-Dziś jest 3 czerwca. - Powiedział
zwracając się do mnie Scott. - Cat kiedy masz urodziny?
- 8 czerwca.
-Dwa
dni przed pełnią.- Stwierdził Stiles
- Czyli mamy tydzień do twojego
rozkwitnięcia. - Ustalił Scott.
-Co
będziemy robić do tego czasu?
-Szkolić cię.
-Niby jak skoro jeszcze nie rozkwitłam.
-Nie
musisz osiągnąć pełni swoich umiejętności, żeby zacząć się uczyć. A z resztą
nigdy nie wiadomo czy ten cały Victor nie zaatakuje wcześniej. - Zgodnie razem
powiedzieli moi przyjaciele. Nie chciałam im mówić, że Victor to mój wujek.
-Dobra powiedzmy, że zgadzam się na tę szkołę przetrwania. Jakby to miało
wyglądać?
-Skoro jesteś w połowie Banshee , to ja jako Banshee mogę
cię nauczyć tego co wiem, a uwierz mi, że nie jest tego dużo.
-Tak samo ja, jako wilkołak pokażę ci jak
walczyć i zapanować nad umiejętnościami. Allison może cię nauczyć polować, a
Stiles… Stiles może… hmm… właśnie Stiles. Może mógłby ci pokazać jak… nie jednak nie.
-Dzięki Scott, jakbyś nie zauważył STOJĘ
METR OD CIEBIE!
-Wiem, Stiles może ci pokazać jak zostać mistrzem
sarkazmu. –Powiedziała Lydia a my zaczęliśmy się śmiać. Omówiliśmy co będziemy robić i kiedy.
Tak właściwie to można powiedzieć, że ustalili mi plan lekcji. Po prostu świetnie. Ustalili również, że przez najbliższy tydzień na zmianę
będą pełnić przy warty. Cokolwiek według z nich to znaczy, czeka mnie ciekawy i
zapewne męczący tydzień. Tej nocy została ze mną Allison, która następnego dnia
miała mnie nauczyć strzelać z łuku.
Poszłam rano z Allison do szkoły. Przyjaciółka odprowadziła mnie pod salę i udała się na historię. Skierowałam wzrok w stronę swojej ławki i dwóch z nią
sąsiadujących. Ku mojej uciesze spostrzegłam tam Scotta i Stilesa którzy z
uwagą przyglądali się jakimś kartkom. Usiadłam i odwróciłam się do nich by
zapytać się co czytają. Oni podnieśli głowy i spojrzeli się na mnie, a ich miny
były jednoznaczne. Coś co tam przeczytali było związane ze mną i zapewne niezbyt przyjemne.
-Co się dzieje? Chłopaki, macie miny
jakbyście zobaczyli ducha.
-Cat czy Melanie powiedziała ci wszystko o
twojej rodzinie?
-Zapewne tak. Czemu?
- Patrz. – Powiedział Stiles wręczając mi
kartkę, na której było zdjęcie jakiegoś faceta podpisanego jako Victor Lounder. Lounder.. to panieńskie nazwisko mojej
mamy.
-Słuchajcie, nie chciałam wam mówić bo…
- Czekaj. TY WIEDZIAŁAŚ?!
-Tak ale… chwila. Skąd wy macie te
dokumenty ?
-No wiesz Cat, mój tata jest szeryfem więc…
-… włamałeś się do głównego komputera
policji i wykradłeś informacje, które uznałaś za związane ze mną? –Dokończyłam za niego.
-Jak ty to? No tak „ Częściowa zdolność
telepatii” –Zacytował Stiles. Czyli to tak będzie wyglądać moje życie za tydzień? Będę wchodzić ludziom do głowy
nawet o tym nie wiedząc? Po prostu bosko!
-Słuchajcie nie chciałam wam mówić bo...
-Spokojnie Cat, rozumiemy. Nie musisz się nam tłumaczyć. Nie chcesz mieć z nim cokolwiek wspólnego, a to, że jest twoją rodziną...
-Stiles starczy. Nie martw się, bez względu na to co zdecydujesz się z nim zrobić my cię poprzemy.
-Jezu chłopaki jeszcze nikt mnie nigdy tak nie wsparł. Kocham was! - Matko czy ja to powiedziałam na głos? Najwyraźniej bo na twarzach obu zagościł uśmiech. Próbowałam powstrzymać rumieńce, chciałam jeszcze im powiedzieć, że są dla mnie jak bracia, ale usłyszałam dźwięczny głos trenera:
-McCall, Stilinski siadać i chcę dzisiaj widzieć wasze tyłki na treningu.
-Tak trenerze.- powiedzieli zgodnie, a nauczyciel ciągnął dalej:
-Greenberg przestań się tak głupio szczerzyć. Dobra klaso dzisiaj zajmiemy się...
Nie słyszałam dalszych słów trenera wszystko się rozmyło. Poczułam się zmęczona, na chwilę przymknęłam oczy, ale gdy zorientowałam się, że coś jest nie tak, otworzyłam je i to zobaczyłam nie było salą od ekonomi. Wręcz przeciwnie. Nie byłam nawet w szkole. Zrobiło mi się zimno. Wstałam i rozejrzałam się po pomieszczeniu. Było dość duże i ciemne na ścianach wisiały próchniejące pułki. Wszędzie znajdowały się liczne pajęczyny opatulone grubą warstwą kurzu. Z sufitu zwisała stara, pewnie wypalona żarówka. Na prawo od sterty zakurzonych skrzyni znajdowały się schody prowadzące na górę do jakiś drzwi. Nagle usłyszałam czyiś krzyk. Nie wiedząc czemu rzuciłam się w kierunku schodów. Lecz zanim dotarłam do drzwi, przewróciłam się i uderzyłam ręką w coś ostrego przy okazji rozcinając ją. Wtem usłyszałam dziwny gwizd i jak ktoś wołał mnie po nazwisku. Ocknęłam się w klasie. Podniosłam wzrok i spostrzegłam trenera trzymającego w ręku gwizdek.
-Catherine zadałem ci pytanie.
-Przepraszam. Źle się czuję muszę iść do pielęgniarki. Kręci mi się w głowie. -Spojrzałam na Scotta i Stilesa, którzy najwyraźniej zrozumieli, że chcę aby ze mną poszli.
-Zaprowadzimy ją. -Krzyknęli zgodnie, zrywając się z krzeseł
-Niech będzie. -Powiedział trener. Spojrzałam na rękę, która zaczęła mnie piec, zacisnęłam ją w przerażeniu. Ona krwawiła! Jak to możliwe? Wyszłam z sali razem ze Scottem i Stilesem.
-Cat gdzie idziesz? Pielęgniarka jest tam. - Spytał Stiles, a ja ciągnęłam z nim rozmowę.
-Słuchajcie coś jest nie tak.
-Zasnęłaś na lekcji i kręci ci się w głowie. Co jest w tym nie tak?
-Nie kręci mi się w głowie.
-To czemu...
-Powiedziałam tak żeby trener pozwolił wam iść ze mną. To co mi się śniło było dziwne. Czułam się jakbym się przeniosła w zupełnie inne miejsce, a nie zasnęła. Czułam się jakbym już kiedyś tam była. Znalazłam w jakiejś piwnicy, nagle usłyszałam, że ktoś krzyczy. Pobiegłam i przewróciłam się rozcinając rękę. Nadal w tym śnie nie było by nic niezwykłego. Gdyby nie to. - Podniosłam dłoń do góry i otworzyłam ją. Po ramieniu spłynęła mi ciepła stróżka krwi.
- Wiecie może jak to się stało.
-Nie - Zaprzeczył Scott. - Ale wiem kto może coś wiedzieć na ten temat.
-Słuchajcie nie chciałam wam mówić bo...
-Spokojnie Cat, rozumiemy. Nie musisz się nam tłumaczyć. Nie chcesz mieć z nim cokolwiek wspólnego, a to, że jest twoją rodziną...
-Stiles starczy. Nie martw się, bez względu na to co zdecydujesz się z nim zrobić my cię poprzemy.
-Jezu chłopaki jeszcze nikt mnie nigdy tak nie wsparł. Kocham was! - Matko czy ja to powiedziałam na głos? Najwyraźniej bo na twarzach obu zagościł uśmiech. Próbowałam powstrzymać rumieńce, chciałam jeszcze im powiedzieć, że są dla mnie jak bracia, ale usłyszałam dźwięczny głos trenera:
-McCall, Stilinski siadać i chcę dzisiaj widzieć wasze tyłki na treningu.
-Tak trenerze.- powiedzieli zgodnie, a nauczyciel ciągnął dalej:
-Greenberg przestań się tak głupio szczerzyć. Dobra klaso dzisiaj zajmiemy się...
Nie słyszałam dalszych słów trenera wszystko się rozmyło. Poczułam się zmęczona, na chwilę przymknęłam oczy, ale gdy zorientowałam się, że coś jest nie tak, otworzyłam je i to zobaczyłam nie było salą od ekonomi. Wręcz przeciwnie. Nie byłam nawet w szkole. Zrobiło mi się zimno. Wstałam i rozejrzałam się po pomieszczeniu. Było dość duże i ciemne na ścianach wisiały próchniejące pułki. Wszędzie znajdowały się liczne pajęczyny opatulone grubą warstwą kurzu. Z sufitu zwisała stara, pewnie wypalona żarówka. Na prawo od sterty zakurzonych skrzyni znajdowały się schody prowadzące na górę do jakiś drzwi. Nagle usłyszałam czyiś krzyk. Nie wiedząc czemu rzuciłam się w kierunku schodów. Lecz zanim dotarłam do drzwi, przewróciłam się i uderzyłam ręką w coś ostrego przy okazji rozcinając ją. Wtem usłyszałam dziwny gwizd i jak ktoś wołał mnie po nazwisku. Ocknęłam się w klasie. Podniosłam wzrok i spostrzegłam trenera trzymającego w ręku gwizdek.
-Catherine zadałem ci pytanie.
-Przepraszam. Źle się czuję muszę iść do pielęgniarki. Kręci mi się w głowie. -Spojrzałam na Scotta i Stilesa, którzy najwyraźniej zrozumieli, że chcę aby ze mną poszli.
-Zaprowadzimy ją. -Krzyknęli zgodnie, zrywając się z krzeseł
-Niech będzie. -Powiedział trener. Spojrzałam na rękę, która zaczęła mnie piec, zacisnęłam ją w przerażeniu. Ona krwawiła! Jak to możliwe? Wyszłam z sali razem ze Scottem i Stilesem.
-Cat gdzie idziesz? Pielęgniarka jest tam. - Spytał Stiles, a ja ciągnęłam z nim rozmowę.
-Słuchajcie coś jest nie tak.
-Zasnęłaś na lekcji i kręci ci się w głowie. Co jest w tym nie tak?
-Nie kręci mi się w głowie.
-To czemu...
-Powiedziałam tak żeby trener pozwolił wam iść ze mną. To co mi się śniło było dziwne. Czułam się jakbym się przeniosła w zupełnie inne miejsce, a nie zasnęła. Czułam się jakbym już kiedyś tam była. Znalazłam w jakiejś piwnicy, nagle usłyszałam, że ktoś krzyczy. Pobiegłam i przewróciłam się rozcinając rękę. Nadal w tym śnie nie było by nic niezwykłego. Gdyby nie to. - Podniosłam dłoń do góry i otworzyłam ją. Po ramieniu spłynęła mi ciepła stróżka krwi.
- Wiecie może jak to się stało.
-Nie - Zaprzeczył Scott. - Ale wiem kto może coś wiedzieć na ten temat.
-----------------------------------------------------------
Nareszcie rozdział 10. Bardzo ale to bardzo przepraszam za to straszne opóźnienie. Za tydzień jadę nad morze z rodziną więc postaram się jeszcze coś dodać. Zwłaszcza, że w sierpniu wyjeżdżam do babci gdzie internet mam ograniczony. Podsumowując na pewno się w najbliższym czasie coś pojawi. Tak czy inaczej mam nadzieję, że się spodoba. :D
Przepraszam, ze dopiero dzisiaj, ale cóż... miałam problem z netem |ughhh|
OdpowiedzUsuńRozdział jak najbardziej świetny |co mnie nie dziwi|.
Naucz mnie pisać <3
Z niecierpliwością czekająca na NN,
/ Altaria <3