~Stiles~
- Scott
powiedz, że nie zwariowałeś.
- Nie zwariowałem! – krzyknął i opadł na łóżko, łapiąc się za głowę. – Nie rozumiem tylko czemu to zrobiła.
- Co się stało?
- Powiedziała, że nie chce żebyśmy jej szukali. Nie chce nas narażać.
- Znajdziemy ją. – Usiadłem obok Scotta i ze szczerym współczuciem poklepałem po plecach.
- Nie wywąchamy jej. Ten maniak ma jakąś barierę i nic z tym nie można zrobić! Powiedziała mi tylko, że jest w starym domu jej rodziców. Na dodatek, Victor ma też Allison i jej ojca.
- Że co? – wstałem gwałtownie.
- Widziałem ich. On ją zabiję. A ja nie mam pojęcia jak ją znaleźć.
- Ja wiem. – W drzwiach nagle pojawiła się Lydia.
- Co? Ale… jak? – krzyknąłem.
- Peter mi powiedział.
- Co on ma do tego wszystkiego? – spytał Stiles.
- Więcej niż sądziliśmy.
- Nie zwariowałem! – krzyknął i opadł na łóżko, łapiąc się za głowę. – Nie rozumiem tylko czemu to zrobiła.
- Co się stało?
- Powiedziała, że nie chce żebyśmy jej szukali. Nie chce nas narażać.
- Znajdziemy ją. – Usiadłem obok Scotta i ze szczerym współczuciem poklepałem po plecach.
- Nie wywąchamy jej. Ten maniak ma jakąś barierę i nic z tym nie można zrobić! Powiedziała mi tylko, że jest w starym domu jej rodziców. Na dodatek, Victor ma też Allison i jej ojca.
- Że co? – wstałem gwałtownie.
- Widziałem ich. On ją zabiję. A ja nie mam pojęcia jak ją znaleźć.
- Ja wiem. – W drzwiach nagle pojawiła się Lydia.
- Co? Ale… jak? – krzyknąłem.
- Peter mi powiedział.
- Co on ma do tego wszystkiego? – spytał Stiles.
- Więcej niż sądziliśmy.
***
- Myślisz, że to się uda? – spytałem, gdy Lydia wyjawiła nam swój plan.
- Musi – stwierdziła.
- W takim razie rób swoje – powiedział Scott.
- Jesteś pewny? Wiesz, że nie będzie dla ciebie przyjemnie.
- Lydia, krzycz! – odpowiedział, a rudowłosa wydała z siebie bardzo głośny wrzask, a następnie stanęła jak wryta..
- Catherine… - rzuciła i upadła.
- Co jej jest? – wrzasnąłem, łapiąc ją w ramiona.
- Skąd mam wiedzieć?
- Tak miało być?
- Nie wiem!
~Catherine~
Otworzyłam gwałtownie oczy, usiadłam
i wzięłam głęboki oddech.
- Catherine! – krzyknęła Melanie.
- Tak wiem, długo byłam nieprzytomna.
- Jest niedziela - dopowiedziała Allison.
- Słuchajcie, można powiedzieć, że wiem jak się stąd wydostać.
- To mów. - Opowiedziałam im więc o tym co usłyszałam od mojego wcielenia. W między czasie wytłumaczyłam co zamierzam zrobić.
- Podsumowując – odezwała się Allison. – Gadałaś z Scottem we śnie. Twoje wcielenie wymyśliło sposób na pokonanie Victora. Musimy czekać, aż w jakiś sposób skontaktują się z nami, a do pokonania twojego wujka potrzebny jest ci naszyjnik i całe stado.
- Dokładnie.
- W takim razie czekamy, ale mam jedno pytanko. Jakim cudem oni nawiążą z nami kontakt?
- Przypuszczam, że prędzej czy później znajdą sposób.
- Catherine! – krzyknęła Melanie.
- Tak wiem, długo byłam nieprzytomna.
- Jest niedziela - dopowiedziała Allison.
- Słuchajcie, można powiedzieć, że wiem jak się stąd wydostać.
- To mów. - Opowiedziałam im więc o tym co usłyszałam od mojego wcielenia. W między czasie wytłumaczyłam co zamierzam zrobić.
- Podsumowując – odezwała się Allison. – Gadałaś z Scottem we śnie. Twoje wcielenie wymyśliło sposób na pokonanie Victora. Musimy czekać, aż w jakiś sposób skontaktują się z nami, a do pokonania twojego wujka potrzebny jest ci naszyjnik i całe stado.
- Dokładnie.
- W takim razie czekamy, ale mam jedno pytanko. Jakim cudem oni nawiążą z nami kontakt?
- Przypuszczam, że prędzej czy później znajdą sposób.
Długo nie czekaliśmy. Nie minęła godzina, a rozległ
się przeraźliwy wrzask. Ja i Allison zatknęłyśmy uszy, reszta najwyraźniej nic
nie słyszała.
- To Lydia – usłyszałam tylko głos Allison i zemdlałam. Ponownie.
- To Lydia – usłyszałam tylko głos Allison i zemdlałam. Ponownie.
Znalazłam się w ogromnym, jasno oświetlonym pomieszczeniu. Na drugim
końcu sali dostrzegłam rudowłosą dziewczynę.
- Lydia! – krzyknęłam.
- O mój Boże Cat! Udało się!
- Wiedziałam, że dasz radę.
- Zaraz, przecież nie chciałaś , żebyśmy cię znaleźli.
- Plany się zmieniły. Wiem jak pokonać Victora, raz a dobrze.
- Opowiadaj.
- Więc dziś podczas pełni mój wujaszek ponownie będzie próbował zabrać mi moją moc, a wszystko za sprawą magicznego naszyjnika, który dostałam od matki. Pewnie pomyślisz, że zwariowałam, ale jedno z moich wcieleń powiedziało mi, że potrafię przejąć kontrolę nad tym wisiorkiem. Rzecz w tym, że czerpie on energię z pozostałych członków stada. Zrozumiałam też, że do wykonania rytuału potrzebne mu będzie jakieś drzewo… nie pamiętam już jakie.
- Nemeton – powiedziała w zamyśleniu.
- Zgadza się. Skąd wiedziałaś?
- Długa historia. Mów dalej.
- Na czym skończyłam? A, tak! Podczas pełni zabierze nas tam i ponownie odprawi ten dziwny rytuał, a wtedy ja przejmę kontrolę nad naszyjnikiem i pokonam go raz na zawsze.
- Odpowiada mi ten plan – powiedziała. – Ale czy nie uważasz, że skoro już raz przezwyciężyłaś naszyjnik to nie wprowadzi jakiś dodatkowych zabezpieczeń?
- Victor nie ma pojęcia, że to potrafię. Wierze w siebie i w was. Wracaj do nich i powiedz jaki jest plan. Spotkamy się w nocy.
- Wiesz jak wrócić?
- Wystarczy, że się skupisz.
- Lydia! – krzyknęłam.
- O mój Boże Cat! Udało się!
- Wiedziałam, że dasz radę.
- Zaraz, przecież nie chciałaś , żebyśmy cię znaleźli.
- Plany się zmieniły. Wiem jak pokonać Victora, raz a dobrze.
- Opowiadaj.
- Więc dziś podczas pełni mój wujaszek ponownie będzie próbował zabrać mi moją moc, a wszystko za sprawą magicznego naszyjnika, który dostałam od matki. Pewnie pomyślisz, że zwariowałam, ale jedno z moich wcieleń powiedziało mi, że potrafię przejąć kontrolę nad tym wisiorkiem. Rzecz w tym, że czerpie on energię z pozostałych członków stada. Zrozumiałam też, że do wykonania rytuału potrzebne mu będzie jakieś drzewo… nie pamiętam już jakie.
- Nemeton – powiedziała w zamyśleniu.
- Zgadza się. Skąd wiedziałaś?
- Długa historia. Mów dalej.
- Na czym skończyłam? A, tak! Podczas pełni zabierze nas tam i ponownie odprawi ten dziwny rytuał, a wtedy ja przejmę kontrolę nad naszyjnikiem i pokonam go raz na zawsze.
- Odpowiada mi ten plan – powiedziała. – Ale czy nie uważasz, że skoro już raz przezwyciężyłaś naszyjnik to nie wprowadzi jakiś dodatkowych zabezpieczeń?
- Victor nie ma pojęcia, że to potrafię. Wierze w siebie i w was. Wracaj do nich i powiedz jaki jest plan. Spotkamy się w nocy.
- Wiesz jak wrócić?
- Wystarczy, że się skupisz.
***
Minęło parę godzin od czasu gdy rozmawiałam z Lydią.
Słońce zmierzało ku zachodowi, a my siedzieliśmy na ziemi i czekaliśmy, dłubiąc
plastikowym widelcem w szarą papkę, którą Victor nazwał jedzeniem.
- Obudziła się już? – usłyszałam krzyk z oddali, nagle zza drzwi wyłonił się Victor. – No nareszcie. Myślałem, że już nie wstaniesz księżniczko.
- Martwisz się o mnie? Jakie to urocze.
- Nie przyzwyczajaj się. Chcę żebyś ostatnie godziny swojego marnego życia spędziła w jak najlepszych warunkach.
- To miłe. Poniekąd.
- Oszczędź sarkazmu. Mam dla was dobre wieści. Jedziemy na wycieczkę! – krzyknął z radością. Spojrzałam na przyjaciół. Wiedzieliśmy, że tak się stanie, więc działaliśmy według planu.
- Nigdzie nie jadę! – wrzasnął pan Argent.
- Nie masz wyjścia – powiedział, złapał Allison za kołnierzyk i wyciągnął Allison za drzwi.
- Allison! – krzyknęłam i pobiegłam za nimi. Spojrzałam szybko za siebie i dostrzegłam, że Chris i Melanie również biegną.
- Jednak jesteście. Twoja córcia jest tym samochodzie – zwrócił się do Argenta, wskazując na małą ciężarówkę. Po czym wsiedliśmy, drzwi się zatrzasnęły, a samochód ruszył.
- Obudziła się już? – usłyszałam krzyk z oddali, nagle zza drzwi wyłonił się Victor. – No nareszcie. Myślałem, że już nie wstaniesz księżniczko.
- Martwisz się o mnie? Jakie to urocze.
- Nie przyzwyczajaj się. Chcę żebyś ostatnie godziny swojego marnego życia spędziła w jak najlepszych warunkach.
- To miłe. Poniekąd.
- Oszczędź sarkazmu. Mam dla was dobre wieści. Jedziemy na wycieczkę! – krzyknął z radością. Spojrzałam na przyjaciół. Wiedzieliśmy, że tak się stanie, więc działaliśmy według planu.
- Nigdzie nie jadę! – wrzasnął pan Argent.
- Nie masz wyjścia – powiedział, złapał Allison za kołnierzyk i wyciągnął Allison za drzwi.
- Allison! – krzyknęłam i pobiegłam za nimi. Spojrzałam szybko za siebie i dostrzegłam, że Chris i Melanie również biegną.
- Jednak jesteście. Twoja córcia jest tym samochodzie – zwrócił się do Argenta, wskazując na małą ciężarówkę. Po czym wsiedliśmy, drzwi się zatrzasnęły, a samochód ruszył.
Po około
dwudziestu minutach drogi, stanęliśmy. Oczywiście Victor zanim nas wypuścił
związał nam ręce. Znajdowaliśmy się w lesie. Tak jak przeczuwałam. Mój wujaszek
przywiązał nas do drzewa, a następnie podszedł do wielkiego pnia i zaczął coś
na nim rozkładać, co chwile na nas zerkając. Niedługo potem zza krzaków
wyłonili się nasi przyjaciele. Skinęłam do nich żeby poczekali. Po chwili nad
niebo wzniósł się księżyc. Poczułam znajome uczucie w brzuchu, a niebo
przeszyła błyskawica. Nagle dotarła do mnie przyjemna woń. Znowu czułam zapachy
moich przyjaciół. Tylko, że tym razem
było inaczej. Nie czułam się nimi przytłoczona. Nie przeszkadzały mi.
Wręcz przeciwnie, dzięki coraz bardziej wytężonym zmysłom czułam się
silniejsza. Przeszył mnie ból, przyjemny ból. Po chwili widziałam rzeczy w
promieniu kilometra. Rozejrzałam się. Zobaczyłam Scotta i resztę jakieś pół
kilometra stąd. Odwróciłam się w stronę Allison. Brunetka uśmiechnęła się do
mnie po czym mina jej zrzedła. Patrzyła się za mnie. Stał nade mną Victor.
- No
nareszcie! – krzyknął, aż mnie uszy rozbolały. – Oj, przepraszam zapomniałem,
że w tym stanie jest ciebie tak łatwo zranić. Myślałaś, że może dasz sobie radę
jakkolwiek wykorzystać pełnię na swoją korzyść? Głupia. Podczas pierwszej pełni
jesteś najsłabsza! A teraz chodź. -Victor odpiął mój łańcuch i popchnął do
Nemetonu. Przewróciłam się i leżałam plecami na ogromnym pniu. Niebo przeszyła
błyskawica. Nagle zrobiło mi się ciemno przed oczami. Nie mogłam oddychać . Słyszałam
jedynie powolne bicie mojego serca. Poczułam na piersi dotyk zimnych kościstych
palców. Do mojego nosa dotarł nieprzyjemny zapach mieszaniny miedzi, prochu i
innych rzeczy, których nie potrafiłam zidentyfikować. Po chwili znów mogłam
oddychać, moje serce zaczęło szybciej bić. Wszystko znowu wyraźnie widziałam.
-Nie martw się księżniczko, jeszcze trochę pożyjesz.
-Nie martw się księżniczko, jeszcze trochę pożyjesz.
Victor całkowicie pochłonięty mną,
nie zauważył gdy Scott, Stiles, Lydia i Isaac uwalniali Argentów i Melanie.
Scott właśnie zmierzał ku mojemu wujkowi, ale spojrzeniem nakazałam mu żeby
poczekał jeszcze chwilę. Wszyscy się wycofali. Ciemne chmury odsłoniły księżyc
w pełni. Wisiorek zalśnił, a Victor uśmiechnął się i dotknął Nemetonu tak jak w
mojej wizji. Jego oczy przepełniły się ciemnością. Moi przyjaciele wyszli z
ukrycia i zbliżyli się do mnie. Cat
dokonałaś tego jako półroczne dziecko. Dasz radę! Powiedziałam sobie.
Skupiłam się i zaczęłam przejmować kontrolę. Poczułam przypływ energii.
Obecność mojego stada pomagała mi aż za bardzo. W mgnieniu oka opanowałam
sytuację. Niestety było za późno. Victor zdążył mi odebrać część mocy. Odsunął się
oszołomiony od pnia i zatoczył. Wstałam chwiejnie. Scott złapał mnie w pasie i
przytrzymał mnie.
- Wszystko w porządku? – spytał.
- Czuję się wspaniale – rzuciłam. Victor zaczął dochodzić do siebie. Po chwili zaczął się szyderczo śmiać.
- Nic nie będzie w porządku kiedy w końcu z tobą skończę. Jednak najpierw pozwolę ci patrzeć na egzekucje twoich przyjaciół.
- Po moim trupie! – wrzasnęłam.
- Jak sobie życzysz. – Victor zaczął formować coś niebieskiego. Była to kula, kula zrobiona z błyskawic. Stanęłam przed Scottem. Będę bronić tych, których kocham do ostatniego tchnienia. Słyszałam łomotanie własnego serca. Victor rzucił we mnie nabuzowanym elektrycznością pociskiem. Odepchnęłam Scotta na bok i czekałam na swój niechybny koniec.
- Nieeee! – usłyszałam. Nagle czas się jakby spowolnił. Zobaczyłam Melanie rzucającą się przede mnie własnym ciałem. Kula uderzyła w jej pierś, a moja ciocia wrzasnęła w agonii. Złapałam ją gdy upadała i trzymałam jej głowę na swoich kolanach. Krew leciała jej strumieniami. Oczy napełniły się łzami. Dławiła się czerwoną cieczą.
- Nie, nie, nie, nie – krzyczałam. – Nie proszę.
- Cat, Cat jest w porządku – wydukała.
- Jak możesz tak mówić? Ty, ty… - słowa ugrzęzły mi w gardle.
- Umieram – dokończyła. – Spełniłam obietnicę… jesteś już… dorosła.
- Nie, nie…
- Znajdź Gavina – wyszeptała.
- Co? – zdziwiłam się.
- Znajdź… go. Kocham… cię Cat. – Nie zdążyłam odpowiedzieć. Melanie umarła. Zalałam się łzami. Nie żyje! Przytuliłam się do niej.
- Ja ciebie też – wyszeptałam łkając. Usłyszałam rechot. Victor patrzył się na tę scenę śmiejąc się. On ją zabił!
- Co jest księżniczko? Bez swojej niańki nie jesteś już taka silna co?
- Zamknij się.
- Musisz mówić głośniej.
- Zamknij się! – wrzasnęłam i instynktownie wyrzuciłam ręce w górę. Z nieba zaczął padać silny deszcz. Błyskawice strzelały we wszystko. Poza moimi przyjaciółmi ściśniętymi niedaleko ciała Melanie. Przepełniała mnie nienawiść. Zabił moich rodziców! Zabił Melanie! Próbował zabić mnie i moich przyjaciół. Rzuciłam się na niego z zawrotną szybkością. Słyszałam syk elektryczności wokół mnie. Przeturlaliśmy się razem przez ziemię. Victor złapał mnie za rękę i przerzucił przez swoje ramię. Uderzyłam w ziemię. Podparłam się na dłoniach. A podłoże przeszył wstrząs. Victor się przewrócił. Podbiegłam do drzewa, pod którym leżał i popchnęłam je jak najmocniej. Na korze pozostały dwa płomienne ślady moich dłoni. Pień błyskawicznie zajął się ogniem. Wrzeszczący Victor wyczołgał się z pod pnia, a ja kopnęłam go najmocniej jak umiałam w twarz. Jego ciało było teraz strasznie pokiereszowane. Odwrócił się na plecy i spojrzał na mnie błagalnym wzrokiem. Stanęłam nad nim i spojrzałam z pogardą.
- Nie skrzywdzisz już nikogo – powiedziałam i skierowałam błyskawicę prosto w jego czarne serce. Jego ciało zaczęło się rozsypywać. Dosłownie rozsypywać! Każda jego kończyna powoli zmieniała się w czarny proch. Dla pewności podpaliłam jego kupkę popiołu i patrzyłam jak płonęła. Gdy ostatni pyłek spłonął, zrobiło mi się słabo. Cała energia mnie opuściła. Zatoczyłam się i poczułam, że ktoś mnie złapał. Scott i Stiles trzymali mnie za ramiona i patrzyli przerażeni.
- Cat!
- Nic mi nie jest. Tylko trochę mi słabo.
- To co tam zrobiłaś… - zaczął Scott
- Było przerażające wiem. Czuje to boicie się – powiedziałam.
- Boimy się tylko i wyłącznie o ciebie.
- Nie rozumiem tylko jak tego dokonałaś – westchnął Stiles. – Przecież w bestiariuszu nie było nic o podpalaniu, zmienianiu w proch czy zamykaniu pod jakąś kopułą.
- Widocznie, ktoś nie widział jak inne Luscendee tak robiły. Może to po prostu Cat jest tak silna.
- Zaraz jaka kopuła? – spytałam, wstając z ziemi.
- Gdy tylko zaczęłaś walkę chcieliśmy ci pomóc, ale byliśmy uwięzieni po jakąś barierą. Także ani trzęsienie ziemi, błyskawice czy nawet deszcz nas nie dotknął.
- Muszę stąd wyjechać.
- Co? – krzyknęli razem.
- Muszę znaleźć Gavina. Melanie… przed tym jak umarła prosiła mnie bym go znalazła.
- Po co?
- Nie wiem, ale muszę go znaleźć.
- A co z ciałem… - zaczął Scott.
- Pochowam ja tutaj, w Beacon Hills. Tu był jej dom, jej dzieciństwo, jej… nasza rodzina.
- Wszystko w porządku? – spytał.
- Czuję się wspaniale – rzuciłam. Victor zaczął dochodzić do siebie. Po chwili zaczął się szyderczo śmiać.
- Nic nie będzie w porządku kiedy w końcu z tobą skończę. Jednak najpierw pozwolę ci patrzeć na egzekucje twoich przyjaciół.
- Po moim trupie! – wrzasnęłam.
- Jak sobie życzysz. – Victor zaczął formować coś niebieskiego. Była to kula, kula zrobiona z błyskawic. Stanęłam przed Scottem. Będę bronić tych, których kocham do ostatniego tchnienia. Słyszałam łomotanie własnego serca. Victor rzucił we mnie nabuzowanym elektrycznością pociskiem. Odepchnęłam Scotta na bok i czekałam na swój niechybny koniec.
- Nieeee! – usłyszałam. Nagle czas się jakby spowolnił. Zobaczyłam Melanie rzucającą się przede mnie własnym ciałem. Kula uderzyła w jej pierś, a moja ciocia wrzasnęła w agonii. Złapałam ją gdy upadała i trzymałam jej głowę na swoich kolanach. Krew leciała jej strumieniami. Oczy napełniły się łzami. Dławiła się czerwoną cieczą.
- Nie, nie, nie, nie – krzyczałam. – Nie proszę.
- Cat, Cat jest w porządku – wydukała.
- Jak możesz tak mówić? Ty, ty… - słowa ugrzęzły mi w gardle.
- Umieram – dokończyła. – Spełniłam obietnicę… jesteś już… dorosła.
- Nie, nie…
- Znajdź Gavina – wyszeptała.
- Co? – zdziwiłam się.
- Znajdź… go. Kocham… cię Cat. – Nie zdążyłam odpowiedzieć. Melanie umarła. Zalałam się łzami. Nie żyje! Przytuliłam się do niej.
- Ja ciebie też – wyszeptałam łkając. Usłyszałam rechot. Victor patrzył się na tę scenę śmiejąc się. On ją zabił!
- Co jest księżniczko? Bez swojej niańki nie jesteś już taka silna co?
- Zamknij się.
- Musisz mówić głośniej.
- Zamknij się! – wrzasnęłam i instynktownie wyrzuciłam ręce w górę. Z nieba zaczął padać silny deszcz. Błyskawice strzelały we wszystko. Poza moimi przyjaciółmi ściśniętymi niedaleko ciała Melanie. Przepełniała mnie nienawiść. Zabił moich rodziców! Zabił Melanie! Próbował zabić mnie i moich przyjaciół. Rzuciłam się na niego z zawrotną szybkością. Słyszałam syk elektryczności wokół mnie. Przeturlaliśmy się razem przez ziemię. Victor złapał mnie za rękę i przerzucił przez swoje ramię. Uderzyłam w ziemię. Podparłam się na dłoniach. A podłoże przeszył wstrząs. Victor się przewrócił. Podbiegłam do drzewa, pod którym leżał i popchnęłam je jak najmocniej. Na korze pozostały dwa płomienne ślady moich dłoni. Pień błyskawicznie zajął się ogniem. Wrzeszczący Victor wyczołgał się z pod pnia, a ja kopnęłam go najmocniej jak umiałam w twarz. Jego ciało było teraz strasznie pokiereszowane. Odwrócił się na plecy i spojrzał na mnie błagalnym wzrokiem. Stanęłam nad nim i spojrzałam z pogardą.
- Nie skrzywdzisz już nikogo – powiedziałam i skierowałam błyskawicę prosto w jego czarne serce. Jego ciało zaczęło się rozsypywać. Dosłownie rozsypywać! Każda jego kończyna powoli zmieniała się w czarny proch. Dla pewności podpaliłam jego kupkę popiołu i patrzyłam jak płonęła. Gdy ostatni pyłek spłonął, zrobiło mi się słabo. Cała energia mnie opuściła. Zatoczyłam się i poczułam, że ktoś mnie złapał. Scott i Stiles trzymali mnie za ramiona i patrzyli przerażeni.
- Cat!
- Nic mi nie jest. Tylko trochę mi słabo.
- To co tam zrobiłaś… - zaczął Scott
- Było przerażające wiem. Czuje to boicie się – powiedziałam.
- Boimy się tylko i wyłącznie o ciebie.
- Nie rozumiem tylko jak tego dokonałaś – westchnął Stiles. – Przecież w bestiariuszu nie było nic o podpalaniu, zmienianiu w proch czy zamykaniu pod jakąś kopułą.
- Widocznie, ktoś nie widział jak inne Luscendee tak robiły. Może to po prostu Cat jest tak silna.
- Zaraz jaka kopuła? – spytałam, wstając z ziemi.
- Gdy tylko zaczęłaś walkę chcieliśmy ci pomóc, ale byliśmy uwięzieni po jakąś barierą. Także ani trzęsienie ziemi, błyskawice czy nawet deszcz nas nie dotknął.
- Muszę stąd wyjechać.
- Co? – krzyknęli razem.
- Muszę znaleźć Gavina. Melanie… przed tym jak umarła prosiła mnie bym go znalazła.
- Po co?
- Nie wiem, ale muszę go znaleźć.
- A co z ciałem… - zaczął Scott.
- Pochowam ja tutaj, w Beacon Hills. Tu był jej dom, jej dzieciństwo, jej… nasza rodzina.
Parę dni potem odbył się pogrzeb Melanie.
Kameralna uroczystość, na której byli tylko najbliżsi. Byłam już spakowana.
Stałam z przyjaciółmi przed Beacon Hills High School i żegnałam się.
- Będzie mi was strasznie brakować – westchnęłam.
- Oh, Cat! – rzuciła Lydia. I wszyscy się przytuliliśmy.
- Stiles, nigdy nie znałam i nie poznam zabawniejszej i bardziej sarkastycznej osoby niż ty. Allison, dziękuje za wszystko co dla mnie zrobiłaś. Lydia, jesteś chyba najmądrzejszą i najmodniejsza osoba, która stąpa po tej ziemi. Scott, mój ulubiony wilkołak. Będę tęsknić. – po czym pocałowałam go w policzek, a on zaczął mnie mocno ściskać. - Hej, nie wyjeżdżam na zawsze. Niedługo wrócę. Obiecuje. – Zaczęłam wsiadać do samochodu, którym miałam odjechać. Gdy zatrzymał mnie Scott.
- Będę na ciebie czekać.
- Nie będziesz. Hej nie ma sprawy daję ci wolną rękę. Jak wrócę pogadamy okej? Musze poukładać pewne sprawy w swoim życiu. – Usiadłam z kółkiem i zapaliłam silnik. Samochód ruszył. Mijając granicę Beacon Hills czułam, że jeszcze kiedyś zawitam do tego miasta, pełnego różnych nadprzyrodzonych istot, ale także ludzi lojalnych, mądrych, uczciwych, zabawnych i kochanych.
- Do zobaczenia Beacon Hills - westchnęłam i dodałam gazu.
Tak więc jest to ostatni rozdział (być może części pierwszej). Długo zwlekałam z dodaniem go, ponieważ chciałam by był on jak najlepszy. Jak widać Cat planuje wrócić. Mam pomysł na jej powrót tylko nie mam na razie czasu( wiecie szkoła, kolejny konkurs itd). Jak na razie życzę wszystkim wesołych świąt. Weny dla wszystkich piszących i miłego czytania tym drugim. Pewnie przed wakacjami nic się tu nie znajdzie( co nie znaczy, że zniknę z Bloggera ani też, że porzucam Prawdziwe ja), zatem chciałabym życzy(dużo tych życzeń :D) wszystkim Wolfie przyjemności w oglądaniu 5 sezonu. Dziękuje, że wytrzymaliście ze mną ten rok, za wszystkie pozytywne komentarze, a także za te negatywne dzięki, którym wiedziałam jakie błędy popełniam. Pozdrawiam wszystkich. Do usłyszenia! :D
- Będzie mi was strasznie brakować – westchnęłam.
- Oh, Cat! – rzuciła Lydia. I wszyscy się przytuliliśmy.
- Stiles, nigdy nie znałam i nie poznam zabawniejszej i bardziej sarkastycznej osoby niż ty. Allison, dziękuje za wszystko co dla mnie zrobiłaś. Lydia, jesteś chyba najmądrzejszą i najmodniejsza osoba, która stąpa po tej ziemi. Scott, mój ulubiony wilkołak. Będę tęsknić. – po czym pocałowałam go w policzek, a on zaczął mnie mocno ściskać. - Hej, nie wyjeżdżam na zawsze. Niedługo wrócę. Obiecuje. – Zaczęłam wsiadać do samochodu, którym miałam odjechać. Gdy zatrzymał mnie Scott.
- Będę na ciebie czekać.
- Nie będziesz. Hej nie ma sprawy daję ci wolną rękę. Jak wrócę pogadamy okej? Musze poukładać pewne sprawy w swoim życiu. – Usiadłam z kółkiem i zapaliłam silnik. Samochód ruszył. Mijając granicę Beacon Hills czułam, że jeszcze kiedyś zawitam do tego miasta, pełnego różnych nadprzyrodzonych istot, ale także ludzi lojalnych, mądrych, uczciwych, zabawnych i kochanych.
- Do zobaczenia Beacon Hills - westchnęłam i dodałam gazu.
Tak więc jest to ostatni rozdział (być może części pierwszej). Długo zwlekałam z dodaniem go, ponieważ chciałam by był on jak najlepszy. Jak widać Cat planuje wrócić. Mam pomysł na jej powrót tylko nie mam na razie czasu( wiecie szkoła, kolejny konkurs itd). Jak na razie życzę wszystkim wesołych świąt. Weny dla wszystkich piszących i miłego czytania tym drugim. Pewnie przed wakacjami nic się tu nie znajdzie( co nie znaczy, że zniknę z Bloggera ani też, że porzucam Prawdziwe ja), zatem chciałabym życzy(dużo tych życzeń :D) wszystkim Wolfie przyjemności w oglądaniu 5 sezonu. Dziękuje, że wytrzymaliście ze mną ten rok, za wszystkie pozytywne komentarze, a także za te negatywne dzięki, którym wiedziałam jakie błędy popełniam. Pozdrawiam wszystkich. Do usłyszenia! :D
Szkoda, że koniec :(
OdpowiedzUsuńMam nadzieję, ze będzie 2 część!
Do usłyszenia :D
Śliczny rozdział! Szkoda, że Melanie umarła. :/ Świetnie piszesz i mam nadzieję, że będzie ciąg dalszy.
OdpowiedzUsuńWeny życzę! :*