poniedziałek, 15 września 2014

Rozdział 14



-Catherine...-Słyszałam jakby przez mgłę -Cat... - Nie znałam tego głosu. I nie chciałam poznawać. Zabrałam się w sobie i otworzyłam oczy. Nie mogłam nic zobaczyć, gdyż światło lampy zawieszonej na suficie bardzo mnie raziło. Rozejrzałam się. Blask malał i rósł co chwilę, sprawiając, że nie mogę wiele zobaczyć. Po chwili zorientowałam się, że leże na metalowym stole w klinice weterynaryjnej Beacon Hills. Podniosłam się i stanęłam, ale nogi odmówił mi posłuszeństwa. Przygotowałam się na bliski kontakt mojej twarzy z podłogą, lecz w ostatniej chwili. Ktoś mnie złapał i z łatwością posadził z powrotem na stole.
 -Scott? Co ja tu robię? I czemu to światło tak błyska? I...
 Zgięłam się łapiąc za brzuch. Nagle poczułam znajome dziwne mrowienie w żołądku i woń sosen i jagodzianek.
 -Co jest grane? Znowu czuję sosny i jagodzianki. Jesteśmy tu sami? Gdzie są wszyscy? 
-Masz sporo pytań. Nie martw się Deaton mi wszystko wyjaśnił. Ale najpierw spójrz mi w oczy. 
-Chciałabym, ale to głupie światło mi przeszkadza. Nic nie widzę. Nie wiem gdzie jesteś. 
-Nic nie szkodzi. - Złapał mnie za brodę, uniósł ją lekko do góry i wyszeptał: 
-Jestem tutaj. - A następnie pocałował. Nie próbowałam go powstrzymać i oddałam całus. Wiedziałam, że nie powinnam, jednak zrobiłam to. Po chwili odchyliłam lekko głowę do tyłu i otworzyłam oczy. Widziałam normalnie. Światło już nie pulsowało, a ja przytuliłam się do Scotta. 
-Jak to zrobiłeś? 
-Co? 
-To światło już nie błyska.
-A twoje oczy nie mienią się już na fioletowo. 

-Jak to? 
-Cat w szkole straciłaś przytomność. Przywieźliśmy cię tutaj. 
-W takim radzie gdzie są wszyscy? 
- Deaton opowiedział nam, że im bliżej jest pełnia, tym twoje zdolności rosną, a zwłaszcza w urodziny. 
-Czyli to dziwne mrowienie w żołądku, te zapachy i utrata przytomności. 
-Właśnie co do tych zapachów. Mówiłaś, że jak pachnę? 
Zarumieniłam się 
-Jak sosny i jagodzianki. Każde z wasz pachnie inaczej. Lydia jak mięta i truskawki. Tylko Allison i Stiles pachną podobnie. Sądzę, że każdy ma swój odrębny zapach i taki określający jego...jakby to nazwać? Hmmm...rodzaj? Chociaż jestem w tym nowa i mogę się mylić. 
-Hej to już jakaś teoria. 
-Zostawmy teorie. Chodźmy już do szkoły dobrze? 
Nagle zorientowałam się, że na dworze jest ciemno. 
-Ile byłam nieprzytomna? 
-Kilka godzin. Deaton powiedział, że nie możesz mieć kontaktów z wieloma gatunkami na raz. W szkole zemdlałaś właśnie przez te zapachy zemdlałaś. Parędziesiąt różnych woni w jednym miejscu. Jeny ja bym oszalał. 
-Umiesz pocieszyć. 
-Słyszałem sarkazm? 
-Uczyłam się od mistrza. Więc skoro najwyraźniej nie pozwolisz mi stąd wyjść to co robimy?
 - A na co masz ochotę?
 Muszę szybko wymyślić jak pozbyć się Scotta i wymknąć się z kilinki. List który znalazłam u mnie w szafce zaczął ciążyć mi w kieszeni kurtki. 
-Jestem głodna. 
-Jasne, może być meksykańskie? 
Czy knajpa z jedzeniem jest wystarczająco daleko? 
- Pewnie, uwielbiam wszystko co meksykańskie. 
-W takim razie jadę.
Uśmiechnął się i wyszedł. Cat myśl. Jak wydostać się z kliniki zabezpieczonej jarzębiną? - pomyślałam sobie w duchu i zabrałam się do szukania wyjścia.

 Sprawdziłam okna i drzwi i przeszukałam wszystkie pomieszczenia.
 Nic.
 Nagle rozległo się ciche dzwonienie, oznaczało ono, że ktoś wszedł. Scott nie mógł tak szybko wrócić. To musi być ktoś inny. Poczułam mrowienie w żołądku. Następnie przyjemna woń wanilii i orzechów laskowych spowodowała, że zaczęłam się martwić. Nie był to zapach mi znany, jednak wiedziałam, że ten niespodziewany gość jest człowiekiem. Usłyszałam powolne kroki. Stanęłam za kolumną cały czas patrząc na wnękę prowadzącą do poczekalni. Nagle w przejściu stanęła zakapturzona postać. Intruz wyciągnął rękę do furtki i otworzył ją z cichym klik. Ku mojemu zdziwieniu człowiek zawrócił zostawiając za sobą otwartą bramkę i drzwi. Wyjrzałam przez okno, tajemnicza postać odwróciła się w stronę okna i mogłabym przysiąc, że wyszczerzyła zęby, następnie zniknęła w ciemnościach. Powoli udałam się do wyjścia. Od początku wiedziałam, że ucieczka jest złym pomysłem, ale nie miała wyboru i wybiegłam na parking. Drżącą ze strachu dłonią wyjęłam list z kieszeni i jeszcze raz go przeczytałam. 

Jeżeli chcesz zobaczyć jeszcze swoją ukochaną Melanie, przyjdź do opuszczonego domu przy Black Street dzisiaj o północy. Przynieś medalion pełni. Jeżeli komuś coś powiesz, zabiję ją.

 Schowałam kartkę do kieszeni i spojrzałam na zegarek. 
Jest jedenasta. 
Czyli mam godzinę by znaleźć jakiś głupi medalion i pojawić się na Black Street przed północą.
 Biegłam jak najszybciej. Wparowałam do salonu i pobiegłam na górę i skierowałam się do pokoju Mel. Mijając mój pokój przez uchylone drzwi dostrzegłam zgrabnie zapakowany prezent leżący na moim łóżku. Weszłam wolnym krokiem do pokoju i wzięłam do ręki paczkę. Do wstążki przyczepiona była kartka. Otworzyłam ją i łzy napłynęły mi do oczu. Na kartce było napisane:

 Wszystkiego najlepszego! Kocham cię. Mama. 

Uchyliłam wieko i zobaczyłam połyskujący, srebrny naszyjnik w kształcie pełnego księżyca. Medalion pełni. Pomyślałam w jednej chwili. Zbiegłam po schodach. Byłam wściekła, zatrzasnęłam z impetem za sobą drzwi i spojrzałam w niebo. Nad Beacon Hills w nadnaturalnie szybkim tempie gromadziły się granatowe chmury. Po chwili dotarło do mnie, że to ja jestem powodem narastającej burzy. Pozwoliłam wściekłości wziąć nade mną władzę. Niebo przecięła błyskawica. Ruszyłam sprintem przed siebie, ściskając w ręce ciepły naszyjnik. 


~Stiles~ 


-Jak mogli nas tak po prostu wyrzucić z kliniki? 
-Stiles dobrze wiesz, że jeżeli Scott coś robi, to robi to dla czyjegoś dobra, a zresztą mówił, że ma plan. 
-I dlatego się martwię. 
-Przestań. Obiecał, że zadzwoni jak Cat się obudzi. 
-Właśnie. Od jej omdlenia minęło jakieś piętnaście godzin. Jak możesz tak siedzieć i nie zamartwiać się? 
-Już raz to przeżyłam. Wiem jak to jest czekać na jakikolwiek znak, że ta osoba żyje. Wiem jaki to stres. 
-Niby skąd.
Tym razem gwałtownie wstała i spojrzała mi w oczy 

-A jak myślisz? - spytała podniesionym głosem - Jak się czułam gdy razem z Allison i Scottem prawie oddałeś życie. Gdy leżałeś w tej wodzie przez szesnaście godzin, nie wyrażając żadnych oznak życia! 
Po jej policzkach pociekły łzy. Objąłem ją. 
-Lydia ja... my musieliśmy... 
-Tak wiem. Ja... przepraszam. 
-Hej to nie twoja wina nie musisz przepraszać. A ja nie... 
W tej chwili zadzwonił mój telefon. Ani chwili spokoju. 
-To Scott. 
-Odbierz! 
-Hej i co tam z Ca... CO? Jak to jej nie ma? Okej już jedziemy... Isaac i Derek? No dobra będziemy za jakieś pół godziny. 
-Cat zniknęła. Mamy jechać po Isaaca i Dereka. Mają pomóc ją wytropić. 
-Idź po Jeepa. Ja zadzwonię po Dereka, a potem pojedziemy po Isaaca.

Podjechałem Jeepem pod dom. Lydia wsiadła do niego z telefonem w ręce. 
-Dzwoniłam do Dereka. Isaac jest u niego. Mamy sami jechać do kliniki oni dojadą. 
-Jasne. Kierunek - klinika dla zwierząt Beacon Hills. 


~Melanie~ 


Ocknęłam się przywiązana do krzesła. Nagle coś w kącie się poruszyło i z cienia wyłoniła się jakaś osoba. 
-Kim jesteś? Czego chcesz? 
-Och Melanie to chyba jasne czego chcę. - mężczyzna zbliżył się do mnie. -Chcę mojej siostrzenicy. Chcę Catherine, a ty mi w tym pomożesz. 
- Po tym co zrobiłeś Anie i Maxowi? Nigdy w życiu ci nie pomogę. 
-I tu się mylisz. Bo widzisz siostrzyczko -nakleił mi kawałek taśmy klejącej na usta - nie będziesz miała wyboru. Wkrótce Catherine sama tu przyjdzie. A ty posłużysz mi za przynętę.
Nagle usłyszałam głos Cat. 

-Halo? Jestem i mam ten no... medalion. 
Victor rozsypał wokół mnie krąg i osunął się w cień.
 Zobaczyłam Catherine biegnącą w moim kierunku. Zaczęłam kręcić się na krześle, chciałam ją ostrzec. Nie pomagało biegła dalej. 
-Mel? Melanie! 
Była już prawie przymnie gdy nagle odbiła się od niewidzialnego pola i upadła na ziemię uderzając się w głowę.
 -Widzisz? -powiedział Victor- Mówiłem, że przyjdzie. 
Następnie zaciągnął ją w drugi róg i związał. 
-Witaj moja mała. Mam nadzieję, że twoi głupi przyjaciele nie pojawią się za szybko. Nie chciałbym żeby zepsuli mi plany. 
Spojrzał na naszyjnik spoczywający w dłoniach Cat. Chociaż była nieprzytomna ściskała go bardzo mocno. 
-Wezmę to. Na razie ci się przyda. 
Wyszedł z pokoju śmiejąc się podle. Próbowałam uwolnić się z krzesła jednak byłam zmęczona. Patrzyłam na Cat i modliłam się by jej przyjaciele się pospieszyli.



2 komentarze:

  1. *__________________________*
    Umarłam >.<
    Dawaj szybko next!
    Czekam |niecierpliwie xd| na nexta :D
    Masz więcej mojej weny i pisz!
    I czego do cholery chcę od niej Victor?!
    Biedna Mel...
    Mam nadzieje, że rozwój akcji potoczy się pomyślnie, ale ktoś umrze (oby Lydia XD) |taka cicha nadzieja,ale wiem, ze jej nie zabijesz xd|
    Dobra koniec, dostaję głupawki :D

    OdpowiedzUsuń
  2. Nawet nie wiesz jak lubię twoje opowiadanie. Jestem tu już od jakiegoś czasu, ale tak nie komentuję. Z niecierpliwością czekam na nexta i zapraszam na swoje ff o teen wolf http://distress-and-fear.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń