piątek, 16 maja 2014

Rozdział 5

-CAT?! Co ty tutaj robisz? 
-Powinnam chyba spytać cię o to samo?! 
- Cat uspokój się wszystko ci wyjaśnię. 
-Nie masz już czego wyjaśniać. Wszystko wiem. 
Wybiegłam z płaczem. Nie mogłam uwierzyć, że przez ten cały czas mnie okłamywała. Pobiegłam do lasu w nadziei, że nikt mnie tam nie znajdzie, ale po pewnym czasie Scott mnie znalazł.
 -Cat?
 -Idź sobie.
 -Nigdzie nie pójdę. 
-Zostaw mnie, chcę być sama. 
-Samotność nic ci nie da. 
- A chcesz się przekonać? BO JA TAK. Zostaw mnie!
 Zaczęłam krzyczeć. Scott złapał mnie za rękę bardzo mocno. Szarpałam się, ale nie mogłam się uwolnić. Zaczęłam krzyczeć jeszcze głośniej, a Scott mnie puścił i zatknął uszy. Biegłam najszybciej jak mogłam, ale martwiłam się o Scotta. Zastanawiałam się czy wrócić i sprawdzić co się stało, ale biegłam dalej. W końcu zatrzymałam się przy starym i zniszczonym domu w lesie. Stwierdziłam, że nikt nie zapuści się aż tak w głąb lasu i mnie nie znajdzie. Siedziałam i płakałam w tym starym domu. Nagle usłyszałam dźwięk zamykanych drzwi od auta. Myślałam, że to Stiles i Scott podjechali Jeepem, ale gdy się wychyliłam żeby powiedzieć im żeby sobie poszli. Na moje nieszczęście zobaczyłam czarny, sportowy samochód. Schowałam się pod schodami w nadziei, że ta osoba mnie nie zauważy. Wysoki, przystojny brunet wszedł do budynku. Rozejrzał się i zaczął krzyczeć.
 -Kto tu jest?! Wyjdź z ukrycia dobrze ci radze. Albo sam cię znajdę. Liczę do trzech.
  Zaczął liczyć, a gdy powiedział trzy drzwiczki od schowka pod schodami i zobaczył mnie.
 -Kim jesteś i co tutaj robisz? 
-Jjjj ja...
 -Kim jesteś?! Odpowiadaj!
 -Jestem Catherine. 
 -Okey Catherine co tu robisz?
 -Uciekałam, biegłam przez las, chciałam być sama. Myślałam, że nikt się nie zaszywa tak daleko w las.
 -No niestety nie udało ci się bo ja tu mieszkam.
 -Tu? W tym zniszczonym domu. To znaczy spokojną masz okolicę.
 Mężczyzna się zaśmiał. 
-Zgadza się. Ten dom może jest stary i spalony, ale łączy się z nim wiele wspomnień. A tak właściwie to przed kim uciekłaś? 
Spytał i usiadł obok mnie.
 -Właściwie to można powiedzieć, że przed samą sobą. Moje życie w ciągu jednego dnia stanęło na głowie. A twoje życie? Masz coś poza tym domem...
 -Derek. Jestem Derek.
 Derek?! Czy to nie o nim mówił Stiles? Błyskawicznie odskoczyłam w bok. Jak najdalej od Dereka. On spojrzał się na mnie a ja zaczęłam krzyczeć. Zatknął mi usta. 
-Czemu krzyczysz? Coś się stało?
 -W W W W... WILKOŁAK! Odsuń się.
 - Czekaj skąd ty...
 -Odejdź ode mnie.
 -Catherine spokojnie nic ci nie zrobię obiecuję.
 -Nie zbliżaj się.
 - Catherine skąd o mnie wiesz?
 - Odejdź! 
-Spokojnie nic ci się nie stanie. Musisz mi tylko powiedzieć skąd o mnie wiesz.
 -Ja ja wiem o tobie od Stilesa.
 -Stiles?! Co on znowu zrobił?!
 -Usiądź zadzwonię do niego i powiem żeby tu przyjechał.

 Nie usiadłam cały czas byłam gotowa do ucieczki. Po pewnym czasie Stiles i Scott przyjechali. Gdy tylko przekroczyli próg rzuciłam się w kierunku Scotta. 
 -Stiles zwariowałeś do reszty? Czemu jej o mnie powiedziałeś.
 -Derek nie złość się na Stilesa to ja jej się pokazałem.
 -Wszyscy powariowaliście
. - Nie rozumiesz. Daj sobie opowiedzieć.
 -To mnie oświeć zamieniam się w słuch.
 -Wracałem raz z nią lasem i ktoś, a raczej coś ją zaatakowało. Musiałem ją ratować, nie miałem wyboru. Potem okazało się, że jej ciotka jest łowcą i ma spotkanie z Argentem. Więc zadzwoniliśmy po Stilesa i Lydie, którzy opowiedzieli jej resztę. A i ona również nie jest normalna, ale nic o tym nie wiedziała. Przyjęliśmy ją do stada. Na koniec było trochę nie miłych scen. Uciekała i tak pewnie znalazła się u ciebie.
 -Zaraz co? Czym ona jest?
 - Jak na razie nikt tego nie wie. Ale zamierzam się tego dowiedzieć.-Spojrzał na mnie i dodał.- Za wszelką cenę.
 -Dobrze by było dowiedzieć się też kto na nią wtedy napadł. -Dodał Stiles.
 -Czyli sprawa jest jasna.-Powiedział Derek.- Trzeba się dowiedzieć czym jesteś i kto na ciebie poluje. A o to należałoby spytać twoją ciocię. Bo z tego co zrozumiałem to ona wie o tobie najwięcej.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz