-CAT?! Co ty tutaj robisz?
-Powinnam chyba spytać cię o to samo?!
- Cat uspokój się wszystko ci wyjaśnię.
-Nie masz już czego wyjaśniać. Wszystko wiem.
Wybiegłam z płaczem. Nie mogłam uwierzyć, że przez ten cały czas mnie
okłamywała. Pobiegłam do lasu w nadziei, że nikt mnie tam nie znajdzie,
ale po pewnym czasie Scott mnie znalazł.
-Cat?
-Idź sobie.
-Nigdzie nie pójdę.
-Zostaw mnie, chcę być sama.
-Samotność nic ci nie da.
- A chcesz się przekonać? BO JA TAK. Zostaw mnie!
Zaczęłam krzyczeć. Scott złapał mnie za rękę bardzo mocno. Szarpałam
się, ale nie mogłam się uwolnić. Zaczęłam krzyczeć jeszcze głośniej, a
Scott mnie puścił i zatknął uszy. Biegłam najszybciej jak mogłam, ale
martwiłam się o Scotta. Zastanawiałam się czy wrócić i sprawdzić co się
stało, ale biegłam dalej. W końcu zatrzymałam się przy starym i
zniszczonym domu w lesie. Stwierdziłam, że nikt nie zapuści się aż tak w głąb lasu i mnie nie znajdzie. Siedziałam i płakałam w tym starym domu.
Nagle usłyszałam dźwięk zamykanych drzwi od auta. Myślałam, że to
Stiles i Scott podjechali Jeepem, ale gdy się wychyliłam żeby powiedzieć
im żeby sobie poszli. Na moje nieszczęście zobaczyłam czarny, sportowy
samochód. Schowałam się pod schodami w nadziei, że ta osoba mnie nie
zauważy. Wysoki, przystojny brunet wszedł do budynku. Rozejrzał się i
zaczął krzyczeć.
-Kto tu jest?! Wyjdź z ukrycia dobrze ci radze. Albo sam cię znajdę.
Liczę do trzech.
Zaczął liczyć, a gdy powiedział trzy drzwiczki od schowka pod schodami i
zobaczył mnie.
-Kim jesteś i co tutaj robisz?
-Jjjj ja...
-Kim jesteś?! Odpowiadaj!
-Jestem Catherine.
-Okey Catherine co tu robisz?
-Uciekałam, biegłam przez las, chciałam być sama. Myślałam, że nikt się
nie zaszywa tak daleko w las.
-No niestety nie udało ci się bo ja tu mieszkam.
-Tu? W tym zniszczonym domu. To znaczy spokojną masz okolicę.
Mężczyzna się zaśmiał.
-Zgadza się. Ten dom może jest stary i spalony, ale łączy się z nim wiele
wspomnień. A tak właściwie to przed kim uciekłaś?
Spytał i usiadł obok mnie.
-Właściwie to można powiedzieć, że przed samą sobą. Moje życie w ciągu
jednego dnia stanęło na głowie. A twoje życie? Masz coś poza tym
domem...
-Derek. Jestem Derek.
Derek?! Czy to nie o nim mówił Stiles? Błyskawicznie odskoczyłam w bok.
Jak najdalej od Dereka. On spojrzał się na mnie a ja zaczęłam krzyczeć.
Zatknął mi usta.
-Czemu krzyczysz? Coś się stało?
-W W W W... WILKOŁAK! Odsuń się.
- Czekaj skąd ty...
-Odejdź ode mnie.
-Catherine spokojnie nic ci nie zrobię obiecuję.
-Nie zbliżaj się.
- Catherine skąd o mnie wiesz?
- Odejdź!
-Spokojnie nic ci się nie stanie. Musisz mi tylko powiedzieć
skąd o mnie wiesz.
-Ja ja wiem o tobie od Stilesa.
-Stiles?! Co on znowu zrobił?!
-Usiądź zadzwonię do niego i powiem żeby tu przyjechał.
Nie usiadłam cały czas byłam gotowa do ucieczki. Po pewnym czasie Stiles
i Scott przyjechali. Gdy tylko przekroczyli próg rzuciłam się w
kierunku Scotta.
-Stiles zwariowałeś do reszty? Czemu jej o mnie powiedziałeś.
-Derek nie złość się na Stilesa to ja jej się pokazałem.
-Wszyscy powariowaliście
.
- Nie rozumiesz. Daj sobie opowiedzieć.
-To mnie oświeć zamieniam się w słuch.
-Wracałem raz z nią lasem i ktoś, a raczej coś ją zaatakowało. Musiałem
ją ratować, nie miałem wyboru. Potem okazało się, że jej ciotka jest
łowcą i ma spotkanie z Argentem. Więc zadzwoniliśmy po Stilesa i Lydie,
którzy opowiedzieli jej resztę. A i ona również nie jest normalna, ale
nic o tym nie wiedziała. Przyjęliśmy ją do stada. Na koniec było trochę
nie miłych scen. Uciekała i tak pewnie znalazła się u ciebie.
-Zaraz co? Czym ona jest?
- Jak na razie nikt tego nie wie. Ale zamierzam się tego
dowiedzieć.-Spojrzał na mnie i dodał.- Za wszelką cenę.
-Dobrze by było dowiedzieć się też kto na nią wtedy napadł. -Dodał
Stiles.
-Czyli sprawa jest jasna.-Powiedział Derek.- Trzeba się dowiedzieć czym
jesteś i kto na ciebie poluje. A o to należałoby spytać twoją ciocię. Bo
z tego co zrozumiałem to ona wie o tobie najwięcej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz