałam czyiś krzyk. Zdecydowałam, że jednak pójdę zobaczyć kto tak krzyczy. Wspięłam się po schodach, tym razem zważając na miejsce w którym się przewróciłam. Otworzyłam stare, drewniane drzwi, z których schodziła biała farba. Gdy minęłam próg znalazłam się w oświetlonym wypalającą się żarówką salonie. Na ścianach i podłodze było pełno krwi. Meble były poprzewracane i rozszarpane. Wzdrygnęłam się na widok tej masakry. Kątem oka zobaczyłam jakiś czarny cień przebiegający przez pokój. Odwróciłam się, ale już go nie było. Pozostałam w czujności, bowiem cały czas miałam wrażenie,że ktoś mnie obserwuje. Na podłodze, za roztrzaskaną sofą, znajdowała się żarząca się, błękitna linia. Zauważyłam, że ta kreska nie znajduje się tylko na podłodze, ale też na ścianach i suficie. Nagle zapadła noc, linia zmieniła kolor na złoty. Ciągła kreska zaczęła emanować światłem. Złociste promienie złączyły się ze sobą, powodując złoty dym. Cofnęłam się o dwa kroki i zaczęłam odgarniać rękoma mglisty gaz. Nagle we mgle pojawiły się postacie. Rysy znajomych mi twarzy zaczęły się robić wyraźniejsze. Nie mogłam uwierzyć w to co widzę. Zobaczyłam oblicza, które od dawna widywałam tylko na zdjęciach. 
-Mamo? Tato? To wy? To naprawdę wy? 
-Niezupełnie kochanie. -Powiedziała mglista mama. 
-Jesteśmy tu żeby ci pomóc. - Dokończył tata. 
-Jesteśmy tylko wytworem twojej wyobraźni. 
-Ale jesteśmy prawdziwi. 
-Bo to ty ściągnęłaś tu nasze dusze. 
Dokańczali po sobie kolejne zdania. Tak jakby wiedzieli co ich druga połówka ma na myśli. Rozpłakałam się widząc co chwilę lekko rozmywających się rodziców.
 -I ja i mama jesteśmy z ciebie dumni.
 -Moja mała Catherine. 
-Już nie taka mała mamo. 
-Zgadza się kochanie. Jesteś bardzo dzielna. Przepraszamy, że zostawiliśmy cię z tym wszystkim. 
-Ale od teraz jak tylko będziesz nas potrzebować przybędziemy. 
-Brzmi to trochę jak pożegnanie. 
-Żegnaj córciu. Niedługo się znów zobaczymy.
 -Nie. Nie zostawiajcie mnie proszę. 
Rozpłynęli się w powietrzu. 
Nagle z ciemności wyłoniła się czarna postać. Na początku myślałam, że to człowiek. Ale gdy zobaczyłam, pazury, krew oblewającą całe ciało i to, że postać ta nie miała oczu. Ciemne oczodoły skierowane były na mnie. Nagle obok mnie pojawiła się jakaś dziewczyna. Myślałam, że w tym "śnie" już mnie nie zdziwi. A jednak. Ta ubrana w czarną skórzaną kurtkę dziewczyna była MNĄ. Na początku tylko ruszała ustami tak jakby chciała coś powiedzieć, ale z jej ust nie wydobył się żaden dźwięk. W końcu jednak krzyknęła: 
-Walcz z nim!
 Rzuciłam się na monstrum. Nawet nie patrząc co robię. Waliłam w niego pięściami. Kopnęłam go między nogi. Bestia wydała przeraźliwy jęk. Potwór opadł na podłogę. Złapał mnie za kostkę i wykrzykiwał błagalnie moje imię. Chciałam zadać temu czemuś kolejny cios, ale gdy się zamachnęłam to coś wypowiedziało:
 - Cat obudź się. CAT. 
Zastanowiłam się przez chwilę. Przypomniały mi się słowa Deatona. Zamknęłam oczy i skupiłam się. Czułam jak opadam na ziemię. Otworzyłam je i zobaczyłam Scotta leżącego na ziemi parę centymetrów ode mnie.

 ~Scott McCall~ 

Usłyszałem, że Cat wstała. Odwróciłem się w jej kierunku. Catherine usiadła na łóżku. Zszedłem z łóżka i stanąłem przed nią. Przez moment dziewczyna która mi się podoba trwała w bezruchu. Nagle gwałtownie wstała i podniosła powieki. Jej przepiękne piwne oczy przez moment błyszczały. 
-Przeznaczenia nie zmienisz, lecz to nie jego pora, później czas przyjdzie by się z nim uporać. "Łap i uciekaj" zasadą się kieruj, by co utracone ocalić i do domu wrócić.
 Przepowiednia.
 Znaczy to, że Cat znowu jest w tym śnie. Muszę ją z tego wybudzić. W tej samej chwili drgnęła. Jej oczy przepełniała teraz ciemność. Zbliżyłem się do niej ale oba mnie zaatakowała. Okładała mnie pięściami, drapała paznokciami, aż w końcu dostałem w czułe miejsce. Zwijając się przyczołgałem się do Catherine i złapałem ją za kostkę.
 -Cat, proszę obudź się, to ja Scott. - krzyczałem ale nic to nie pomogło, lecz nie przestawałem. -Cat obudź się CAT! - Na chwilę przestała się trząść i uwolnić się z mojego uścisku. Zamknęła oczy a ja puściłem jej kostkę i odsunąłem się kawałek. Dziewczyna opadła na podłogę i się ocknęła. 
-Scott? C-co się stało? 
Usiadłem i oparłem się o ścianę. Mimo tego, że posiadam zdolność szybkiego uleczania się. Nadal czułem przeszywający ból w okolicach mojego krocza. 
-Och Cat. Trzeba powiadomić resztę.










Okej oto rozdział 12. Bardzo przepraszam, że taki krótki, ale jutro jadę na wakacje do babci i nie będzie mnie w domu przez jakiś czas i chciałam żeby coś się jeszcze pojawiło przed moim wyjazdem. Miłego czytania.

4 komentarze:

  1. Ej a co jaki czas będą się pojawiać rozdziały?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Niestety moje rozdziały pojawiają się dość niesystematycznie (tak jak moja wena) ale jestem w trakcie pisania trzynastki, jednak pojawi sie za nie wczesniej niz tydzien, bo jestem na wakacjach, gdzie nie mam zbytniego dostępu do internetu. Licze na to, że moja niesystematyczność nie przeszkadza aż tak. :-)

      Usuń
  2. Od początku bardzo zaintrygowało mnie Twoje opowiadanie :) No ale żeby taki cios poniżej pasa, haha? :D Czekam na następne <3

    Przy okazji zapraszam na cieplutkiego jeszcze bloga :) Pojawił się już prolog, to także fan fiction TW, więc tym bardziej liczę, że zajrzysz :D

    http://keep-ya-far.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń