niedziela, 13 lipca 2014

Rozdział 11

Wyszliśmy ze szkoły i wsiedliśmy do niebieskiego jeepa Stilesa.
 -Tak właściwie to gdzie jedziemy?
 -Do mojego szefa. 
-Scott? 
-Tak?
 -Z tego co wiem pracujesz w klinice weterynaryjnej. 
-Tak.
 -To czemu jedziemy do twojego szefa? 
-Wszystkiego się dowiesz na miejscu. 
-Jasne.- Powiedziałam z irytacją w głosie. Po czym spojrzałam na rękę która zaczęła mi pulsować bólem, ale nie był on zwyczajny, był to delikatny, kojący, dobry ból. Nagle krew przestała mi kapać, a głęboka rana- goić. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom -Scott?
 -Tak?
 -Cokolwiek planujesz lepiej się pośpieszmy, bo to zaczyna się robić dziwne. - Po tych słowach pokazałam mu zrastającą się ranę.
 -Stiles. Gazu. Trzeba dojechać do Deatona zanim rana całkowicie się zagoi. Im bliżej pełni tym twoje zdolności rosną Cat.
 -To by tłumaczyło czemu TO się dzieje.

Wysłałam Mel SMS-a, żeby przyjechała do kliniki zwierzęcej, a ona odpisała, że niedługo będzie, nie pytając nawet gdzie to jest. Stanęliśmy na parkingu przed kliniką i udaliśmy się w kierunku drzwi. Gdy chciałam je otworzyć Scott złapał mnie za ramię i odciągnął do tyłu. Po czym Stiles złapał i pociągnął za klamkę. Następnie przeszliśmy przez drewnianą bramkę, której również Scott nie pozwolił mi otworzyć.
 -Dlaczego Stiles otwiera te bramki, a mi nie pozwalasz? 
-Bo cały budynek jest wzmocniony jarzębem, a stworzenia nadprzyrodzone nie mogą przez nie przejść. 
-Fajnie. Nie dość, że zamiast do lekarza zaczynam chodzić do weterynarza, to jeszcze nie moge dotykać jakiegoś tam drzewka.
 Scott zaczął się śmiać, a ja poczułam się jak idiotka. Weszliśmy do pomieszczenia gdzie znajdował się długi, metalowy stół i drewniane szafki z szybkami, przez które widać było różne fiolki i pojemniki na lekarstwa. Przy jednym z blatów stał niezbyt wysoki, łysy mężczyzna o ciemnym kolorze skóry, ubrany w biały fartuch.
 -Deaton. Mamy do ciebie sprawę.
 Mężczyzna odwrócił sie do nas i spojrzał na mnie tak jakby znał mnie od dawna.
- To jest... 
-Catherine. - Dokończył dr. Deaton. Wmurowało mnie w podłogę, a Scottowi i Stilesowi opadła szczena. 
-Skąd wiesz jak mam na imię? 
-Znałem ciebie i twoich rodziców zanim jeszcze się wyprowadziłaś. Przykro mi z powodu rodziców. 
- Ty znałeś moich rodziców? 
-Tak i rodz...
 W tej chwili weszła Mel i uśmiechnęła się do nas. 
-Witaj Alan. 
-Melanie? Długo się nie widzieliśmy, jak się masz? 
-Wcale nie tak długo. Tak z piętnaście lat w przybliżeniu. 
Deaton zaczął się śmiać po czym dodał:
 -Minęło tyle lat a ty wciąż jesteś wieczną optymistką. 
Moja ciocia, optymistką! Hahah, dobry żart panie doktorze. Już chciałam coś powiedzieć ale Stiles mnie uprzedził. 
-Ooo, opowiedzcie jak się poznaliście, ze szczegółami.- Uśmiechnął się swoim sarkastycznym i poirytowanym uśmiechem. - Rozsiądźcie się i zacznijcie od początku. Najlepiej od dinozaurów. - Powiedział i oparł się o ścianę, krzyżując ręce na klatce piersiowej.
 -Stiles ma racje. Później sobie powspominacie. Nie przyszliśmy tu bez powodu. Cat opowiedz co się stało.
 Zaczęłam od pokazania im dłoni, która się już prawie zagoiła. Opowiedziałam o moim śnie i ponownie polazłam rękę, na której było widać już tylko białą bliznę, która znikała na moich oczach. Na koniec powiedziałam jeszcze o tym, że "weszłam" Stilesowi do głowy. Przez co trochę się speszył. Mel patrzyła na mnie z otwartymi szeroko oczami, a Deaton zdawał się być bardziej zainteresowany Melanie, ale spojrzał na mnie tak jakby coś wiedział. Następnie jego wzrok powędrował na Scotta i Stilesa. Mistrz sarkazmu chyba to zauważył.
 -Deaton. Znam to spojrzenie. Dobrze wiesz co się dzieje. Mów o co chodzi. 
Doktor głęboko westchnął i spojrzał na Scotta. 
-Scott pamiętasz jak Peter zmuszał cię do robienia złych rzeczy?
Chłopak, aż się wzdrygnął i najwyraźniej pogrążył we wspomnieniach. 
-Tak pamiętam- Odpowiedział i dodał posępnie.- aż za dobrze. 
-No więc wykorzystywał wtedy ciebie jako marionetkę. Nie wiedziałeś praktycznie co robisz. 
-Tak. -Spojrzał z żalem w oczach na swojego przyjaciela. Stiles za to uśmiechnął się do niego jakby chciał powiedzieć Stary to przecież nie twoja wina. - Dzięki, że mi przypomniałeś. Ale co to ma wspólnego z Cat? 
- No więc teraz ktoś wykorzystuje podobną technikę by wciągnąć ducha Catherine do czyjegoś wspomnienia lub tak zwanego Żywego Snu, jest to bezpośrednia projekcja czyjejś wyobraźni. Taka osoba panuje nad swoim snem i wciąga cię do niego.
-Da się to jakoś powstrzymać? 
-Z tego co wiem musisz to znosić dopóty, dopóki ten ktoś nie osiągnie swojego celu.
-O no to świetnie. 
-Ale... 
-C-co JAKIE ALE?!
-Możesz zapanować nad takim przekazem, niestety dopiero po rozkwitnięciu. Do tego czasu ktoś musi cię pilnować dwadzieścia cztery godziny na dobę. 
-Okej, a co jak znów zasnę?
-Cat i tak musisz spać. Nie martw się, nie za każdym razem jak będziesz spać, będzie ci się to przytrafiać. 
-A co jeśli coś takiego się zdarzy?
- To zależy tylko od ciebie.
-To znaczy?
-Jeżeli będziesz chciała możesz opuścić taki sen, ale nie musisz. Możesz sprawdzić co ten ktoś próbuje ci przekazać.
-Wątpię żebym chciała się dowiadywać o co chodzi. Co trzeba zrobić żeby się wydostać?
-To proste. Wystarczy się skupić na powrocie do swojego ciała. Najlepiej najpierw wyobrazić sobie pomieszczenie, w którym się było oraz osobę w nim przebywającą. Jest to jeden z powodów dlaczego ktoś musi cały czas z tobą być.
-To są jakieś inne?
-Są jeszcze dwa. To są bardziej niepokojące powody. W pewnym momencie snu możesz usłyszeć jakieś słowa, coś w rodzaju przepowiedni. Po obudzeniu się nie będziesz ich pamiętać, ale będziesz je mówiła przez sen. A takie słowa warto zapamiętać. 
-Świetnie. Co z tym drugim powodem?
-Więc... możesz zostać opętana. Będziesz reagowała tak samo jak Scott za czasów Alphy Petera, a wtedy przyda się ktoś do zareagowania i powstrzymania cię. 
OPĘTANA?!  Z dnia na dzień robi się coraz gorzej. Kiedy to się skończy?
-Okej. Jeszcze jakieś wieści? Bo gorzej już chyba być nie może.
-Catherine. Ktokolwiek robi tobie te rzeczy,  jest bardzo potężny i najwyraźniej nie chce ci tylko czegoś pokazać .
-No świetnie. Nie lepiej będzie mnie po prostu zabić na miejscu?
-NIE! - Krzyknęli moi dwaj przyjaciele i Melanie.
-Kochanie wybij sobie ten pomysł z głowy. Obiecałam twoim rodzicom, że będę cię chronić za wszelką cenę. Cat ty jesteś dla mnie jak córka!
Chyba po raz pierwszy od bardzo dawna zobaczyłam jak Melanie płacze. Przytuliłam się do niej i zdecydowałam, że muszę to przetrwać. Dla Mel.  Dla moich przyjaciół. Dla moich rodziców. O nie! Nie dam się tak łatwo zabić. Będą się musieli postarać żeby mnie załatwić. I wiem, że przyjaciele mi pomogą, cokolwiek będzie się działo.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz